domingo, 22 de xaneiro de 2017

A MUTILVERA CONSTIPA A UN RACING XEADO

O Marcador Eléctrico de FERROL É RACING.

A tarde sabatina estivo chea de frialdades e xaropes para este primeiro Racing-Mutilvera que se disputa en Ferrol, correspondente á 22ª xornada da Segunda B. Á sempiterna seca de afeccionados n`A Malata uniuse a, desta volta, mala imaxe dos esmeraldas -corrixida a todo meter nos últimos vinte minutos- ante un contrincante moi rochoso, bastante desperto e altamente oportunista no derradeiro momento para levarse o (excesivo) premio de tres puntos. Os equipos navarros, con patxaran ou sen el, téñenlle collido o truco ao Racing esta temporada, pois tamén venceron na Detroit española o Izarra e o Tudelano (e o simpático Atlético Cirbonero de Cintruénigo o eliminou da Copa del Rey logo dun glorioso 0 a 0 con prórroga e todo). 
Por se todo iso fose pouco, Dani Benítez abandonaba o rectángulo de xogo nos inicios do 2º tempo por problemas musculares que xa levaba na mochila durante a semana. Saltaron as alarmas (como días atrás, cando un fulano tuiteou dende Palma que o excelso futbolista era pretendido polo Mallorca, algo minutos despois desmentido polo fulano) pero Miguel Ángel Tena comentou tras o partido que o veciño d`O Seixo podería regresar á actividade co grupo o mércores ou o xoves. Outra cousa será que o crack de Palma estea dispoñíbel para o mega-choque de El Sardinero.
O evento contra o Mutilvera supuxo un revival dos inicios da temporada. Pouco fútbol e poucas noces. Os verdes tardaron arredor de cincuenta minutos en tirar a porta con fundamento e non foi até o minuto 64 cando gozaron da súa primeira ocasión clara de gol, na "bota de ouro" do capitán Pablo Rey. Isto indica claramente que o primeiro tempo foi todo o que vostedes queiran menos bonito e proveitoso para a sociedade. A representación do alumnado da Compañía de María non creo que disfrutase demasiado do espectáculo pese a velo dende o palco. Porque foi un Racing, o de onte, con moita pachorra, tremendo desorde, escasísimo ritmo e nulas ideas fronte a un equipo que defendía e presionaba con todas as partes do corpo humano e cunha intensidade galvanoplástica. Por momentos o "precioso" primeiro período parecía un choque entre un equipo de fútbol sala en xornada de adestramento con balón e un cadro de rugby preparando o Seis Nacións. Os mutilveiros non só exercían de clásico equipo norteño, con homes correúdos e dispostos á loita, senón que mesmo facían cousas co balón interesantes. Fiaban ben, combinaban chulamente, recuperaban con prestancia, roubaban con descaro e avanzaban con verticalidades rechamantes. Non sempre era así, pero durante moitos fragmentos do encontro evidenciaron cualidades pese á modestia. A defensa ferrolá, mentras, fabricábase apuros a si mesma con xogos de cartas na frontal (esas cesións en horizontal co dianteiro a escasos metros, por favor!) e só Nano, contundente, e Víctor Vázquez mantiñan a compostura ante os ocasionais atrevementos dos visitantes.

Onte non levou polainas Nano, pero si luciu un ollo que meteu medo. (foto: Mero Barral)
 
O Racing tiña a pelota lonxe de onde lle amolaba ao Mutilvera. Todo era lento como un ordenador dos anos oitenta. Bicho non aparecía o suficiente no medio, as bandas (Dani Benítez e Adrián) estaban pero non se contemplaban demasiado e existía tan pouca mobilidade que a pelota circulaba con escaso xeito. Non había desbordamento, non se atopaban ocos e as distancias entre liñas superaban o permitido pola lexislación vixente. Parte da culpa de todo ese drama estaba no haber visitante. Unai Jauregi soubo atoar aos nosos pero logo había que dalo todo en cada pelota. E os seus fixérono mentres tiveron folgos. Gustáronme especialmente Laborda e Ederra.
O mellor do primeiro tempo foi cando Román Román (que pitou co piloto automático, deixando facer demasiado nun choque por momentos moi embarullado e moi físico) enviou aos vinte e dous aos vestiarios.
No segundo tempo, era sabido, o Racing foi a máis. Tardou, iso si, en arrincar o motor, conxelado co frío imperante. Dani Benítez dicía adeus cedo entre aplausos da bancada pero o equipo despertou conforme os minutos crecían. Máis ritmo, máis verticalidade e máis aparición dos futbolistas con talento. Iso precisábase, porque o demais sería seguir na inopia. A partir do minuto 64 o pretendido camiño da vitoria empezou a trazarse con argumentos reais. Pablo Rey lanzaba maxistralmente unha falta, o balón ía penetrar pola escuadra dereita (é dicir, o tantas veces ollado no loiro capitán), pero Edu, o gardameta da Mutilvera, meteu unha man e evitou o gol. Aquelo fixo prender un pouco de lume ao siberiano ambiente á beira do Sardina. Minutos máis tarde, no 71', foi Joselu o que recibiu a tarxeta de visita de Edu, que salvou o tiro do ribeirense. E un chisco despois repetía o crack de Palmeira estrelando o esférico no pau. Xa tocaba ir por diante no electrónico.
Os navarros escaravellaban cada balón con fruición. (foto Mero Barral)
Nese cuarto final o acoso verde foi de xulgado de guardia. O Mutilvera facía horas extra para conter as aparicións de Adrián, o concurso dese obreiro cualificado que é Juan, as presenzas de Joselu (non tan brillantes como noutras ocasións, pouco asistido e moi vixilado), o perigo a balón parado de Pablo Rey e a circulación, agora si como a min me gosta nel, de Bicho, ampliando o fútbol, sacando partido ao rectángulo, tirando liñas, tocando aos espazos, convidando á incorporación que non houbera no 1º tempo. Todos pensabamos que tocaba ganar no derradeiro suspiro, en plan épico, un partido que se prometía menos dificultoso. Pero nesta categoría o único doado é perder. E que perdoa adoita facelo.
O equipo do Val de Aranguren vía despertar a besta pero tiña aínda pílulas que ofrecer para saturar de emocións a parte final deste partido grisáceo de choque e barullo. No 80' a Paisa a salvar nun man a man cando se cantaba o gol. Pero o Racing era o que procuraba, á veces con precipitación, un gol que se resistía. Un peiteado de Brais Abelenda é abortado por Edu, para variar... E cando o telón ía caer, co mal menor dun empate que permitise sumar sete tiradas sen perder, chegou a gran cagada dunha tarde que xa era nocturna. O Mutilvera gana unha falta na zona central, recupera con facilidade o rexeite defensivo ferrolán, o tiro subseguinte peta no pau e o novo rexeite é recollido por Gorka Laborda para aloxar na rede o balón. E a defensa verde? Ben grazas. A ledicia impresionante dos mutilveiros e as facianas de tontos e tontas para todos e todas constituíron o capítulo final da trama.
Importante será que o Racing recupere o ton perdido nestes dous últimos encontros. Vin relaxación e vida contemplativa en moitos momentos do partido ante o Mutilvera. Cero confianzas, porque nin estamos salvados nin estamos que nos saímos. Ollo, pois. Achégase un segmento moi complicado no que tocará xogar, case seguidos, con Racing de Santander, Celta B e Pontevedra. E aínda restan rivais de altura como Valladolid B, Ponferradina ou Leonesa. E duelos contra rivais directos que non o porán nada doado (Guijuelo e Mutilvera foron unha boa mostra diso). Queda, en suma, moito por facer para asegurar a permanencia. Queda todo por facer. Que o mercado invernal se complete con acerto (polo momento aí están Laro, De Paz e Gonzalo e a ver se chega alguén máis). Que o equipo restableza o feeling de choques anteriores. Que o club designe dunha vez un presidente, por certo. E que Dani Benítez nin se manque nin marche. Por pedir, que non quede, non si?
A vindeira fin de semana, o clásico. O Rac-Rac.


luns, 16 de xaneiro de 2017

O RACING LÉVASE PETRÓLEO DA NEVEIRA DE GUIXUELO

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

O Racing de Ferrol fíxose rico onte á tarde en Guixuelo. Atopou petróleo na localidade salmantina. O "ouro negro" dun punto que durante 20 minutos mesmo fixo soñar (pero só iso, soñar) con tres. A realidade, que sempre é a que manda, impuxo unhas táboas que podemos considerar xustas nun encontro de actitudes contrapostas, erros repartidos e reaccións medidas.
O Guijuelo estaba baixo sospeita. Por moito que estivesen con baixas, Miguel Ángel Tena e os seus non se fiaban un pelo dos de Jordi Fabregat, xa que, estando como están na táboa -só dúas vitorias na casa no que vai de liga, metidos na zona infernal e cunha necesidade existencial de ganar como sexa- e cun terreo de xogo pequerrecho e con herba de ficción; non semellaba ser un domingo de pícnic, relax e alivio. Os porcinos inxectaron intensidade dende o asubío inicial e os da Detroit española non tiveron máis laboura que defender. Nun campo como o Municipal os ataques son como curtametraxes repetidas e as ocasións de gol entregas dos Oscar. Quen pon máis ritmo e ganas leva máis aplausos. E quen saca tallada ao xogo a balón parado pode resolver o espectáculo. Por aí haberia de estar a clave da película.

O Guijuelo adiantábase no marcador con este tiro de Antonio Pino, que resolveu ben ante a pasividade da defensa ferrolá. (captura: www.crtvg.es)
 
Foi o Guijuelo o primeiro en mollar na xélida tarde no Campo Charro. Antonio Pino, baza atacante sempre inquietante para o Racing, solucionaba con éxito unha xogada ben fiada, tirando raso dende a frontal lonxe do alcance de Paisa. Puideron ampliar os verdes guixuelenses o menú preto da media hora nun disparo de Ángel Sánchez. Chegaban, forzaban córners, dominaban... Pero aí acababa o repertorio dun cadro local máis desperto, comprometido e incisivo pero lento na construción e con escaso tino nos metros finais. Tocoulle logo ao Racing reaccionar pese á maiola e o frío. No último cuarto do primeiro tempo Nano enviaba á trabe unha falta botada polo mestre Pablo Rey. E logo chegaba o gol en propia porta de Julià (o árbitro non llo concede a Català na súa acta, porque dá a sensación de que remata Juliá) nun córner tirado por Dani Benítez. O fútbol a balón parado marcaba estilo.

O empate a un gol, obra de Julià en propia porta ao cabecear, xunto a Català, o córner botado por Dani Benítez. (captura: www.crtvg.es)

Non estivo desacertado Miguel Ángel Tena ao regreso do descanso no troco dun gris Bicho por De Paz, a máis recente incorporación verde no mercado invernal (o ferrolán chega cedido polo Celta até o 30 de xuño). Colocou a Cruz, que facía de lateral dereito, xunto a Català para poñer ladrillos na zona ancha, onde o resío contrastaba co verde. Con iso o partido repartiu a intensidade dos inicios, con máis presas, con renovados plans, cos mesmos erros. Antonio Pino seguía dando avisos por burofax. Pero a conexión Dani Benítez-Adrián Armental (de extremo a extremo e tiro porque me toca) serviu no 52' para poñer inopinadamente por diante ao Racing. E como? Coa maestría do balear centrando directamente ao segundo pau para o remate do ex coruxista á rede.

Adrián remataba así o excepcional centro de Dani Benítez dende a esquerda. Era o 1 a 2. (captura: www.crtvg.es)
  
Co 1 a 2 no marcador, pero non no peto, Joselu tivo nas súas botas a opción dun terceiro gol, pero a bandeirola do auxiliar de turno abortou a posibilidade. A partir de aí o Racing cometeu o erro de deixar o temón do partido ao Guijuelo. Os nosos preferiron Numancia, Medulio, Masadá, que buscar o gol tranquilizador. Marcharon aos camarotes a tomar algo quente deixando que outros tocasen o violín aínda que fose de oído. A retagarda ferrolá apretou os dentes disposta a aguantar media hora de presumíbel asedio, e o veterano Jonathan Martín puxo aduana no centro da defensa local. Por aquí non pasa ninguén, dixo, e o Racing de Ferrol desapareceu para sempre ofensivamente. Os de Tena retiráronse aos "cuarteis de inverno" soñando con algún contragolpe que non chegou. Os de Fabregat sacaron os tanques e os xamóns ao campo atacando con xenital empeño. Non sempre con ideas brillantes, non sempre superando o muro ferrolán. Entrou o canario Dimas aló polas seis de cuarto e o Racing sufriu máis. Pero foi Julià o que, desta volta en portería contraria, lograba un empate que se viña cantando. Carmona meteu un balón no corazón da nosa área, peiteouno Antonio Pino e o valenciano Julià, sen oposición, tirou a gol dende a frontal facendo berrar de ledicia aos afeccionados. Debeu de oirse en Béxar.

Dende aí, libre de marca, disparou Julià tras tocar Antonio Pino o centro de Carmona cara ao interior da área. Era o 2 a 2 definitivo. (captura: www.crtvg.es)
 
Todo un mundo quedaba aínda por diante. Moito máis nun campo complicado de amornar como o de Guixuelo. O cadro de casa apelaba á epica, igualiño que os nosos xuvenís na Liga Nacional esta fin de semana, vencedores en Monforte ante o Calasancio con nove xogadores sobre o campo (Edu Blanco, debutante co 1º equipo ante o Caudal, tivo que poñerse baixo os paus por expulsión de Fran López -Berea foi convocado a Guixuelo- e mesmo detivo un penalti). Pero entre precipitacións, propostas confusas e punterías desafinadas as iniciativas locais morrían ante Nano, Víctor Vázquez, Maceira e un De Paz que deixou detalles interesantes para argumentar unha defensa con garantías do lateral dereito no que queda de campionato.

Que mordeu o frío en Guixuelo demóstrano as polainas de Nano. (foto: La Gaceta de Salamanca)

O ferrolán Sergio De Paz regresou ao Racing, cedido polo Celta, e demostrou a cualidades polas que nunca debeu marchar d`A Malata. (foto: La Gaceta de Salamanca)

Non se moveu máis o electrónico e o Racing conseguiu sumar seis xornadas consecutivas sen perder. A boa dinámica de resultados continúa (a imaxe de equipo foi máis discreta) pero agora tocará ratificar o valor deste punto ante un rival directo vencendo a outro, a Mutilvera, o sábado vindeiro. Chegar á barreira dos trinta puntos terá algo de psicolóxico. E sumar como sexa e onde sexa é capital para lograr os obxectivos desta liga por riba do xogo. Vemos como nesta 21ª xornada todos os equipos da zona media o fixeron. O Lealtad empatou coa Ponferradina, o Tudelano afondiu un chisco máis ao Somozas ganando no Candocia, o Coruxo venceu ao Osasuna B, o Boiro ao Valladolid B e o Izarra desfíxose do Palencia Balompié. Se o soño é clasificármonos para a Copa del Rey terán que ser poucas as xornadas nas que non puntuemos de aquí ao remate. Todo vale. Todo serve. Porque todo o mundo apreta sen disimulo nunha liga moi igualada.

luns, 9 de xaneiro de 2017

A ARTE DO CONTRAGOLPE

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

Non hai mellor xeito de empezar algo que facelo ao grande. O Racing de Ferrol empezou o ano 2017, e tamén a 2ª volta ligueira da Segunda B, cunha goleada n´A Malata ante o Caudal de Mieres (que leva 62 anos e 9 meses sen vencer en Ferrol, e a de onte á tarde foi a súa 19º visita oficial) labrada nun segundo tempo excepcional. Homes como Bicho (bigoleador e golosamente brillante), Adrián Armental (extremo dereito que xa ten cromo propio no Racing), Dani Benítez (como mira o fútbol, e as cousas que fai co pelotón este home!) ou Joselu (se non marca premia con asistencias marca da casa e punto) confabuláronse para solventar cum laude un partido que no primeiro período fora monocolor pero sen faíscas. Con catro escapadas perfectamente fiadas e maxistralmente ultimadas en tempo e forma, o equipo verde esnaquizou a un rival que a penas se deixou notar polo céspede do Sardina. A pregunta flota no ambiente: onde estaría este equipo de comezar a liga así?
Non imos caer, baixo ningún concepto, en euforias nin fantasías. Pese ao comentado estes días polo técnico do Pontevedra, o ex verde Luisito, o Racing pelexará de aquí a maio por cubrir o expediente coa mellor letra posíbel. A permanencia segue vixente como meta. Acontece, iso si, que a liña dende mediados de novembro non é xa a dos inicios. Metía medo o Racing de agosto a novembro. No castelo d`A Malata aparecían fantasmas polas noites. Pero iso semella superado en grande medida. Con Miguel Ángel Tena atopou motivación pola vida, achou un estilo, simplificou cousas e vai indo. Segue a ter defectos de fábrica (sobre de todo en materia defensiva, onde ás veces hai barullos e erros innecesarios) pero a melloría global é evidente. O cadro ferrolán, que agora é sétimo (a posición máis elevada do que levamos de liga 2016/17), vai a máis. Indubidábel. Mais a fenda de sete puntos que o afasta da Ponferradina (sexta) é unha liña vermella que obriga a ter os pes no chan. Estamos ben na clasificación, ben a nivel de resultados (que é o principal en temporadas precarias ou irregulares) e demostrando, a nivel de xogo, que xa sabemos disimular as carencias, sacar partido á calidade, actuar sen medo. Pero temos que ser conscientes das nosas posibilidades reais nesta liga, que pasan por ir metendo terra polo medio co "inferno", tomar a Copa del Rey como referencia e, a partir de aí, o que a competición diga.
O Racing foi ante o Caudal un dominador, un equipo con mentalidade ganadora, que se gustou por momentos practicando detalles, exhibindo matices e ensaiando beleza. Ese Bicho no centro do campo levando o balón como un piloto de ralis leva o seu volante en tramo puntuábel... Ese Dani Benítez ofrecendo imaxes de Primeira División en aberto... Ese Adrián brutal no dominio do seu extremo, valente, rápido e intelixente para tratar o balón como se merece o respectábel e meter lume na área rival... Onde estaba este Racing aló por setembro ou outubro se é a mesma xente?
Púxolle o equipo esmeralda franciscana paciencia no primeiro tempo a un partido de telenovela decimonónica, isto é, frío, melancólico, repetitivo, interminábel. Case se escoitaba o tictac do vello carillón da miña avoa. O frío mordía en Ferrol baixo un ceo xelidamente azul e só os Diablos Verdes poñían calor dende o Sur do coliseo. Os de Tena, con Pablo Rey como novidade estelar, exerceron de modistos, dándolle ao gancho e calcetando o partido sen atopar o oco máxico, o momento de tirar a porta con boletos para o éxito. Esquerda, dereita, dereita, esquerda. E arriba e abaixo. O Caudal quentaba os pes con carbón da conca mineira mentras vía ao Racing marear a pelota na dichosa telenovela preto dun millón de veces. O dominio era ridiculamente claro dos nosos, recuperando, roubando, tendo, indo, pasando, pero a resistencia mierense primaba.

Bicho foi un dos protagonistas da tarde con dous goles e marchou entre grandes aplausos substituído polo estreante Laro Setién, fichado do Racing de Santander. (foto: José Pardo)

Os racinguistas gardaron o último tarro de arroz con leite repartido antonte en Armas para a reanudación do show. Como se de Popeye coas espinacas se tratase, os da Verde sairon ás sete da tarde con enerxía imperecedeira para derrotar a Brutus. Fixérono cun módulo de Belas Artes composto por catro contragolpes de fábula. O primeiro nacía no 52' dun pase de Cruz a Adrián, que marchou co balón como lle deu a gana e o seu centro foi conectado á rede por Bicho dende a sala de espera da frontal. A fantasía de sumar en Ferrol que sostiñan os de Iván Ania (un equipo anódino onde os haxa) quedou derrubada. 
A segunda peza xurdiu no 63' da oficina de correos de Joselu, que enviou un balón dende campo propio con destino ao buzón do señor Armental para repetir a escena do primeiro tanto. Carreira, centro e novo gol de Bicho superando a saída de Bussmann. Só restaba erguerse da cadeira e berrar yeah! a plenitude como nun campo inglés. 

Dani Benítez marcou o seu terceiro gol co Racing. (captura: www.crtvg.es)

Pablo Rey non xogaba dende o 13 de novembro e reapareceu pechando a conta de goles enviando á rede este pase de Joselu. (captura: www.crtvg.es)

Quedaba máis arroz con leite. A terceira cullerada tocoulle no 70' a Dani Benítez, que recibiu o seu paquete postal dende lonxe, controlou co peito e bateu a Bussmann tras petar o esférico no gardameta do Caudal. E a cuarta deulla no 82' Joselu a Pablo Rey culminando outro contraataque de curta duración e alta eficacia. Como homenaxe ao Racing, o árbitro prolongou tres minutos máis o evento por se quedaba algún contragolpe artístico por executar, pero o equipo da miña cidade tivo abondo e pechou a tarde coa maior vitoria do que levamos da presente liga. 
En Guixuelo, xamón. E ogallá os tres puntos.

domingo, 18 de decembro de 2016

O MINUTO 73 MÁIS EMOTIVO DA HISTORIA DO RACING

(captura: www.crtvg.es)
(captura: www.crtvg.es)
(captura: www.crtvg.es)
(foto: @Diablos Verdes)

A Malata descargou na fría tarde sabatina o caudal de emocións vividas nunha semana histórica e fundamentalmente moi triste para o Racing e para todos os racinguistas. E fíxoo con silencio e recordo baixo os habituais acordes dunha das adaptacións musicais do poema Negra sombra, de Rosalía de Castro. E con aplausos que soaron distintos a outras tardes. E cunha vitoria con sabor moi especial. A primeira sen Isidro Silveira, a quen foi dedicada, como non podía ser doutro xeito, por Miguel Ángel Tena e os seus xogadores. Semana na que o fútbol español (coa RFEF á cabeza) sentiu a morte do mandatario verde e expresouno con numerosas mostras de condolencia. De Pamplona a Murcia, de Vigo a Vilarreal, de Cerceda a Soria, de Sarria a Valencia. Pola súa banda, a FGF decretou para esta fin de semana minutos de silencio en todos os partidos da súa xurisdicción. Imaxino que, por ser de LaLiga Santander, en Riazor, no partido La Coruña-Osasuna, non haberá minuto de silencio salvo que o pedise o club navarro, que foi un dos que amosou o seu pésame ao Racing por medio da súa conta oficial na rede social Twitter. 
Mais ningún dos minutos de silencio gardados ou por gardar nesta xornada futbolística en Galicia foi nin será como o vivido onte á beira do rego Sardina. E non haberá ovacións como a irrepetíbel do minuto 73, suxerida nas redes sociais polos afeccionados esmeraldas para condensar neses sesenta segundos un sentimento colectivo en pleno partido. Quérese facer iso, ademais, en todos os que restan na casa da presente campaña.
Elixiuse ese minuto para coincidir simbolicamente coa idade coa que nos deixou o noso presidente o pasado mércores. Non foi arbitrario, polo tanto, e tampouco desacertado, porque foi nel cando marcaba Brais Abelenda o gol que abría o electrónico e o camiño á vitoria ante o Arandina
En realidade, agora que non nos escoita ninguén, todos sabemos que foi Isidro Silveira quen o marcou...

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

Non foi este Racing-Arandina (segundo na historia, o único precedente é o 3 a 0 da pasada temporada) un partido lustroso pero os tres puntos foron xustos para os nosos. E xa sabemos que de aquí ao remate deste campionato só queremos puntos. Xuntamos catro xornadas sen perder e iso é o importante cando se notou a calor da boca do inferno. Para ir buscando acougo en zonas máis calmas da táboa.
Empezamos o espectáculo tirando a mal, sen moitas ideas nin frescura, atoados, cun centro do campo moi inactivo, que apenas tocaba o balón con substancia, unha retagarda un tanto nerviosa que fabricaba oportunidades inopinadas para os arandinos, e un Paisa exposto ante ese panorama, dando algún balón con sorpresa. Porén, na 2ª parte do encontro as cousas melloraron cos trocos introducidos por Tena, a actitude foi outra e a vitoria, non sen dificultade, chegou merecidamente.
O Racing, que vestiu a súa segunda equipación en sinal de loito (totalmente negra agás a parte frontal da camiseta, que imaxina un raiado branco-negro), presentaba como principal novidade unha parella de medios defensivos formada por Català e Juan (Cruz tivo que cumprir partido de sanción polo 5º cartón ollado en Boiro). O de La Vila-Joiosa volveu a demostrar que esa demarcación lle vai de fábula, e foi dos poucos que se salvaron no gris primeiro tempo ofrecido. Mesmo axudou a solventar os líos defensivos de maneira expeditiva. E o de Cedeira, pola súa parte, puxo, como sempre, traballo físico de alta voltaxe que logo houbo de exhibir (con menor brillantez) dende o lateral, cando supliu a Velayos.
Os nosos sairan con ganas nos primeiros compases, intentando roubar axiña o balón e movéndose a moitas revolucións, pero moi cedo se perderon nunha grande indefinición e mesmo en erros absurdos atrás que deron algún que outro susto. O Arandina prantárase moi ben e deixaba facer a un Racing a cámara lenta, que exploraba e realizaba pases e centros sen moito xeito. Cando eran os burgaleses os que exploraban, saian  da cova con capacidade para crear perigo grazas á velocidade dalgúns dos seus elementos, especialmente Omar, e á pachorra ocasional dos nosos. Nano andivo un pouco lento e despistado (nada que ver con Boiro) especialmente no 1º tempo, e Paisa contaxiouse aínda que saldou todo o que lle veu con moito acerto. A máis perigosa das situacións que se lle presentaron ao de Santander aconteceu no 28', cando un erro nun pase a un compañeiro propiciou unha ocasión tremenda para os branco-azuis. Pero o noso gardameta xestionouna ben evitando unha seria posibilidade de gol. Víctor Vázquez, pola súa banda, sempre apareceu, valente e contundente, nos cortes, nas correccións e no peche de espazos de penetración. 

Paisa estivo un pouco impreciso no 1º tempo, especialmente nos pases a compañeiros da retagarda, pero mantivo a súa porta a cero. (www.crtvg.es)
  
Outra perspectiva da ocasión anterior do Arandina. (captura: www.cyltv.es)

Os de Aranda aproveitaron a coxuntura dun Racing sen fibra óptica para facer máis do que tiñan pensado cando viaxaron a Ferrol. Foron un equipo con criterios defensivos interesantes, pero non quedaban só niso. Sabían esperar, roubar e presionar (con e sen faltas, algunhas delas fortes). E cando contragolpeaban o facían con bos desmarques, procurando sempre terminar as súas accións ante unha defensa ferrolá que papexaba como un flan de chocolate. Chegaron a forzar seis córners os de Emilio Ferreras en pouco máis de media hora de xogo. E no sétimo, a cinco minutos do descanso, obrigaron a despexar co puño a Paisa un balón envelenado.

Joselu dispuxo de varias ocasións de marcar neste partido, pero non tivo sorte ante Zabal. Como nesta do 1º tempo. (captura: www.cyltv.es)

No Racing, as opcións de gol situáronse case en exclusiva nas botas de Joselu. O de Palmeira tivo varias claras no 1º tempo. A do 22' foi formidábel, pero Zabal estivo atinado desviando ante o xigante barbancés. Dani Benítez, dende a esquerda, poñía esféricos de longa e curta distancia medidos e ao espazo axeitado, pero faltou precisión nos metros executivos. Joselu tivo outra só ante Zabal pero a pelota se lle foi alta. A Malata exclamou e o futbolista sorriu contrariado.
Non aparecía o suficiente Bicho no downtown verde aínda que algunha asociación con Adrián deu que falar positivamente. Así a todo, o exceso de toque e elaboración dos nosos morría sen conclusións. Xogaban máis co balón os de atrás que os de diante, poucos pedíano, case ninguén buscaba o desmarque, e Dani Benítez quedou moitas veces composto e sen bola pese a esmerarse en colocacións pertinentes. O partido tornábase aburrido.

Dani Benítez deu un susto pouco antes do descanso, pero puido seguir sen problema. (foto: Mero Barral)

No segundo tempo o Racing mercou terreo n`A Malata e xurdiu o reformado concurso de homes como Brais, Bicho ou Adrián, que lle deron un aire importante ao partido. Substituído Velayos un chisco antes do recreo, Juan pasou ao lateral dereito e Bicho tivo máis cancha para el, e moveuse mellor. O sadense demostrou que sabe conducir o balón cara a diante, e cando o fai, sen a burocracia do toque e o retoque, o fútbol prospera. Juan e Brais, pola súa banda, cooperaban polo lado dereito dándolle contido ao xogo destro, onde Adrián empezou a aparecer como o está a facer nas últimas semanas, isto é, con atrevemento, profundidade e presenza na área. Con eses ingredientes un pouco máis alentadores, pero aínda co cero a cero nos luminosos do park, o Racing puliu os defectos do 1º tempo e estandarizou, máis ou menos, o control do partido. Sen baños, sen esmagar ao rival nin nada semellante, pero indo, agora si, polo bo camiño. 
No 57' empezou o equipo verde a súa colección de oportunidades. Adrián fixo unha incursión na área moi notábel e acabou empuxado levemente por Rubén Garcés. Para min posíbel penalti, pero o cántabro López Toca dixo que non tocaba asubialo. No 58' Joselu disparou dúas veces a porta e as dúas encontrou resposta de Zabal. 

Puido existir penalti nesta acción de Rubén Garcés a Adrián, aló polo minuto 57. (captura: www.cyltv.es)

Puido non haber fóra de xogo nesta oportunidade do Arandina no 60'. Rubén Garcés non está máis preto de Paisa que Català cando recibe o balón. (captura: www.cyltv.es)
O gol de Brais, no minuto 73. Oportuno e eficaz para facer o seu primeiro tanto no que vai de liga 2016/17. (captura: www.cyltv)

No 71' Bicho probou a tirar e Zabal rexeitou o ensaio do xogador verde con acerto pero tamén con apuros. Era o preludio do primeiro tanto. Terminando o minuto 72, un tiro de Dani Benítez foi rexeitado por Zabal e Brais, atentísimo, foi quen de pescar o balón no centro da área para impulsalo á rede. Os aplausos das bancadas fusionáronse acto seguido coa ovación planificada para homenaxear a Isidro Silveira e a cousa durou preto dun minuto moi emotivo.

Quen ben lla cede Joselu a Adrián nesta acción, preludio do segundo gol. (www.crtvg.es)

A resolución de Adrián foi estupenda, tirando a porta con escaso ángulo e dominando o espazo ante unha defensa castelá superada. (www.cyltv.es)

A partir de aí só quedaba ultimar ao Arandina cun segundo gol tranquilizador. Fabricouno Joselu, cun pase excelente a Adrián Armental que o seu veciño aloxou na rede de forma espectacular cun tiro cruzado pola escuadra dereita.
Á espera do que aconteza no resto de encontros desta 19ª xornada, o Racing pode terminar noveno esta primeira volta. Todo dependerá do que fagan Caudal, Lealtad, Osasuna B e Tudelano. Por riba diso, agardemos acontecementos no plano deportivo e no institucional (a xunta xeral ordinaria de accionistas terá lugar o día 28 e nela pode haber novidades). Saber se haberá reforzos no "mercado invernal" (todo indica que si e mesmo fálase dalgúns nomes concretos, como por exemplo un ex verde, Peláez). E saber quen será o novo presidente do Racing de Ferrol. O novo, claro, porque o eterno xa sabemos que é Isidro Silveira. 
Dende aquí aproveito para lanzar unha proposta. Antes que pedir, como fixeron algúns, que se lle poña o nome do finado presidente á Malata (xa manifestei moitas veces que a min non me gosta que os estadios leven nomes de persoas, sexan quen sexan) sería interesante establecer un trofeo que podería disputarse no verán ou noutro momento do ano. Un trofeo chamado, por exemplo, Memorial Isidro Silveira, que perpetuaría a súa lembranza. Quede aí a idea.

xoves, 15 de decembro de 2016

O RACING PERDE A ISIDRO SILVEIRA

Isidro Silveira (na imaxe celebrando o ascenso a Segunda de xuño de 2000) morreu onte mércores aos 73 anos de idade. Os vinte últimos como presidente do Racing de Ferrol. (foto: Patricia Rey)

Onte pola mañá saltaba a triste noticia do falecemento de Isidro Silveira Cameselle, presidente do Racing de Ferrol nos últimos catro lustros. Cuadraxésimo segundo electo na historia do club e o que máis anos acumulou á fronte do mesmo por diante de Ángel López Sueiro e Ramón Sánchez Dopico; non puido seguir pelexando contra a enfermidade que viña padecendo nos últimos tempos. É o primeiro presidente verde que falece en exercicio do seu cargo. O racinguismo leva horas sumido nunha fonda e lóxica consternación pola morte de quen oficiou de "alma máter" da entidade dende finais do pasado século. O seu nome é, neste momento, un dos principais trending topic españois na rede social Twitter. E a RFEF manifestou na súa web institucional o seu pésame polo óbito do dirixente verde.
Silveira cando xogaba no Celta. (foto: El Pueblo Gallego)
Vigués, de Lavadores, parroquia futboleira onde as haxa en Galicia (de alí foron ou son clubs como o desaparecido Unión Sporting, que xogou un ano en Segunda, o Gran Peña ou o Turista, actual Celta B), ex futbolista do Oza Juvenil coruñés, o Corujo (o hoxe chamado Coruxo está de actualidade, xunto ao propio Racing, polo asunto das apostas) e o Celta, nunha entrevista concedida a El Pueblo Gallego definíase, aló polo mes de decembro de 1963, como un poco abúlico pero no vago. Co cadro de Balaídos aquel muchacho tranquilo chegou a debutar na Segunda División. Sentíase tamén coruñés (cursara parte dos seus estudos na cidade herculina) e, andando o tempo, acabou sendo profundamente ferrolán. Estivo vinte anos á fronte do Racing. Vinte anos de acertos e erros, de alegrías e penas, de proxectos, de anécdotas, e de algo que, chegados a este punto, eu teño moi claro: o xenuino amor -como o dun pai ao seu fillo ou á súa filla- que Isidro Silveira tiña polo Racing. A súa entrega foi indiscutíbel e todos os racinguistas o recoñecen. 
O empresario Isidro Silveira chegaba ao Racing hai 23 anos, formando parte da candidatura á presidencia que encabezaba o actual vicepresidente José Criado Labajo. Xa en 1980 probara sorte na de Nemesio Quintía Luaces, aínda que se acabou descolgando da mesma. Ángel López Sueiro, presidente dende 1984, decidiu no verán de 1993 convocar eleccións ante a comprometida situación económica da entidade. Pero a mesma non podía agardar polos prazos protocolarios de todo proceso de votacións e terminou retirando a súa postulación á reelección para deixar que o grupo de Criado se puxese mans á obra. 

Luis Touza, José Criado, Manuel Criado, Juan Freire e Isidro Silveira, algúns dos compoñentes do equipo de persoas que tomaron o mando do Racing a partir de xullo de 1993. (foto: La Voz de Galicia)

Isidro Silveira o día que pasou a ser presidente electo do Racing, en marzo de 1996, logo dun mes de interinidade de José Fernandez (á esquerda da imaxe). (foto: La Voz de Galicia)

Era aquela unha época de cambios para o Racing e para o fútbol ferrolán. Só uns meses antes fora demolido o Manuel Rivera e se estreara A Malata e o relevo na directiva foi visto como algo obrigado, e tamén ilusionante. Manuel Criado asumía a presidencia, co seu curmán como adxunto, e Isidro Silveira a vicepresidencia deportiva. López Sueiro deixaba ao Racing na Segunda B (tras o brillantísimo regreso á "división de bronce" logrado en 1991/92) e o novo equipo dirixente, integrado por industriais e comerciantes ferroláns, non agachaba o seu firme propósito de traballar polo ascenso á Segunda División.
Toda a segunda metade da década de 1991-2000 estivo marcada por ese obxectivo. O lema "Nuevo Campo, Nueva Directiva, Racing a Segunda División" foi trazando o camiño, non sempre de rosas, enchendo de esperanza a unha afección reverdecida que neses anos asistía ao coliseo do Sardina infinitamente máis que agora. Somos conscientes de que neses anos ían tres ou catro veces máis espectadores a ver ao Racing na mesma categoría na que estamos na actualidade?
Tras quedar ás portas do ascenso a Segunda aquela tarde ante o Beasaín, Manuel Criado dimitía o 9 de agosto de 1995 por asuntos privados e foi entón cando Isidro Silveira pasou a ocupar o centro do palco, o mando en praza (que en realidade xa exercía) nun Racing que estaba de moda na cidade e ofrecía sólidos argumentos para o optimismo. O outro "transatlántico" deportivo, o OAR, empezaba o seu lento pero imparábel ocaso e iso fixo poñer o foco de atención de moitos afeccionados ao deporte da cidade no vello Racing, que semellaba voltar (sempre o fai!) por onde adoitaba. Relendo os meus cadernos e lotes de folios racinguistas dos anos noventa, nos que eu, entre fichas técnicas e estatísticas, plasmaba as miñas reflexións e recollía a bolígrafo -ou a máquina- o día a día do noso club (o tempo do ordenador veu despois!) comprobo con certa nostalxia e un sorriso nos beizos como aquel Racing estaba vivo, levantaba paixóns, chamaba a propios e estraños, porque todos tiñamos a sensación de que o mellor estaba por chegar. E era inminente.
Até o apoteósico ascenso de 1999/2000 Silveira non renunciou a case nada con tal de levar ao Racing á "división de prata". En materia de adestradores non había problema en fichar técnicos locais ou da outra punta do mapa. E todos pasaban polo "imperio" gastronómico O Parrulo, en Catabois, para posar para a posteridade compartindo mesa e mantel co presidente a xeito de recepción á ferrolá: Carlos Simón e Pérez García foron dous deles.

Isidro Silveira flanqueado por Javi López e o técnico valenciano Carlos Simón, dúas das novidades do Racing 1996/97, o do famoso Dream Team que non o foi tanto... (foto: La Voz de Galicia)

Nunha asemblea xeral de socios na década dos noventa. Á súa esquerda Vicente Ororbia, secretario do club, e á súa dereita José Criado. (foto: La Voz de Galicia)

Silveira nun dos actos de celebración do ascenso a Segunda da temporada 1999/2000. Xunto a el o xogador José Luis Deus.
 
Foron, eses, anos de alegrías, de fortes emocións e tamén de disgustos. De polémicas, desencontros e zoupadas. E tamén de prestixio. O Racing ganou lustre nesa época tras anos de privacións. Presumía d`A Malata logo de ver como o lendario pero xa vetusto -en grao sumo- Manuel Rivera, entre pingueiras e gretas, se caia a pedazos, e sacaba peito no bronce español á espera do gran salto. Isidro Silveira levaba o temón con estilo presidencialista, ás veces de maneira un chisco patrimonialista, cunha autoridade á súa maneira, pero sempre (e diso daste conta pasado o tempo) con dous claros obxectivos: protexer ao Racing e dotarlle dun status deportivo que lle devolvese ao lugar que a historia di.
Na vida cotía do club, diante ou non de cámaras, micrófonos ou actos públicos, Silveira foi unha enorme fábrica de frases "lapidarias". Como aquela vez que dixo (e cito de La Voz de Galicia): "Como presidente del Racing de Ferrol quiero que el Deportivo sufra, que desaparezca. Sin embargo, como coruñés que soy, quiero que gane la liga". Dicía o que pensaba e ás veces non pensaba abondo o que dicía, aínda que iso nos acontece a todos. Pero unha cousa tamén me gustaría apuntar: dixo, e non poucas veces, verdades como pianos no mundiño do fútbol.
Todos lembramos, agora con sincero cariño, cando na pretemporada da campaña 1996/97 definiu ao plantel que se formara para o terceiro intento de ascenso como o Dream Team da Segunda B. Eran aínda tempos de presentacións a pé de campo con micrófono e de sesións de adestramento de atrezzo para disfrute dos seareiros. Aquela liga acabou sendo un pandemonio, coas destitucións de Carlos Simón primeiro e a ruidosísima de Manolo Tomé despois.
Da man de José Ramón Arteche, finado hai poucas datas, logrouse facer o soño realidade. O ascenso na tantas veces recordada tarde ante o Ceuta fixo vibrar a Isidro Silveira como un seareiro máis. Logo de varios anos disfrutando co fútbol do equipo, con futbolistas que todos lembramos con alta consideración como Fran Caínzos, Peña, Fierro, Prieto, Alberto, Javi Prendes, Juanito, Manel, Dani Olsson, Fran Nogueira, Rafa, Horcajada, Maqueda, Gil, Guerrero, Mosquera, Pazolo, Sanromán, Pablo, Deus, Noguerol, Tarrío, Gonzalo Sueiro e un longo etcétera chegaba por fin o gran momento, o que o racinguismo levaba agardando (polo camiño moitos xa case o esqueceran!) nada menos que 21 anos: o regreso a Segunda.

Luis César foi a gran aposta de Isidro Silveira cando se ascendeu a Segunda en 2000. O vilagarcián sumou catro temporadas seguidas no banco d`A Malata, as tres primeiras na Segunda División. (foto: La Voz de Galicia)
 
Jesús Gil, o entón alcalde ferrolán Xaime Bello, e Isidro Silveira no palco d`A Malata no Racing-Atlético da temporada 2000/01, primeiro en competición ligueira entrámbolos clubs. Aínda o ano seguinte habería outro pero sen o presidente colchonero no coliseo de Serantes.

Isidro Silveira nun acto de presentación de pretemporada.
  
Inaugurábase non só un século senón un tempo moi diferente. Unha década por diante na que o Racing non conseguiu consolidarse na 2ª División pero si militar máis da metade da mesma na prata do fútbol español. Ver a Silveira no palco d`A Malata xunto a Jesús Gil podía ser impensábel só meses antes. Pero foron dous os anos que confrontou na liga o Racing co Atlético de Madrid. O ascenso obrigou a transformarse en SAD e o presidente estivo en primeira liña para garantilo, xunto ao concello ferrolán, accionista principal. Coa conexión co axente francés Claude Cauvy (que lle dedica unha emotiva carta na rede social Facebook) para traer futbolistas da súa "factoría" e apostando de maneira invariábel por técnicos da casa, Silveira deseñou o concurso verde no segundo andar do fútbol español. Luis César foi o primeiro experimento, a primeira aposta, e seguiríanlle logo moitos máis. Neses anos na 2ª División puidemos disfrutar de futbolistas como Javi Venta, o croata Pavlicic, Darmon, o estadounidense Razov, Burle, o super "crack" serbio Grozdic (autor, en Santander, dun dos goles máis impresionantes da historia do Racing), Ismael, Boughanem, Emery, Delporte, Diawara, Uche, Vosahlo, Pezzarossi, o xaponés Yasunaga, Ramis,... Un Racing planetario.
Viñeron logo dous descensos e dous ascensos máis ás primeiras de cambio. Todo era frenético e non había paso atrás. Ascenso en Maxadahonda con 40 graos..., ascenso en Alacante sufrindo como nunca... E Isidro Silveira entraba na historia verde ao ser o primeiro presidente con tres ascensos á "división de prata". Anos de Mario Bermejo (primeiro Pichichi en Segunda coa camiseta do Racing) e dos irmáns Veiga, e do escándalo co Ciudad de Murcia, e das leas e desencontros co Deportivo La Coruña... Anos de club, de equipo, de vestiario, de racinguismo, de opacidades e brillanteces. E o presidente, que apuntaba a eterno, sempre aí. Tirando do capital social e cunha prudencia e un coidado extremos, o club foi xestionándose sen ver en perigo a súa supervivencia. O Racing alcanzou na "era Silveira" unha estabilidade económica con escasos precedentes na súa historia.
O finado presidente non era estritamente o que se adoita en chamar "carismático", aínda que si estaba dotado dun punto de entrañábel autenticidade. Tampouco o podemos definir como academicamente mediático e case nunca resultaba politicamente correcto. Non buscaba a pose. Ganaba na distancia curta, na cal descobrías a un tipo sinxelo, que te podía reprender e minutos máis tarde te sorría con sinceridade e grande amabilidade. Lembro agora, e tamén cun sereno sorriso, o barullo que me formou na xunta de accionistas do penúltimo día do ano 2009 logo de que eu lle preguntase ao consello de administración onde estaba o material do arquivo histórico do club (tirárano ao lixo, segundo acabou aclarando José Criado, pero creo que o presidente non se atrevía a dicirmo) e logo, tras o acto, entre gambas e bo viño, me pediu que fose eu quen fixera o brinde, na sala de autoridades, polo novo e inminente ano.

Á fronte do Racing, Isidro Silveira sumou tres ascensos a Segunda e un a Segunda B, e nada menos que nove fases de ascenso, sete das cales foron á "división de prata". (foto: Diario de Ferrol)
 
Agora, e hoxe, que xa é xoves, se puidese volver a brindar sería en respectuosa lembranza dun presidente singular, especial, atípico, quizais irrepetíbel, marabillosamente imperfecto, que se entregou polo noso club nos anos que o tempo do fútbol lle deu, aportando o seu gran de area á grandeza dun Racing de Ferrol a piques de ser centenario. A el, como aos 41 restantes presidentes, grazas. 
E ata sempre.

luns, 12 de decembro de 2016

UN DESATINO E UN GOLAZO EN BARRAÑA

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

Á sombra dos piñeiros e a metros da praia de Barraña, sobre unha auténtica estivada -chamarlle terreo de xogo ao escenario do Boiro-Racing de Ferrol de onte á tarde sería unha concesión gratuita- arrincamos un punto case inmerecido na penúltima xornada da 1ª volta. Foi, este empate, a única noticia boa nunha semana na que moitos nos quedamos absolutamente xeados con algo que non comentarei aquí por sentido común e por respecto porque, asemade, ante ese tipo de circunstancias, as palabras sobran. E non me refiro ao estúpido asunto das apostas e do presuntamente atondado partido ante o Coruxo como xa moitos intuirán, porque esa é materia para os escribáns de lendas e mitos varios. Eses que disfrutan levantando alfombras só onde o pó non cega os ollos pero calan e miran para outro lado coas andruviadas que viviu e vive o fútbol español dende hai anos en diferentes materias. Mellor deixémolo.
O equipo de Fredi Álvarez, un bo equipo, auténtica "sucursal" do Compostela e con algúns ex futbolistas do Racing nas súas ringreiras (falo do ortigueirés Marcos Álvarez e o hispano-arxentino Juampa), demostrou que o fútbol non sempre ten tanto misterio. Non sempre ten que ser tan complicado. Intensidade, presión, empuxe e dúas ou tres nocións ben estudadas caracterizaron a un conxunto, o Boiro, que pelexou sempre e moito pola vitoria, que tivo ocasións para lograla e que non deu case marxe de manobra aos de Miguel Ángel Tena. Mais, se o seu tanto foi un agasallo "marca da casa" da retagarda ferrolá (volve a estar moi frouxa a liña defensiva e toca despertar); o gol dos racinguistas o sacou da chistera Joselu cun zapatazo impresionante que acabou na rede na volta do recreo. Así é o fútbol. Aposten (con perdón) a que si.
Foi este da 18ª xornada ligueira na Segunda B un encontro non apto para posers, un show con pouco espazo -e tempo- para a relaxación. En realidade con pouco espazo para case todo. Resultou un previsíbel ronsel de atropeladas disputas do balón cun intercambio de golpes nada brillante pero si entretido. Máis impulso nos de casa, máis reservas nos de fóra. Así a todo, foi imposíbel que resultase un bo encontro dado que o balón circulaba -e botaba- como se fose un cogombro.

Paradón de Paisa ante Jimmy cando só ían 4 minutos. Foi o primeiro aviso dun Boiro combatente e con chegada. (captura: www.crtvg.es)

Dani Benítez (na imaxe xunto ao ex verde Marcos) non atopou moito encaixe nun partido complicado. (captura: www.crtvg.es)

Ata para buscar o balón fóra do rectángulo de xogo, entre cascallos e varandas, tivo problemas o Racing. (captura: www.crtvg.es)

No Racing, ademais do comunicado no que quixo saír ao paso das acusacións lanzadas polo xornal matritense ABC (pouco menos que indignado pola vitoria verde o pasado domingo ou algo así), anunciárase antes a mancadura de Paisa -non sería o Racing se non tivese un mancado cada semana, non si?- que devolvería a Brais Pereiro á porta. Pero, finalmente, concursou o cántabro, que tivo unha boa actuación agás no evitábel desatino colectivo na acción que terminou no gol de Romay
Tena apostou (con perdón) por unha liña de continuidade en relación ás últimas xornadas, situando a Bicho como organizador, obviamente a Adrián e a Dani Benítez polos extremos e, como novidade -obrigada, pola sanción de Català-, Cruz e David Bandera debutando xuntos como parella de medios defensivos. Bicho volveu a enlearse demasiado coa pelota, tardou en soltala case sempre. Avanzou bastante ben con ela e protexeuna, pero con pase defetuoso. Cruz axudou bastante no seu rol e David Bandera tendeu a amigarse cos homes de ataque. Joselu tivo que loitar bastante de costas á porta contraria, recepcionou ben, impuxo físico e trato do balón pero a irregularidade do céspede, a escaseza de espazos e as faltas dalgúns dos seus ex compañeiros na etapa compostelanista impedíronlle brillar máis. A conexión con Dani Benítez non tivo moita luz porque o Racing foi máis ben taciturno cando tiña o balón e abertamente ultraconservador cando o posuía o Boiro. O de Palma fallou no pase, no tiro e non desbordou tanto nin tan ben como outras tardes. Barraña é unha caixa de mistos e o firme non estaba nada firme. Cero excusas, de acordo, pero iso non deixa de ser certo. 
Atrás foi onde andivemos máis grises neste match que non se daba dende 1990/91. Moi ben Nano no despexe e no corte, sempre atento e impoñendo veteranía e estatura. Erráticos Velayos e Maceira, fallando moito na saída, nos despexes longos e sobre de todo nos pases. Víctor Vázquez, capitán onte, matriculouse en diversas fozadas cos rivais e faltoulle un pouco de serenidade. Acabou a rolos máis dunha vez e nunha ocasión sangrou nunha perna. O gol do Boiro foi unha marca en vermello para a defensa, que terá que andar moito máis atenta en vindeiros compromisos, xogando menos atrás e cara atrás.

O gol boirense. Romay sacou petróleo dunha "cagada" defensiva ferrolá, tan innecesaria como infantil, e superou a Paisa. (captura: www.crtvg.es)

O partido estivo sempre moi vivo porque o Boiro apostou (con perdón) porque ninguén o durmise. Había presa, necesidade e ganas. Os de Fredi xogaron máis ao fútbol, tiveron máis chegada e tiro, recuperaron máis balóns e poucas veces as súas aproximacións á área ferrolá estiveron carentes de perigo. Exercendo de equipo local, o Boiro, angustiado clasificatoriamente, fixo méritos para ganar. Gustoume o seu lateral dereito, o loiro Axel, e tamén xente como Romay ou Beda. O talento estaba en moitos aspectos por fóra. Os extremos de ámbolos equipos estaban chamados a un protagonismo especial como arquitectos de xogadas con carreira, centro e remate para un campo que non admitía paróns nin florituras senón decisión. Tena pedía máis ataque aos seus pero éstes non o vían claro. Os brancos, en troques, tiveron máis profundidade e sentido de xogo e encantáronme na presión da saída do balón dos nosos. 
Tras uns primeiros vinte minutos de dominio barbancés o Racing conseguiu o que non tiña, posuír un pouco a pelota, pero buscou moitas veces os sitios con máis tráfico no canto de abrir o xogo nun campo de por si pequerrecho. Fomos un pouco lentos no movemento do esférico e as marcas exercidas polos de casa impediron aos de Tena flotar con comodidade. Hai veteranía e calidade do medio cara atrás (Jimmy, Catú, o chantadino Yebra...) no equipo boirense e un non se explica porqué está o cadro d`A Barbanza tan abaixo na táboa. O fútbol é así, e sigan apostando (con perdón) por iso. 
O Racing estaba neste partido tentado de quedar na cova e deixar facer a un Boiro mandón e eléctrico, soñando quizais cunha escapada de Danibe ou cun solo de guitarra de Joselu. Os de Fredi xa puxeran a proba a Paisa no minuto 4, salvando o montañés un gol ante Jimmy. E David Bandera, a pase de Adrián, fixera o propio no 13' con Pato Guillén, que salvou un gol ferrolán. Había maior presenza do Boiro pero a igualdade era o que primaba realmente. O campo equilibraba os esforzos. Ata que un erro ben tonto no balcón da área foi aproveitado por Romay para bater a Paisa no 34'.

Joselu deulle ao balón con decisión e acerto dende aí para aloxalo no fondo da rede, devolvendo a igualdade no marcador cando só ían tres minutos do 2º tempo nun partido con máis dominio do Boiro. (captura: www.crtvg.es)

Joselu leva 12 goles nesta liga. (captura: www.crtvg.es)
  
No 2º tempo mandou moito máis o Boiro pero Joselu luciu galóns enviando o balón á rede cun tiro espectacular no 48'. É o sétimo gol do de Palmeira en vinte e dous días. Eu apostei (pido perdón ao xornal matritense ABC) por que Joselu marcase en Barraña, o cal lle sitúa -xunto a Luis Alberto e Álvaro Ferreira, Alvarito- no sétimo lugar na táboa histórica de goleadores do Racing de Ferrol
Co empate recuperado o Boiro foise arriba sen perder a ilusión e o Racing a penas logrou ter o balón cinco segundos seguidos. Cada equipo asumiu o seu papel na trama e agora sen disimulo. Os de Fredi dándoo todo na causa e os de Tena preservando o resultado, tamén pola causa. No treito final acentuáronse os intentos brancos e Nano sacou baixo os paus un balón colgado por Beda no 74' (foi a ocasión máis clara do Boiro). No 78' Axel fixo un "pase da morte" fenomenal que despexou providencialmente Víctor Vázquez. E no 80' Paisa desviaba por riba da trabe un remate de Mateo.

En pleno acoso boirense, Nano tivo que meter o pé na liña de gol para salvar o segundo dos de Fredi. Restaban quince minutos para a conclusión. (captura: www.crtvg.es)
Paisa houbo de estirarse para desviar así un cabezazo de Mateo. (captura: www.crtvg.es)

O punto acadado está ben pero non permite conservar a 10ª praza nin despegarse da zona perigosa porque hai moitos equipos en poucos puntos na metade baixa da clasificación. Non fixemos un bo partido en Boiro pero polo menos encadeamos tres xornadas sen perder, algo sen precedentes no que levamos de liga 2016/17. Barraña non era nin será praza doada para ninguén e o empate non hai que minusvaloralo.
Para pechar volta, o sábado, Arandina.

luns, 5 de decembro de 2016

JOSELU & BENÍTEZ ASOCIADOS

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

O despertar do Racing de Ferrol no declinar da 1ª volta ligueira no Grupo 1º da Segunda B tivo unha manifestación explosiva onte á tarde diante o Coruxo. Nada menos que cinco goles, que non marcaba na liga o cadro verde dende hai xusto un ano, cando vencía por 6 a 2 ao Celta B. Nos oito compromisos anteriores disputados n`A Malata fixéranse sete... O tetragoleador Joselu (dende a temporada 2004/05 non marcaba un futbolista do Racing catro goles nun mesmo encontro oficial) e o "galáctico" Dani Benítez -tremendo o que fai co balón o balear- foron os grandes protagonistas da cita por execución sumarísima ante a porta de Gerardo e por talento destapado. As bancadas puideron, por fin, disfrutar cun triunfo claro, cómodo e convincente do seu equipo, o segundo na casa no que vai de campionato. Con el, os da Detroit española saltan á décima praza da táboa (a mellor posición até o momento nesta liga 2016/17) e mirarán o compromiso de Boiro (será o primeiro contra ese equipo en "división de bronce") con máis confianza en si mesmos e moitas ganas de continuar co que semella, pouco a pouco, ir tomando forma: un camiño cara á salvación con menos néboas.
O Coruxo tamén saltou onte. Supera a Celta B e Deportivo La Coruña e pasa a ser o rival en activo máis goleado polos nosos (96 tantos en 30 partidos) e o segundo, nesa faceta, entre todos os que competiron oficialmente co Racing ao longo da historia. 

Joselu marcou catro goles onte, algo que non facía un xogador do Racing en partido oficial dende a temporada 2004/05. O de Ribeira suma xa 50 dianas co cadro ferrolán en todas as competicións. (foto: Ángel Manso)
 
Pero moi poucos podían esperar que a tarde dominical ía terminar cun 5 a 2 cos antecedentes caseiros que levamos este ano. E, así a todo, a liña de recuperación que vén experimentando o cadro de Tena (50 partidos xa como adestrador verde) é clara nos últimos partidos e vai expresándose onde máis interesa agora, nos marcadores. Pero, iso si, a consecución do obxectivo real de 2016/17 (salvarse) terá aínda moito que turrar sen ápice para relaxarse.

Galán xogou no Racing en 1967/68.
Antes que tarde de goles foino de lembranzas por feitos acontecidos nunha semana máis ben triste. Polos compoñentes do Chapecoense brasileiro que voaban ilusionados a Colombia a confrontaren co At. Nacional de Medellín na ida da finalísima da Copa Sudamericana e atoparon a morte porque o avión no que viaxaban quedou sen combustíbel e se estrelou poco antes de chegar á cidade paisa. E por Josefina Gómez, nai da xerente racinguista Cristina Valiño, a quen dende aquí envío un bico, unha aperta e moito ánimo pola dura perda. Tamén foron horas de recordo polo ex gardameta Juan Galán Bayarri, que integrou o plantel do Racing de Ferrol na 2ª División en 1967/68 baixo as ordes do gran Satur Grech. O valenciano, suplente de Zumalabe, só chegou a disputar 5 partidos ligueiros, encaixando 8 goles. Actuou tamén en cadros como o Mallorca, Espanyol, Sant Andreu ou Levante, cos dous primeiros na máxima categoría. Tiña 75 anos de idade e o seu funeral será hoxe luns na localidade levantina de Alacuás. E, por último, por Antonio Díaz López, coñecido como Ton, que xogou no Racing entre 1954/55 e 1957/58, e nos deixou aos 89 anos de idade. Disputou o defensa lucense 49 partidos oficiais coa Verde marcando un gol.
Canto ao partido ante o Coruxo, vinte minutos para esquecer (os primeiros) e dez para resolver por obra e graza dun enorme Joselu acompañado por outro enorme, Dani Benítez.

Aquí vemos a Ton, segundo xogador de pé pola esquerda (flanqueado por Somoza e José Carlos), nun partido no antigo campo de Zatorre en Burgos correspondente á temporada 1956/57, dentro da 2ª División.
 
Nos primeiros compases do choque o Racing andivo moi perdido e a cámara lenta, fiel á imaxe habitual desta temporada á beira do Sardina. Sensación de frustración causaba nunha bancada silenciosa e atónita farta de ver ao seu equipo non dar unha a dereitas. Froito dese panorama o Coruxo dos ex verdes Antón de Vicente e Iosu Villar navegou cómodo e sacou tallada ao fútbol nada practicado polos de Tena de cinco a cinco e vinte, roubando un balón no medio do campo para ultimar a xogada co gol que os poñía por diante.

Os verdes (Cruz, Joselu, Velayos, Adrián, Víctor Vázquez, Paisa, Català, Bicho, Nano, Maceira e Dani Benítez) en pleno minuto de silencio polos futbolistas do Chapecoense e pola nai da xerente racinguista, Cris Valiño. (foto: Ángel Manso)
 
Mais, desta volta, o Racing, este Racing que xa non é o de hai un mes (segue a ter defectos, pero cada vez sabe xestionalo mellor) tiña reservada a súa faciana máis amábel para os minutos seguintes. As pezas semellan xa situadas onde corresponde e case toda a xente empeza a sentirse ben nos seu roles. Bicho deixou para o final as súas mellores intervencións no evento mentras ensaiaba a faceta de organizador. Fallou, e cando se líe menos co balón e lle dea mellor saída todo irá mellor. O sadense, iso si, estivo moi ben nos metros próximos á área e case marca un gol no 2º tempo nunha preciosa xogada individual ultimada cun tiro que marchou rozando a base do pau esquerdo. Català e Cruz voltaron a traballar ben por diante dunha defensa máis dubitativa do que sería de desexar. O Coruxo penetrou demasiado na nosa área, ganou moitos córners e aproveitou varias "segundas xogadas" para meter medo. Cubas foi moi perigoso. Pero os vigueses capitularon cando Joselu remontou en tres minutos e o Racing pasou a controlar e ensinar as súas xoias nun alarde de esplendor na herba sen precedentes na presente liga no coliseo de Serantes.

Dani Benítez non marcou pero foi absolutamente clave no triunfo co seu fútbol exultante. (foto: Mero Barral)

Adrián Armental, unha vez máis, foi referente no lado dereito, tirando ao máximo a corda que polo outro extremo tensaba tamén Dani Benítez para darlle amplitude ao equipo. Abusamos, iso si, do rondó e a fozada pola banda de Danibe no canto de fabricarlle espazo vital ao insular para que saise como unha bala co balón. Menos mal que o extremo mallorquino é quen de facer co esférico o que lle dá a gana, con xestos, movementos e desprazamentos impropios da Segunda B. Con dous extremos como eles, Adrián e Benítez, a pleno rendemento e un Joselu pletórico e concluínte como o que se ollou onte; se este equipo pecha fronteiras atrás será moi difícil que non marque, que non gane, que non vaia cara arriba. Con intensidade, que apareceu só por momentos (niso hai que seguir mellorando), con ritmo sincronizado, con culminación das xogadas. Con fame. E con confianza.
Así ganou o Racing. A asociación Joselu-Dani Benítez é o gran aliciente, a potente receita para o resto da temporada se as mancaduras non fan das súas cos ámbolos cracks. Son dous futbolistas de alto nivel (non descubro nada) e, combinados, van ser capitais na resolución desta temporada. Benítez é un AVE polo extremo zurdo, vaise co balón con excelencia, flota, salta, para o tempo, acelérao, mira, espera, avisa, toca o coiro como ninguén e sempre dá traballo extra a toda defensa que se lle poña diante. Joselu atopou (e atopará) nel a un escudeiro de super luxo, porque o de Palma sabe o que fai, ten unha carta de navegación sobre o céspede incríbel, e o de Ribeira, se actúa como onte, sendo sintético, directo e letal na execución, na terminación, vai disfrutar e facer disfrutar.
Tamén marcou, a pase de Bicho, David Bandera que, por fin, se estreou coa Verde ferrolá na faceta anotadora. A ver se o efecto contaxio se extende no plantel e todo se traduce nesa normalidade de xogo e resultados que anhelamos. 
Agora, Barraña.