domingo, 17 de setembro de 2017

O RACING DESVELA OS SEUS PROBLEMAS

O MARCADOR ELECTRÓNICO DE FERROL É RACING.

Chegou a primeira derrota desta liga 2017/18 para o Racing de Ferrol. Foi na casa, onde máis doe, e ante un rival simple, rudimentario, pero tremendamente práctico. E eficaz. O Artístico Navalcarnero tributou a súa primeira visita á Cidade das Malezas facendo pura arte do fútbol de patadón e do contragolpe con velocidade sen conservantes nin colorantes. Ganou o equipo madrileño porque foi o único que non se complicou a vida no envite. Foi a Ferrol a defender, deixar facer aos verdes e logo roubar e cruzar o Misisipi con contragolpes nada disimulados. O equipo branco-vermello foi o único que creou ocasións dignas de tal nome, aínda que fosen poucas, para quedar cos tres puntos. E Mackay volveu, por terceira vez nesta temporada, a evitar males maiores baixo os paus.

Antes do partido foi gardado un minuto de silencio na memoria do ex xogador e ex adestrador verde Juan Fontela Leal, falecido o día 14 aos 98 anos. (foto: Mero Barral)

O Racing estivo mal. As cousas como son e non imos enganarnos con palabrería. Aburriu. Non emocionou. Non deixou sensacións positivas. Lembrou demasiado ás tardes máis anódinas da temporada pasada. E iso non queremos velo. Fomos un equipo sen norte, sen pulo, mal colocado por momentos no campo. Xogamos con máis corazón que cabeza. Non funcionamos polas bandas, nin defensivamente (Aldalur e Maceira tiveron constantes problemas, aínda que éste último se prodigou mellor cando se proxectaba ao ataque) nin ofensivamente, porque Adrián non se marchaba case nunca e polo lado esquerdo bastante facía Pablo Rey movéndose dun lado para outro explorando zonas de tiro ou axudando nas recuperacións. O capitán non atopou opcións de pase porque os compañeiros andaban revolucionados ao comezo, contemplativos despois e finalmente sumidos nun caos do que sacou partido o Navalcarnero para ganar.
O equipo de Tena nunca deu sensación de ganador deste choque. Frouxo no 1º tempo e impotente no 2º. O postre, o gol de Barbosa, que foi impecábel. É certo que houbo un penalti non asubiado na área visitante no 1º tempo por mans dun defensor. E que Nano, xa no 2º, rematou un balón á trabe. Si. Pero tamén quedou claro que a baixa de Joselu é capital para explicar a falla de gol que padece o conxunto esmeralda neste arrinque do campionato. Joselu pode marcar máis goles ou menos, pode fallar moito ou pouco ante as portas rivais, pero como referencia ofensiva é unha peza fundamental que o equipo está botando moitísimo de menos. O ribeirense exixe ás defensas, móveas, deixa o terreo preparado para os compañeiros e, digan o que digan, garantiza non poucos goles ao remate das temporadas. Nin Mendi, nin Sota, nin Brais poden facer o labor de Joselu. De Mera e de Eizmendi non podo falar porque apenas xogaron e, din, non están ao 100% ou algo así. Esperemos que alcancen esa porcentaxe antes de maio...

A pelexa de Mendi non se traduciu en eficacia ante unha defensa rival que tivo lagoas non aproveitadas polos verdes por falta de ambición ofensiva. (foto: Mero Barral)

A aportación de Mendi só pode ser complementaria  da de Joselu. O avilesino vai mellor de cabeza que o de Palmeira, e pelexa moito coas retagardas por cada balón. Pero o xogo cos pes non é o seu forte e non está chamado a ser referencia indiscutíbel do ataque ártabro. Sota, agora que o vamos coñecendo conforme pasan os partidos, sostén ben o balón, ten unha mobilidade, mesmo en palmos de terreo e rodeado de contrarios, interesante. Pero debería amarrar menos e pasala máis. Hoxe houbo unha espesura colectiva que afeou o traballo individual. O fútbol verde careceu de frescura. Pola súa banda, Brais é un suplente que só pode aportar refresco a un Racing sen urxentes necesidades ofensivas. Non é tampouco candidato a referente arriba. Nin estamos sen urxencias ofensivas, porque necesitamos goles.
Comenteino nalgunha rede social hai moitas semanas e direino aquí tamén agora. Probabelmente o club debeu de intentar fichar a un dianteiro centro no verán, prescindindo dalgún xogador que vaia xogar pouco esta temporada. Sexa como sexa, haberá que esperar a que o Racing atope a súa identidade de xogo, especialmente no aspecto ofensivo, porque do contrario os futuros e inminentes novos donos do club terán traballo que facer no mercado invernal.
De hoxe, e non lle vou dar moitas voltas, hai moi pouco que salvar do noso equipo. Aldalur e Adrián non conectaron polo lado dereito. Cando un arrincaba o outro se freaba. E viceversa. Cun centro do campo sen Beitia (notouse enormemente a súa baixa por sanción), Gonzalo e Jacobo Trigo cumpriron como medios defensivos, colaborando na selva de toques pero sen seren quen de transformar tamañas posesións en terrores vespertinos para os propietarios da área matritense. No Racing faltou desmarque, picardía e verticalidade. E sobraron rebumbio e contemplación. Non se ollou o feelling dalgúns momentos de partidos anteriores. Que lle imos facer.
Xa que ninguén se atrevía a case nada, nin tan sequera a tirar a porta (creo que só tiramos dúas veces nos 90 minutos), a baza do balón parado con Pablo Rey como artista podía solventar a tarde. Pero o loiro capitán vía como os seus balóns petaban sempre nos corpos humanos dos artísticos navalcarnereños. Ou saian desviados por espíritos invisíbeis. O Racing caia na trampa dos barullos que, en non poucas ocasións, formaba el mesmo. Fomentaba co seu rival xogos de patio de colexio con oito ou dez nachos pelexando polo balón en tres metros cadrados. Divertido para eles, quizais, pero non para o espectador. Nada diso afectaba ao marcador, nin ás esperanzas da escasísima afección. Daba a sensación de que os nosos querían facer mil cousas pero atropeladamente, con presas e pachorras, todo a un tempo. E entón non facían nada produtivo. 
Os trocos non resolveron nada, pese a que no 2º tempo andivemos un pouco máis activos. Faltou imaxinación sempre, faltou velocidade para sorprender ao rival. Todo era demasiado estático e previsíbel. Non controlamos o partido, nin tan siquera a nosa propia confusión. Hai un oco arriba que ninguén ocupa. Corresponde atopar solucións. Convidar ao equipo a xogar ao ataque. E convidar tamén a Tena a que convide aos convidados.
Mentras o convite se organiza, xa toca pensar nos porcinos do Guijuelo

Ficha do partido por acta arbitral.


 

sábado, 16 de setembro de 2017

JUAN FONTELA LEAL, A NOBREZA DUN ATLETA FUTBOLISTA

Juan Fontela Leal militou 8 temporadas no Racing de Ferrol.
Antonte morreu, aos 98 anos de idade, unha das íconas do Racing de Ferrol de todos os tempos. Un deses nomes imprescindíbeis para comprender, na súa esencia máis fonda, a historia deste club que albisca no horizonte, xa sen anteollos, o seu centenario. Un deses homes polos que a mítica e o sentimento racinguistas cobran significación: Juan Fontela Leal. Atleta vocacional, futbolista relevante comparado por técnicos e xornalistas estatais do seu tempo cos mellores mediocampistas do fútbol español de antes da Guerra Civil (como Meana ou Marculeta); fixo da súa cabaleirosidade, da súa exquisita nobreza nos feudos deportivos, bandeira, estilo e hábito. Se o fútbol español (a delegación ferrolá da FGF xa o instituiu, aínda que descoñezo se segue vixente) crease un trofeo para premiar tales cualidades tería que levar o nome deste ilustre sportman ferrolán. Porque Fontela non só foi un produto saído da nosa canteira para esplendor daquel Racing que nos anos corenta se converteu nun fixo na Segunda División logo da primeira experiencia coa "prata" española en 1934/35. Fontela foi un deportista pleno e cos valores ben postos. Nada ambicioso, seguindo voluntaria ou involuntariamente a especial estela de figuras como Cancela ou Manuel Rivera, prefería quedar en Ferrol -rexeitando ofertas foráneas- e deixar a súa pegada nos campos de xogo e, logo, no terreo instrutivo. Iso non impediu que na campaña 1948/49 fichara polo Deportivo La Coruña, o cal lle permitiu actuar na Primeira División. E que mesmo José Planas, que o admiraba en grao sumo, se "enfadase" con el por non aceptar marchar ao Gimnástico de Tarragona (actual Gimnàstic). Fontela quixo que a súa carreira se desenvolvera en Ferrol, tanto no Racing como despois naquel tremendo Arsenal dos anos cincoenta que estivo por dúas veces a piques de subir á Segunda División. E axudou con acerto e dedicación ao engrandecemento das bases, ao xurdimento de novos valores. A sacar a relucir o seu perfil formativo no deporte local. E non só no fútbol. É certo que chegou a adestrar de xeito provisional ao Racing entre agosto e outubro de 1961. Pero co seu título de profesor de Educación Física e coa súa condición de preparador de atletismo, deporte que amaba, se desempeñou de cheo na formación dos compoñentes da sección atlética do Galicia de Caranza, unha das entidades deportivas senlleiras da cidade. O seu labor no club branco-celeste valeulle o recoñecemento da Real Federación Española de Atletismo (RFEA), que lle outorgou en 1965 a Medalla de Ouro aos Servizos Distinguidos como Adestrador, amais doutras distincións que recibiu ao longo da súa vida.

Juan Fontela coa Verde na temporada 1947/48.

Juan Fontela, xa retirado do fútbol, foi profesor de educación física en diversas modalidades e técnico de atletismo no Galicia de Caranza ferrolán.

Fontela nacera o 22 de xullo de 1919 en Caranza, daquela parroquia rural formada por diversas aldeas e lugares situados entre a Rúa Nova de Caranza e os polvoríns d`O Montón e ao longo dos carreiros que levaban á antiga igrexa parroquial de Santa María, mal chamada ermida, pegada ao mar da ría. Pertencía aquela Caranza agrícola e pre-urbana ao concello de Serantes (absorbido en 1941 por Ferrol) e hoxe é, coas súas torres, unidades veciñais e bloques de vivendas o barrio máis populoso da cidade de Ferrol. Dous días antes de nacer Fontela disputárase no campo de sport habilitado semanas antes no límite co concello ferrolán, xunto á antiga ponte de Caranza, o segundo partido entre o Racing Club (xermolo do actual club verde) e o Deportivo La Coruña. Vinte e catro anos despois Juan Fontela vestiría a camiseta do primeiro equipo da cidade que nese verán de 1919 empezaba a toma forma.
Os seus inicios deportivos tiveron lugar durante o cumprimento do servizo militar en terras ourensás. O 01-05-1938 o equipo do rexemento de infantería Zamora nº 8 de Ourense viaxara a Ferrol para confrontar co Racing nun amigábel. Pero a selección enviada por ese cadro non podía estar formada por rapaces imperitos dada a entidade do club verde. E optou por convocar a soldados con experiencia no fútbol, algúns deles ferroláns. Dese xeito, o xoven Fontela quedou fóra da posibilidade de xogar contra os racinguistas.
Pasada a súa etapa na "mili", Juan Fontela no tardou en ingresar nun dos clubs modestos de Ferrol, o desaparecido Libunca, do barrio de San Xoán de Filgueira (é triste ver como ese barrio, que chegou a ter dous clubs a un tempo, Libunca e Bertón, xa non ten entidade futbolística algunha na actualidade). Mais no Ferrol deportivo dos anos trinta e comezos dos corenta había un "patrón de pesca" inefábel ao que non se lle escapaba unha. Como non, o barcelonés José Planas. O mago de Sant Andreu, que fixera ao Racing tricampión galego e subcampión absoluto de España nos anos que van de 1928 a 1939, botoulle axiña un ollo a ese espigado rapaz de Caranza. E quixo levalo a Cataluña para que tomase contacto co Barcelona, cadro no que Planas fora xogador na época de Samitier e logo técnico nas temporadas 1939/40 e 1940/41. Pero Fontela, como queda dito, non tiña moito interese en marchar de Ferrol e o Racing non tardou en fichalo cando descendeu a Terceira na temporada 1942/43. Foi esa a única campaña mala de Planas á fronte do equipo esmeralda, e o club, presidido entón polo industrial Manuel Beceiro Hermida, fixo unha revolución no seu plantel dando entrada, para a temporada na "división de bronce", a moitos valores novos que, co tempo, serían clásicos indiscutíbeis. Valores da canteira civil e tamén da militar. Que o Racing sempre disfrutou desas dúas bazas.

Fontela ingresa no Racing no verán de 1943 para loitar (con éxito) polo retorno á Segunda División. Tamén o irían facendo, sucesivamente, homes como José Caeiro (un dos maiores goleadores da historia racinguista), Jerónimo Carbonell, Oliveros, Ortiz ou o vigués Miguel Núñez Malet. E, igualmente, un "superclase", Gabriel Alonso, futuro internacional. Todos eles contribuirían a un potente equipo que non tardou nada en volver a ser de Segunda. E por moitos anos.
O noso protagonista empezou xogando como medio centro. Mais, cando se impuxo no fútbol español a famosa táctica "W-M" que inventara en 1925 un técnico inglés do Arsenal FC, Herbert Chapman; o vello sistema 2-3-5 empezou a quedar obsoleto e a Fontela lle tocaría ser o primeiro defensa central da historia do Racing. Así que Nano, Víctor Vázquez e Mikel Fernández, actuais centrais do plantel que dirixe Miguel Ángel Tena, teñen como antecesor máis antigo a Juan Fontela Leal.

A nova disposición defensiva centraba a súa atención no ancho do campo e non na súa profundidade. O sistema de Chapman, implantado en España para intentar aumentar o nivel dun fútbol que quedara moi tocado tras a Guerra Civil, retrasou un mediocampista a unha posición defensiva e éste non participaba xa no proceso ofensivo do equipo. Debía estar vixilando e marcando ao dianteiro centro rival. Pola súa banda, os defensas desprazáronse cara ás bandas (pasaron a seren o que hoxe denominamos laterais) para marcar aos extremos rivais, e os dous medios que marcaban aos extremos pasaron ao centro do campo coa función de coordinar e marcar aos interiores rivais. Os interiores retrasaron posicións para axudar no labor defensivo e creativo a un tempo (o que chamamos actualmente centrocampistas defensivos). A zona central do terreo era vixilada por catro futbolistas. E pasouse dun sistema de marcaxe zonal a un sistema de marca ao home. Por último, no ataque o dianteiro centro era o director da liña, os extremos eran centradores dende as bandas e os interiores tiñan a misión de penetrar nos metros defensivos rivais, pasarlle o balón aos extremos e complementar a tarefa rematadora do dianteiro centro. 

O 11-02-1945 o Racing xogou a ida dos dezaseisavos de final da Copa del Generalísimo contra o entón chamado At. Aviación. Durante a concentración en terras madrileñas a expedición verde fixo a famosa visita ao mosteiro de San Lorenzo de El Escorial. Fontela (terceiro pola esquerda na segunda liña empezando por abaixo) xogou no Metropolitano e mereceu eloxios na portada do xornal Marca.

Portada do Marca, 12-02-1945.

Detalle da portada do Marca do 12-02-1945.

Foi o canario Hilario Marrero o primeiro en ensaiar ese sistema no Racing, e probou, como queda dito, con Fontela no centro da retagarda. Aínda que, en realidade, non foi até uns anos despois cando esa táctica terminou por consolidarse de maneira total no cadro ferrolán. E entón as liñas defensivas Cobas-Fontela-Perniche, Sobrino-Fontela-Perniche ou Goberna-Fontela-Perniche pasaron a seren habituais.

No seguinte cadro vemos os partidos disputados polo futbolista coa camiseta verde nas diferentes competicións oficiais nas que tomou parte:

Datos deportivos de Fontela no Racing de Ferrol.

Fontela caracterizábase polo seu xogo coa testa e a envexábel condición atlética que disfrutaba. En certa medida era o que se dá hoxe en chamar un jugón. Iso si, o seu sentido da deportividade fixo que endexamais dese unha patada ou un cobadazo a ninguén. E isto, nunha época na que o fútbol, aínda que non exento de técnica, era moi físico, lle supuña recibir golpes dos rivais até no carnet de identidade. E sen réplica, porque Fontela era todo limpeza nun campo de fútbol. Nun partido ligueiro da temporada 1946/47 houbo de retirarse mancado mediado o 2º tempo e noutro estivo fóra do rectángulo de xogo, recuperándose na banda dunha entrada recibida, entre os minutos 25 e 43. Asemade, na campaña 1949/50 tivo tamén que abandonar o terreo de xogo antes de tempo por outra dura acción dun rival. Nin o, case sempre, precario estado do céspede do Inferniño nin a rudeza dos contrarios cambiaron a Fontela, fiel á súa maneira de entender e vivir o fútbol. 
Gustou a Hilario (Fontela estivo ás súas ordes a meirande parte da súa traxectoria no Racing) pero o xixonés Amadeo Sánchez, preparador verde en 1945/46 e en parte da campaña 1946/47, dixo do ferrolán que era demasiado nobre para xogar ao fútbol. Ou sexa, que Fontela era un fóra de serie como xogador pero carecía da agresividade, do carácter que este deporte, ás veces, exixe.

Fontela nun once de "vellas glorias" do Racing. Están, de pé: Toro, Fontela, Basterrechea, José, Caeiro e Landeta. E anicados: Barón, Fabeiro, Caliche, Moreno e Portugués.

Logo da súa etapa no Racing, Fontela (cuarto de pé) militou varios anos nun Arsenal consolidado na "división de bronce" e que en 1950/51 loitara polo ascenso á 2ª División. Todos os xogadores da foto (tomada no vello campo de Zatorre, en Burgos), agás o porteiro Manolo, xogaron, antes ou despois, no Racing.

No seu paso polo Deportivo La Coruña (debutou en 1ª División cos herculinos o 10-10-1948, en Riazor, ante o At. Madrid) Fontela coincidiu co sadense Paseiro e o vigués Guimeráns, que tamén militaron no Racing. (foto: www.proyectoclubes.com)
 
Dende a súa estrea coa Verde, o 26-09-1943 na 1ª xornada da liga 1943/44 ante o desaparecido Club Santiago, Juan Fontela foi partícipe, e protagonista, dunha época preñada de nomes salientábeis na vida do Racing. Anoten: o gardameta Moreno, Caliche, Silvosa, Sobrino, Herodes, Barón, Porta, Landeta, Gabriel Alonso, Cobas, Benito Pérez Moreno, Tino, Román, Santamaría, Ferreiro, Eizaguirre, Chicho Sánchez, Fabeiro, Munuaga, Juanito González, Juanito Alonso, Dieste, Maza, Goberna, Foro, Paseiro, Marquínez, Juan López (recentemente falecido), Calviño, Alvarito, Borbollita, Guimeráns, Artime, os xemelgos Anca, Zamorita,... Historia pura da "época clásica" do Racing.
Coa Verde, Juan Fontela disputou un total de cento trece partidos na 2ª División e dous dos encontros da Promoción de Ascenso á 1ª División de 1951/52. Asemade xogou doce no Campionato de España, entre eles os correspondentes á mencionada eliminatoria sostida co Atlético Aviación en 1944/45 e os choques de oitavos de final contra o Celta en 1947/48.  

Para concluír esta pequena lembranza a un grande do Racing, quero comentar aquí o momento histórico que para os que faciamos hai anos o programa de radio O Derby, en Radio Fene, supuxo contar unha daquelas noites como convidado no estudio a Juan Fontela Leal. A humildade, a sinxeleza, coa que respondeu ao noso entusiasmo cando lle lembrabamos a famosa portada do Marca logo do choque copeiro cos colchoneros só foi unha mostra palpábel da súa grandeza como persoa. A longa vida, case centenaria, deste ferrolán de lei que foi modelo de deportista dentro e fóra dos escenarios competitivos, no fútbol e no atletismo, como xogador e como profesor, colaborando cos adestradores, formando rapaces, ensinando, moldeando as cualidades que sempre deben de facer especial a un deportista; non pode ser máis que estímulo, exemplo e referencia para todos.
Outro dos bos, dos nosos, deixounos pero xa está, para sempre, na nosa memoria deportiva. 
Grazas por todo, don Juan.

Juan Fontela, nunha imaxe recente, no Café Gran Vía, no Inferniño. (foto: La Voz de Galicia)

luns, 11 de setembro de 2017

PABLO REY E MACKAY

O MARCADOR ELECTRÓNICO DE FERROL É RACING.

Regresou á liga o Racing de Ferrol tras a indiscutíbel labazada recibida en Murcia, consciente de que voltar de Talavera da Raíña co peto baleiro formaría nubes de evolución na atmosfera d`A Malata. O cadro de Miguel Ángel Tena coleccionou milleiros de quilómetros esta semana e soubo pechala cun triunfo en El Prado que lle achega á zona FA2 e lle mantén invicto. É, asemade, o cadro menos goleado do Grupo 1º da "división de bronce" logo de catro tiradas. Pero, de igual maneira, segue a ser un dos máis lambefoulas en materia anotadora. Ogallá iso mude cedo.
Pablo Rey e Mackay foron os grandes protagonistas da película racinguista deste domingo que xa foi. O loiro capitán porque, bicándose o descanso, sacou da chistera un coello en forma de fenomenal tiro de falta que se aloxou nas redes da porta manchega. Nel é natural, como ser furacán Eloise segundo cantaba o finado Tino Casal. Ese tanto, 69º do futbolista ferrolán coa Verde e primeiro seu no que levamos de liga, foi o aval ao que se amarrou o equipo da Cidade das Malezas para conter a vontade dun rival, o CF Talavera de la Reina, que buscou con ganas, pero tamén con presas e desacertos, o gol nun 2º tempo agónico para os nosos. Máis, se cabe, cando quedaron con dez ao ver o segundo cartón amarelo Beitia a dezaoito minutos da conclusión. Tivemos fortuna e aos de casa faltoulles sorte...
A outra estrela verde en El Prado (onde xogamos por 7ª vez, pero as seis anteriores foran contra o desaparecido Talavera CF) foi o cocrodilo, como lle coñecen cariñosamente en Ponferrada ao bo de Mackay. O gardameta salvou os mobles, as portas, as fiestras e até as alfombras a un Racing case inédito no 2º tempo en materia de I+D+i ofensivo. É certo que defensivamente os verdes semellan este ano máis sólidos atrás (do de Murcia mellor non falemos, iso si) grazas a que Gonzalo e Jacobo Trigo fan (e farán) un labor impagábel de control, apoios e marcas de posición na liña media. E que a veteranía é un grao en homes como Víctor Vázquez ou o retornado Nano. Así a todo, hai que recoñecer que se en Churra non tivemos chorra, en Talavera houbo un chorro de chorra en momentos tan puntuais como críticos. Pero así é o fútbol e unhas veces dá e outras arrebata. Os talaveranos fixeron vibrar o marco da nosa portería nos momentos nos que o partido se volvía dramático para os de casa, baleiraron todo o cargador con tiros a porta e intentaron penetrar no misterio defensivo ferrolán de todas as formas. Pero Mackay é Mackay, e a súa peaxe é máis cara que a da Autopista do Atlántico (que xa é dicir!). Evitou o gol en tres ou catro accións de mérito e conservou a súa portería virxe.

Mackay, como tantas outras veces, estivo colosal baixo os paus salvando máis dunha situación comprometida para o Racing. (foto: La Voz de Talavera)

O partido pintou igualdade e prudencias no 1º acto. Reparto de ocasións, poucas, escaso ritmo e pouca velocidade nos locais e excelente colocación sobre o campo dun Racing con Sota no papel de dianteiro en detrimento de Mendi, que empezou o evento dende o banco. Observábanse mutuamente os contendentes, o Talavera de la Reina quería exercer o rol de equipo de casa e os ferroláns non cometer erros nin pasar apuros. O primeiro tempo aburría máis que outra cousa pero cando se aproximaba o asubío Pablo Rey facía a súa lenda carne cun gol marca da casa.
O tanto foi dos chamados psicolóxicos. Pero era de agardar unha saída no 2º tempo non só máis forte dos de Fran Alcoy senón reforzada cos necesarios trocos que quitasen o pó do fútbol quebrado e sen faíscas do recén ascendido. O técnico local meteu velocidade e profundidade ao xogo dos seus con Rubén Rivera e Róber. E o dominio dos branco-azuis empezou a ser o estándar na actividade campestre de El Prado. Entre os minutos 62 e 72 os manchegos, nas persoas de Rubén Rivera e, sobre de todo, Cristian -cun remate deste na área pequena cuspido por Mackay- exixiron ao noso porteiro moitos reflexos e moita valentía que o galaico-escocés expresou a golpe de paradóns con selo de calidade.

Os verdes celebrando o golazo de Pablo Rey, que á postre serviu para ganar en El Prado. (foto: Twitter)

O CF Talavera de la Reina acosou a porta ferrolá nos minutos finais coleccionando sustos para os nosos e exclamacións de contrariedade nos afeccionados locais. (captura: Youtube)

Os trocos deran alegrías aos de casa cun xogo de empuxe e insistencia, máis amplo, aberto e indisimulado sobre un Racing que vía vir o panorama e se dispuña a aguantalo sen caer na lona. Cando Alcoy movía as súas pezas para desconxestionar o partido e procurar o empate, Tena respondeu de inmediato metendo no campo a Mendi, sacrificando a Gonzalo. Aposta ofensiva para intentar (sen conseguilo) pechar sesión cun segundo gol inédito todavía nesta temporada nun mesmo partido para os ártabros. Mais o proxecto do de Almasora tivo que verse cancelado de súpeto coa expulsión de Beitia cinco minutos despois. O primeiro cartón fora por darlle ao pico antes do descanso e o segundo por unha falta. Como consecuencia diso entraron Mikel Fernández e, case ao final, Pascual para enclaustrarse con urxencia nos "cuarteis de inverno" e resistir nunha recta final previsibelmente dura. Nela, o Racing púxose a proba e logrou facer que as aproximacións locais fosen, case sempre, centros sen remate claro. O Talavera misturaba ganas, presas e desacertos, pero era xa moi perigoso das oito e cuarto en diante. De feito, houbo algún tiro ao pau, como o verificado polo carioca Laerte Polydoro -debutante no cadro manchego-, na prolongación. E balóns con pezoña, como no disparo de Villarejo aló polo 76' ou no tiro de falta de Róber un minuto antes da ocasión do brasileiro.
A vitoria é moi importante porque permite enxugar unha semana aceda pola eliminación no monumental Nueva Condomina. Son tres puntos que saben a moito, visto o visto, e que demostran que este ano nin hai inimigo pequeno, nin partidos asequíbeis nin marxe ás relaxacións, por se alguén pensaba o contrario. O Racing ten que seguir camiñando cara ese punto que lle leve a ser un grande do campionato. E ese camiño é obrigatoriamente longo. Seguimos agardando o que comentamos xa aquí e que o propio Tena manifestou días atrás. Temos que facer moito máis en ataque para pechar partidos cando é posíbel e sermos máis protagonistas da nosa propia historia particular nesta liga. Polo momento estamos aí.

Ficha do partido por acta arbitral.

xoves, 7 de setembro de 2017

O FÚTBOL ESPAÑOL NECESITA UNHA REFORMA

A eliminación do Racing de Ferrol do segundo round do Campionato de España / Copa del Rey ante o Real Murcia a noite pasada fai inevitábel cuestionarse a bondade da estrutura da competición decana estatal. Por suposto, non hai nada que obxectar ao traballo dos pupilos de Manolo Sanlúcar. Ganaron ben, con claridade e xustiza. O 4 a 1 é inapelábel. Pero si que podemos prantexarnos se é ou non necesario que o fútbol español, sen perder identidade nin confundir aos afeccionados máis da conta, se acomode aos tempos, á posibilidade de introducir novidades. Axilizar as competicións, facelas máis coherentes, mesmo atractivas, semella algo obrigado. Case todos os anos hai debate ao respecto, fálase de posíbeis proxectos federativos... e logo nada.
Por ir ao tema directamente quero deixar aquí a miña proposta de reforma das competicións oficiais do fútbol español. Naturalmente, as posibilidades son case infinitas e a miña só é unha máis. 

LIGAS MÁIS CURTAS
Por unha banda, considero que a liga ten que reducir equipos nas diferentes categorías. O nivel xeral da Primeira División española no tempo actual non é tan elevado como a cegadora grandeza dos dous grandes pode facer pensar. Non descubro nada. Real Madrid e Barcelona, clubs absolutamente respectábeis, históricos e con lexións de seareiros en todo o mundo, están noutro planeta no deportivo, no económico e no social. A liga quedouselles moi pequena nos últimos lustros. Dese xeito, pasar de 20 a 16 equipos na máxima división antóxase axeitado. Iso permitiría alixeirar o calendario e propiciaría un chisco máis de competitividade. Non impediría que eses clubs seguisen mandando competitivamente, pero o nivel da liga estaría máis depurado. 
Por descontado, o desigual reparto da "tarta" televisiva entre os clubs, priorizándose de maneira excesiva a merengues e azulgranas porque éstes foron convertidos en estrelas dun "programa de televisión" chamado fútbol español; e a internacionalización da liga española polo exclusivo seguemento a esas dúas entidades e non pola súa calidade global; foi creando, no que levamos de século, unha asimetría brutal que fai case imposíbel que o campionato o gane outro equipo que non sexa o de Concha Espina ou o de Arístides Maillol. Os grandes imperios da comunicación lograron converter a liga española nun terrón de azucre diluído no océano do único espectáculo audiovisual importante e atractivo para o público futboleiro, ou sexa, Real Madrid e Barcelona. Tertulias deportivas, programas nocturnos radiofónicos, retransmisións radiofónicas ou televisivas (éstas últimas son meras retransmisións radiofónicas), programas carrusel, artículos xornalísticos, portadas de prensa especializada... Todo xira en torno, de forma case absolutista, ao acontecer deses clubs. Eles son o único importante, os actores protagonistas dun teatro que ninguén se decata que está deciduo e ten un telón de fondo devorado polo couzo chamado liga española de fútbol.
Non se trata de obrigar a eses grandes e senlleiros clubs a rebaixar porque si as súas expectativas, os seus orzamentos ou os seus suculentos contratos publicitarios ou televisivos. Sería absurdo tendo en conta que centos de millóns de adeptos nesta parte do sistema solar están pendentes cada día, cada minuto, das súas peripecias (moitas delas absolutas tonterías), contadas e cantadas con fervoroso hábito polos grandes medios de comunicación, que, como queda dito, son os auténticos donos do fútbol español actual. A RFEF reina pero cada vez goberna menos. E a LFP, máis que defender os intereses dos clubs en igualdade de condicións e oportunidades, negocia os intereses de dous clubs, deixando as migallas para os demais, se hai migallas. Non se trata, polo tanto, de cortarlle as ás aos grandes, senón de que as tartas mediáticas e a filosofía competitiva vaian por rumbos diferentes para favorecer un mellor espectáculo, unha maior calidade xeral. Unha viabilidade competitiva que poña freo ao despoboamento dos estadios. Porque a xente vai cada vez menos ao fútbol en España. Os campos de Primeira e Segunda non están até a bandeira de público cada fin de semana precisamente. Xa non digamos nas outras categorías. O fútbol imposto polos que nel mandan é un programa de televisión. Unha interminábel tertulia na que se fala sempre dos de sempre. E iso, alén o show, mina a diversidade do fútbol. Aínda que tamén propicia a rebelión silente de grandes minorías que fan do "odio eterno ao fútbol moderno" e o "apoia ao equipo da túa cidade" lemas polos que apostar porque outra forma de vivir o fútbol sexa posíbel sen a abafante ditadura do bipartidismo do balón.
A redución da Primeira División de 20 a 16 equipos levaría implícita a da Segunda División. Unha "división de prata" con 22 participantes -e iso só acontece pola falcatruada acontecida polos famosos avais de Sevilla F.C. e R.C. Celta a mediados dos noventa que a preguiceira RFEF aínda non tivo a intrepidez de solucionar- é unha barbaridade á que hai que ir poñéndolle freo. Se a Primeira pasase a 16 equipos a Segunda tería que contar cun máximo de 18. E sen filiais nin vencellados! Porque esa é outra. Os equipos B teñen que xogar xa en ligas propias, como acontece cos xuvenís, cos cadetes ou cos infantís. Foron excluídos do Campionato de España hai xa moitos anos e toca sacalos tamén das ligas sénior. Non poden ocupar prazas que poderian disfrutar outros clubs. E menos todavía con futbolistas, nalgúns casos, procedentes doutros países (cada vez hai menos canteira en favor da carteira) e con máis de 23 anos.
Con esa reestruturación a Primeira División tería 30 xornadas. Número máis que suficiente para o nivel que presenta actualmente o noso fútbol. E na Segunda División disputaríanse 34. É dicir, pasariamos das 38 e 42 actuais a 30 e 34.
A Segunda División B (e isto só é un capricho meu) debería recuperar o seu nome antigo, que non é outro que Terceira División. E pasar a ter dous grupos de 20 equipos cada un (sen filiais nin vencellados!) organizados por proximidade xeográfica. Isto é, norte e sur. Os equipos canarios que militen na "división de bronce" poderán alternar cada dous ou tres anos entre o grupo norte e o grupo sur, e a RFEF debería abonar parte dos gastos de desprazamento dos equipos que xoguen cos canarios (e as viaxes destes á península, ás Baleares ou a Ceuta ou a Melilla) baixo o criterio dos quilómetros invertidos dende que saen das súas localidades ata que regresan a elas. Este cambio faría que a terceira liga seguise celebrando 38 xornadas pero con 40 clubs, ou sexa, a metade dos existentes hoxe.
O capítulo de ascensos e descensos sería así:
-- De Primeira a Segunda baixarían só os dous últimos clasificados. Polo tanto, ascenderían á máxima categoría os dous primeiros da "división de prata", suprimíndose a actual promoción de ascenso, que non favorece un mellor nivel da Primeira División. Se ascende un sexto clasificado na Segunda División, con todos os respectos (mesmo se un día fose o noso Racing!), o nivel da máxima categoría non se verá alimentado pola calidade, salvo que o afortunado tire a casa pola ventá para logo acabar desaparecendo e inventarse refundacións e outras trapalladas. A máxima categoría non ten que ser un club privado para ricos e poderosos. Pero tampouco un almacén de retrincos. Exíxese un nivel mínimo, flexíbel, pero razoábel. Todo isto favorecería unha mellor xestión no seo dos clubs en detrimento da vixente loucura de moitos especuladores e pésimos dirixentes, locais e foráneos, que penetran no fútbol prometendo o paraíso a base de montar negocios penumbrosos, branquexar cartos, fichar ao chou e deixar logo aos clubs feitos un béldrago e ás afeccións fartas de estaren fartas.
--De Segunda a Terceira (a Segunda B renomeada!) baixarían, como agora, catro equipos. E da "división de bronce" ascenderían os dous primeiros de cada grupo, suprimíndose a actual fase de ascenso.
Canto aos descensos á actual Terceira (que eu pasaría a denominar Cuarta División), perderían a categoría os catro últimos de cada grupo máis o peor quinto pola cola. De maneira que da cuarta categoría só subirían nove equipos. Sendo como son 18 os grupos da actual Terceira habería que organizar unha fase de ascenso tal que interviñesen só os 18 campións de grupo. E con eses 18 equipos determinar, nunha eliminatoria a dobre partido, os 9 que ascenderían á "división de bronce". Na Cuarta División, por certo, eu faría que todos os grupos tivesen un máximo de 18 equipos. E sen filiais nin vencellados, por suposto!

A COPA
O Campionato de España, xestado en 1903 pero convertido en competición oficial en 1910 ao pasar a ser organizado por primeira vez por unha federación, a vella FECF (precedente da actual RFEF, nacida en 1913), poderia ser un torneo tremendamente atractivo para clubs e afeccionados cun desenvolvemento semellante ao da lendaria Copa de Inglaterra. Falouse moitas veces sobre isto. É unha discusión clásica. Semella de sentido común que o campión de España xogue directamente a UEFA Champions League e non se vexa relegado (unha vez que se suprimiu a Recopa de Europa) a disputar unha competición absurda como é a UEFA Europa League, na que compiten equipos de metade da táboa das ligas europeas. Se a Champions se chama así, que xoguen nela equipos que sexa champions. Se España ten que aportar 4 equipos na Champions, un deles tería que ser o que levante a Copa del Rey cada ano. De caixón. Pero a RFEF non o ve así.
Cunha liga reducida tanto en equipos/categoría como, polo tanto, en xornadas; as eliminatorias copeiras se poderían celebrar só en fins de semana. Isto faise en Inglaterra e fíxose no pasado en España, durante décadas. Cunha Primeira División con 30 fins de semana de celebración, unha Segunda con 34, unha Terceira (actual Segunda B) con 38 e unha Cuarta (actual Terceira) cun máximo de 34, a Copa tería acougo sábados ou domingos sen problema se o seu calendario fose así:

--Que participen un máximo de 64 equipos, que serían os 16 de Primeira, os 18 de Segunda, os 6 primeiros de cada grupo de Terceira (a actual Segunda B) e da Cuarta División (a actual Terceira) entrarían 18 conxuntos.
--Con eses 64 participantes as eliminatorias sempre serían as que seguen:

Fase Inicial
Unha rolda de Trintaedousavos de final, cos 64 equipos participantes, todos no bombo e a sorteo puro, sen exencións.
Unha rolda de Dezaseisavos de final, cos 32 clasificados na eliminatoria anterior, tamén xuntos no bombo e a sorteo puro.

Fase Final
A rolda de Oitavos de final, cos 16 supervivientes da anterior, coas mesmas condicións que nas eliminatorias anteriores.
A rolda de Cuartos de final cos oito que superaron a de Oitavos, a sorteo puro.
A rolda de Semifinais, cos catro aspirantes á final, a sorteo puro.
A Final.

Todos os equipos, sen excepción, xogarían dende o principio o torneo, que se verificaría nun total de seis fins de semana, cinco das cales irían intercaladas entre as fins de semana ligueiras (a final xogaríase unha vez terminada a liga ou cando a RFEF determinase). Isto, que é perfectamente factíbel, conlevaría que, por exemplo, en Trintaedousavos de final a un Cuarta División lle poderia tocar un Primeira. E no seu campo ou no do rival, porque iso o decidiría tamén un bombo en todas as eliminatorias.
Tendo en conta, como dixen máis arriba, que a Primeira División invertiría 30 fins de semana para disputarse, a Segunda División 34 fins de semana, a Terceira (actual Segunda B) invertiría 38 semanas e a Cuarta División (actual Terceira) un máximo de 34 semanas (en todos os casos, evitando partidos os venres ou os luns); con seis fins de semana copeiras incluídas teríamos un máximo de 44 para xogar as ligas estatais e a Copa del Rey (os equipos non clasificados para a ésta última que xoguen a Copa RFEF competirían nas mesmas fins de semana copeiras, aínda que eu sería partidario de suprimir esa competición tan pouco interesante). E todo isto sen variar o período de descanso de fin de ano. 
Por exemplo, tomando como referencia a actual temporada, entre o 20 de agosto e o 17 de xuño estarían ventiladas ámbalas dúas competicións (liga e copa) sen ter que xogar nunca a media semana (iso quedaría para as confrontacións europeas, como na actualidade). Deste xeito, evitaríase en gran medida o agravio comparativo para os equipos que teñan que facer grandes desprazamentos para xogar un mércores mentras o rival lle agarda fresco no seu campo.
Ogallá o fútbol español evolucione nestes aspectos, do xeito que se estime oportuno, en favor dos intereses dos clubs, dos afeccionados e do espectáculo.