domingo, 19 de marzo de 2017

NEGADOS A DOMICILIO, S.L.

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

Mediodía soleado en Valladolid para este quinto encontro entre os cachorros do Real Valladolid e o Racing de Ferrol en terreo castelán. Pero frío balance para un equipo, o de Miguel Ángel Tena, que non gana lonxe d`A Malata dende que o fixera n`As Somozas o 27 de novembro de 2016. Aquel día os verdes sumaban 1.200 vitorias no Campionato de Liga español e todo. Pero esta temporada o cadro de Rubén Albés, o Valladolid B, lle tivo collido o truco aos nosos, pois venceron nos dous partidos ligueiros.
Como entonces, o pucelano Higinio marcou para os branco-violetas. Fíxoo cedo desta volta, aos nove minutos, aproveitando unha mala recepción dun balón a cargo de Mackay nun córner. Xa é sabido que nas accións a balón parado é onde está o colorao. Mais o pau de encaixar tan cedo (o Racing case sempre recibe goles fóra de casa esta campaña, é fiel a unha tradición labrada con esmero) se viu docificado -é un dicir- coa expulsión de Anuar Mohamed Tuhami no minuto 11. O ceutí fíxolle unha prancha á altura da faciana a Víctor Vázquez que asinaría calquera taller de Navantia.

O Racing amosou moita pachorra no primeiro tempo, reaccionando -un pouco- mediado o segundo. (foto: Twitter)
 
Con doces ou sen eles, o Racing estivo tan durmido no 1º tempo neste partido á sombra do estadio de la pulmonía (como lle chamaban nos anos oitenta algúns xornalistas ao Nuevo José Zorrilla) que nin pisou a área contraria. Inadaptado (excusas, excusas!) á dichosa herba artificial, tardou case toda a mañá en aparecer polas proximidades da porta de Tanis, o gardameta local. Lento como un taxista de Ferrol que te leva a un sitio facendo un rodeo que asinarían en Texas, carente de intensidade, de empuxe, de chegada; o Racing ofrecía o máis do mesmo ollado en moitas saídas por eses mundos. Mentras, os raparigos do Valladolid B, que levaban dende o 5 de febreiro sen ganar, souberon facer, con garra e coraxe (como di o himno racinguista) todo o necesario para que non se notase que tiñan un elemento menos sobre o campo: defendendo ben e contraatacando mellor. Querían vencer e venceron. Ben por eles. O Racing, en troques, non se sabe a que foi a Valladolid.

Bicho foi substituído pouco despois da media hora de xogo. (foto: Twitter)

O equipo ferrolán aburría ás ovellas-bombeiro de El Carpio co seu tocar e tocar sen fundamento, lonxe do perigo (como nos ralis)... e tamén da emoción. E con nula pegada. Fútbol nada exhibía o ex líder indiscutíbel de 2015/16 que ganaba alí mesmo nesa campaña con dous tantos de Joselu. Hoxe só deixou facianas de contrariedade no respectábel. Quien ha visto y quien ve al Ferrol, díxome alguén presente no Anexo Nº 2 zorrillán. Xa virá o verán que todo o modifique... Fronte a ese panorama, o equipo local seguiu explotando o acicate do balón parado e Samanés obrigou a Mackay a lucirse para evitar o segundo gol aló polo minuto 35, en plena hora do aperitivo. Un chisco antes diso, Tena pedira o comodín da chamada sacando do céspede a Cruz e a Bicho (estrela mediática esta semana polo seu super gol ante o Palencia Balompié) para dar entrada a Brais e a Mendi. A retirada do de Sada posibelmente estivo motivada, entroutras cousas, polo cartón amarelo recibido segundos antes. A idea dos trocos introducidos polo de Almasora era que houbese menos elaboración e máis acción. Verticalidade, pases interesantes, movida na área contraria... Pero nada cambiou. O Racing, apoucado e previsíbel, atopaba diante a un contrincante metidísimo na laboura, que defendía o seu gol con fruición e mesmo creando ocasións. A pelota botaba ao chou, non era doadamente controlábel ás veces, exixía moita atención cada disputa, cada rexeite, cada zapatazo. Pero iso era para todos. E entre unha cousa e outra o Valladolid B lograba chegar ao descanso con vantaxe. E merecida.
No segundo acto o Racing non tiña outra que lanzarse con todo para buscar o empate. Ou, senón, coller o autocar e regresar a Ferrol. Pero seguiu sendo o equipo branco-violeta o máis listo. Nun contragolpe montado por Iván Martín estivo a piques de lograr o segundo gol Higinio. Era o minuto 57. A vida non cambiaba ao oeste da cidade do Pisuerga.

Brais Abelenda gozou dunha bonita ocasión de empatar nos minutos do despertar verde, entre o 60 e o 85. (foto: LOF)

David Bandera volveu a ser utilizado nun partido case dous meses despois do seu último concurso, na derrota ante a Mutilvera n`A Malata. (foto: Andrés Domingo)
 
Pouco despois reapareceu nas pantallas, inopinadamente, David Bandera, futbolista que estar está, pero está como se non estivese no plantel. Non sei se me explico. Dado que o Racing non atopaba o xeito de meterlle man á mocidade pucelana, Tena innovou e meteu ao leonés para ver que pasaba. Non tiña moito máis no banco, pois quedaban nel o porteiro Paisa, Nano, Juan e Rafa García, é dicir, homes de perfil defensivo. O certo é que, fose polo "efecto David Bandera" ou polas ovellas-bombeiro de El Carpio, o Racing empezou a deixarse notar por onde corresponde cando queres marcar goles. No minuto 64, pouco despois do momento histórico do regreso de Bandera, Brais estivo a piques de empatar. Por fin unha ocasión para os nachos desprazados dende Ferrol! Tanis, iso si, estivo providencial para tocar o balón e impedir o tanto. Pero pouco despois foi Català o que remataba nun córner enviando o balón a rentes do pau. O levantino nunca desaproveita as oportunidades de subir a rematar o que toque. 
O terceiro e último intento de marcar chegou da man de Mendi, ou, mellor dito, da súa testa, con paradón de Tanis (declarado tras o partido heroe local, en acto solemne) cando se vivía o minuto 83 e os verdes apuraban o amargo vermú. Nesas accións estiveron as opcións racinguistas de marcar e, case seguro, de puntuar. Claro que, no minuto 88, o Valladolid B poñía o epílogo a tanta beleza coa clara ocasión de Dani Vega respondida brillantemente por Mackay nun man a man.
De ter presentada o Racing mentalidade batalladora dende o principio, demostrando que necesita ganar para forxar a súa salvación (que non está conseguida nin moito menos, pois estamos a cinco puntos da PP2B e a sete do descenso, e restan todavía vinte e catro por disputarse), outro galo cantaría na capital de Castela e León. Pero este equipo dá a sensación (é unha opinión nada máis) de que se ve tentado a facer o menor esforzo posíbel sempre que lle é posíbel. E o esforzo, cabaleiros, hai que poñelo sobre o campo sempre e en todo lugar mentras haxa obxectivos importantes por conseguir. Este partido puido ter un guión moi diferente. Pero o Oscar á mellor fotografía foi para un bo conxunto, que está a facer unha liga soberbia: o Valladolid B. E o Racing levouse o Premio Limón. E grazas.
A vindeira fin de semana, como non!, máis. Espera o Atlético Osasuna B. Unha nova oportunidade de superar os 40 puntos. Ou non.

xoves, 16 de marzo de 2017

O RACING SUPERA CON FACILIDADE O MÚSCULO PALENTINO

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

Xa están todos os equipos do Grupo 1º da Segunda B con 29 partidos disputados. Xa temos unha clasificación actualizada e real. Por fin. O Racing de Ferrol cumpriu onte mércores n`A Malata os deberes con boa nota ganando a un Palencia Balompié fráxil e aldrabado, que quedou cedo con dez homes por expulsión de Carrasco, o cal recibiu o segundo cartón cando tan só ían 30 minutos de espectáculo. A esas alturas xa vencían os de Miguel Ángel Tena mediante un gol de Català e o panorama se poñía, aparentemente, franco para os intereses ferroláns.
A noite foi monográfica. O Racing ensinou a súa faciana máis despexada, virtuosa e centrada. Un bo prato combinado de talento privado, bonitos goles e laboura colectiva. Atopou ben e axiña o camiño do triunfo e soubo percorrelo sen desviarse do obxectivo de colocarse na 10ª posición, con 38 puntos, a tres de prazas para clasificarse para a Copa del Rey e a oito e dez da Promoción de Permanencia e do descenso, respectivamente. Todavía temos que seguir remando para acadar a tranquilidade total. Pero se albisca xa no horizonte a resolución desta liga. Con nove xornadas por diante estamos a dúas vitorias de arquivar a temporada.

O Racing de Ferrol saldou con nota o partido pendente co Palencia Balompié, elevándose ao 10º posto con 38 puntos. (foto: www.sextoanillo.com)

Lady Gaga co seu famoso vestido cárnico.
O Palencia Balompié, na súa primeira visita a Ferrol, apareceu disfrazado. A equipación presentada polo equipo de Óscar De Paula, permítanme o comentario de moda masculina, é absolutamente espantosa. Mistura unha lección de anatomía especializada nos centos de músculos que ten o corpo humano e unha emulación subliminal dos filetes de carne vacúa do célebre e inefábel vestido da showgirl Lady Gaga. Serán as cousas do fútbol moderno, esa lacra inevitábel do noso tempo. Mackay, con xersei rosado, confundíase cos xogadores palentinos. Só no cromático, por descontado, porque no (pouco) traballo que tivo sacou nota moi alta. O gol encaixado foi un acerto en ataque dos visitantes na típica acción a balón parado na que a retagarda non logra sacarse de enriba o barullo.
No que o Racing non se confundiu foi na procura da porta de Alejandro para ganar sen excusas nin imprevistos. Aos dezaoito minutos Catalá obtiña o primeiro "filete" da noite rematando moi oportuno un balón colgado sobre a área no lanzamento dunha falta lateral a cargo do especialista, Pablo Rey. O levantino está, sen dúbida, para o que necesite a patria. Defender, poñer ladrillos no centro do campo, rematar a porta se cadra... Falando de defensas, os casteláns demostraron gran candor cando os nosos apertaban con combinacións eléctricas ou con disparos. Antes da media hora Adrián tivo a súa oportunidade rematando de xeito rechamante, pero alto, un centro de Joselu. O Racing exercía de equipo local en sintonía cos cánones e os de De Paula se limitaban a esperar na cova coa anatomía humana ao descuberto e máis perdidos que un polbo n`O Carballiño... 
A inferioridade numérica na que quedou o conxunto de incalificábel segunda equipación (para que a usaron en Ferrol se visten camiseta morada e pantalón negro?) axudou aos verdes a manexar mellor o xogo. Iso hai que telo moi en conta. Tocando e combinando con argumentos palpábeis, con Danibe e Adrián operativos, Gonzalo e Pablo Rey asegurando e dándolle sentido ás evolucións na "meseta" central, Laro facendo de Mendi con personalidade propia e Joselu buscando posturas, terreos e pelotas propicios para dar coiteladas á defensa dos de Palencia; o Racing ía sumando puntos para vencer. Había tendidos eléctricos ben conectados e non se desaproveitaba nin un ápice de luz para crear xogo.
Non hai mellor xeito de crear perigo que facer un uso xeneroso das bandas para centrar e rematar, e logo, se cadra, estar atentos aos rexeites defensivos. Nisto último seguimos tordas (non pescamos un) pero, desta volta, o equipo da Detroit española andivo bastante atinado -e desperto- nos metros finais á hora de concluír accións propias. Joselu subiu o 14º tanto da súa conta no que vai de liga logo de que Maceira centrase un balón e Laro o rematase. O de Ribeira aproveitou con rapidez letal o despexe de Alejandro para poñer o 2 a 0 e, con el, tres cuartos da vitoria no peto.

O Palencia Balompié non tivo opción n`A Malata. (foto: Mero Barral)

Os palentinos demostraron o porqué da súa situación na táboa. Moito músculo pero pouca cabeza...

O Palencia seguiu lucindo músculos e filetes polo céspede ártabro, pero xogo moi pouco. O seu fútbol era como a plastilina de Mariano Rajoy. Disipábase cando o Racing poñía couto aos intentos e non convencía a ninguén. Bastante tiña con xogar con esa horríbel camiseta, con dez no campo e con dous goles en contra! Comprendemos o drama castelán. E iso que o Palencia Balompié conta con homes interesantes e con percorrido, como Guillem Martí, Ibon Gutiérrez (este estaba no Castellón na temporada que baixamos a Segunda B, xa choveu), etc.
O Racing amosouse moi sólido atrás e posesivo no centro, controlando en todo momento a situación. Pablo Rey demasiado retrasado aporta menos, iso si. Un futbolista coma el ten que estar máis perto da área contraria que da propia. A aparición no plantel de homes como Mendi, Gonzalo, Laro ou mesmo Rafa García obriga, certamente, a adaptacións. Así a todo o loiro capitán sempre pode marcar pola escuadra unha falta, xogue onde xogue, ou enviar un pase medido ou lanzar de fábula unha falta porque para iso é un mestre nesas materias. O santanderino Laro gana prestixio dende o partido contra o Lealtad, descubríndose como un futbolista incisivo e traballador. O seu concurso como media punta desafía a Mendi. O fillo de Quique Setién ten visión de xogo e sabe calibrar ben, como unha auténtica bitola, os pases, os espazos e as recepcións. Dani Benítez estivo na súa liña habitual pero tanto el como Adrián se desmarcaron máis nas bandas do que os seus compañeiros aproveitaron. E é que o Racing tivo un mércores sereno, xogaba sen presa, marcando o ritmo que lle conviña, aprendendo a gostarse ante os músculos andantes palentinos. Lidiaba a un rival con xogadores que saben manexar o balón pero teñen un déficit de traballo colectivo galopante, herdado, quizais, do desaguisado vivido na pretemporada. E de desaguisados nós tamén sabemos o noso.

Laro marcou por segundo partido consecutivo. (foto: Mero Barral)

Tres secuencias da xenialidade de Bicho no terceiro gol. (capturas: www.crtvg.es)
 
No segundo tempo, co partido virtualmente decidido, houbo máis do mesmo pero con grilandas dignas de mención. Entrou Bicho e o sadense ofreceu o mellor do seu repertorio. Este é o Bicho que nos gusta. Máis vertical co balón nos pes, cunha mobilidade e unha motivación a proba de bomba, dando pases en profundidade sublimes e, como guinda, rematando co tacón, mirando á porta, o terceiro tanto, nacido dun centro de Joselu. Vaselina fantástica. Golazo. E punto. El, Laro e Mendi (que supliu a Joselu despois do cuarto gol, e iso foi noticia porque o crack de Palmeira non adoita perderse minutos) déronlle vivacidade e máis control a un Racing ridiculamente superior, que non tiña rival. Nin complexos nin medos, tampouco. A noite pasaba tranquila, mesmo silenciosa, dende unhas bancadas sen estrés, caladas e complacidas.
Co 4 a 0 no luminoso chegou o gol da honra dos musculosos e pouco despois Mackay houbo de desviar de maneira formidábel un balón que se colaba pola escuadra dereita. Tremendo o herculino! O segundo tempo vivía por aquel entón o seu ecuador pero o marcador era antártico para o Palencia Balompié. Estaba sentenciado e todo era xa anécdota á beira do Sardina.
Importantísima, polo tanto, esta vitoria que deixa practicamente fóra de combate ao equipo palentino, ao que lle sacamos dez puntos máis o goal-average. De maneira frouxa ante o Lealtad e de xeito convincente onte, o Racing ten a tiro a barreira dos corenta puntos. Barreira que podería superar se vence na mañá do vindeiro domingo na casa do Valladolid B, o antepenúltimo rival clasificatoriamente forte que nos resta. Todo o que alí sexa puntuar saberá ben.

domingo, 12 de marzo de 2017

REMATADAMENTE

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

O Racing de Ferrol deu onte sábado un paso máis cara a permanencia tras vencer con dificultade extrema, con complicacións tremendas, con barullos sublimes, cun déficit de ideas galopante e cunha agonía estremecedora, a un frouxísimo rival que suma xa cinco derrotas seguidas. O Lealtad de Javier Aguirre (e de Villaviciosa, como non!) non foi quen de sacar tallada do formidábel desaguisado futbolístico protagonizado por Miguel Ángel Tena e os seus. Acabou o cadro acibeche capitulando no derradeiro suspiro cando Dani Benítez aproveitou que Joselu non okupaba o seu espazo no contexto do pandemonio reinante para forxar carreira e conducir ao Racing a un éxito cum laude. O seu centro, preciso, claro e diáfano, foi rematado coa testa á rede polo Frodo Bolsón da tarde, Laro Setién, e a xente non o podía crer. O penoso partido quedaba no peto. Eu asegúrolles que aínda non o creo.

José Mª Criado estreou onte no palco (onde estivo, por certo, Rafael Louzán, presidente da FGF) a súa flamante presidencia do Racing Club de Ferrol SAD. (foto: Mero Barral)

O Racing desta parte da liga (sigo pedindo que remate dunha vez) é unha estraña mistura de erros cada vez máis acusados e pasmosa vida contemplativa. Non imos a mellor, senón a peor nese sentido. Nervios? Cansazo? Dá a sensación ás veces de que os xogadores pensan inconscientemente que a permanencia está acadada e a agresividade, a chegada, o tiro a porta e a continuidade na pelexa non deben ser contemplados porque todo está controlado. Iso si, cando o colectivo pisa o acelerador mesmo aparecen detalles vistosos, non o negamos. A pelexa de Mendi ("premiada" cunha substitución incomprensíbel para gran parte do público), o efecto Danibe, a laboura de Joselu un chisco atropelada e paren de contar. Pero todo iso, aínda por riba, acontece cunha frecuencia tan baixa que dá tempo a botar unha cabezada na espera. A afección d`A Malata sofre porque aínda se necesitan unha serie de puntos para a salvación e estes van chegando con máis lentitude da desexada. Abúrrese porque ultimamente non se ve nada no coliseo do Sardina (ni tan sequera tiros decentes no concurso dos descansos que logo os xuices dan como válidos...). E xa asubía porque hai unhas liñas vermellas que toca respectar e a xente, aínda que durmida e farta de todo o que ten que ver con 2016/17, non é tonta. Felices todos polos tres puntos, que conste en acta, porque é o único importante e salvábel do espectáculo deplorábel de onte. Pero até aí, que é adverbio de lugar.

Laro marcou o gol da vitoria. É o primeiro que anota en Ferrol no seu quinto partido coa Verde. (foto: Mero Barral)

Non vou entrar en excesivos detalles do infumábel partido. Non paga a pena falar dos incontábeis erros nas entregas, nos pases, nos rexeites, nos despexes. Por momentos semellaba un partido da antiga Terceira Autonómica, con todos fozando en rebumbios e batifondos sen sentido nin sensibilidade cara ao espectador. A que xogou o Racing o 11 de marzo de 2017 entre as seis e as oito menos cuarto hora local? Que os analistas do futuro o investiguen cos seus hologramas. Renunciando a aproveitar o tamaño do rectángulo de xogo apostouse por fútbol de xenuino patio de colexio, uns a pé e outros camiñando, como na canción de Manolo García. Brais apareceu no lateral dereito e se viu máis perdido que unha agulla nun palleiro. Menos mal que o auxiliou espiritualmente Cruz, reconvertido á súa vez á posición de central pola baixa de Nano. E tamén Víctor Vázquez, que no 2º tempo non se privou de improvisar excursións co balón ademais de axudar ao loiro tinxido. Maceira tivo unha boa ocasión de marcar no 1º tempo, defendeu ben pero sacou mal o balón. Joselu, pola súa banda, era o Axente 007. Con licenza para rular... por todo o campo. Podías velo arriba, polas bandas, atrás... Só lle faltou ocupar a portería e dicirlle a Mackay que se tomase un piscolabis. Algunha vez fíxolle centros a Dani Benítez e todo. O mundo ao revés nun equipo revesgado que clama porque isto acabe.

Mendi sempre pelexa cada balón e intenta darlle contido ao traballo ofensivo. Tena sacouno do campo por Bicho para construír xogadas. (foto: Mero Barral)

Mendi loitou como adoita e, como outras veces, foi o único que intentou poñer criterio á algarada verde. Porque, digámolo claro, o xogo do Racing foi iso. Unha cousa sen xeito, onde case ninguén sabía que facer co balón, agás dar pases atrás e despexes desorientados. Fútbol de tum-tum. Onde ninguén tiña visión de xogo. Daba igual que Adrián Armental ou Danibe (ou quen estivese na súa banda!) incitasen aos compañeiros a que lles pasasen o balón porque se desmarcaban e todo. Ninguén vía nada. Non había velocidade, nin mobilidade nin vistosidade. Só xogar de costas á porta contraria e lonxe dela. O Lealtad sobrevivía sen problemas ante o cacao local. Porque este Racing de fútbol de medio pelo se perdía nos seus anódinos proxectos de tocar e retocar con paredes e tabiques de 2 cms. nun centro do campo no que un Pablo Rey fundido se deixaba querer nas proximidades de área propia no canto de empresas maiores e Gonzalo non conseguiu brillar como outras veces porque non había quen crease algo digno de tal nome. Arriba había moita pasividade e no medio non había saída. A quen pasarlle o balón? Quen o recibe? Quen o quere? Quen o conduce? Quen se desmarca? As grandes preguntas da Humanidade (ademais de porqué a xente di Maxalahonda se é Maxadahonda). Houbo, si, algún tiro a porta pero inofensivo. Había medo a romper as redes ou algo... Mesmo vemos un xogadón no 2º tempo como non se ollaba en meses. De primeiras, en sentido vertical, con proxección, rapidez e culminación, apelando aos cánones. Xusto é comentalo. Chapeau. Pero todo era en tan pequenas doses, tan ocasional, tan fragmentado, que a síndrome de abstinencia estresaba ao respectábel e o partido perdía interese.
Cando a crise se agudizaba, a música de vento (que non é de orquestra sinfónica, iso eran tempos, senón de cuarteto de cámara) afloraba timidamente e o marcador ulía a un glorioso e inservíbel cero a cero baixo un ceo cheo de nubeiros; Tena deu a badalada extirpando do céspede a dous elementos de ataque. Os trocos de Mendi primeiro e de Adrián despois deixaron en evidencia a falla de remate nun par de chegadas nas que o baleiro deixado polos ausentes foi notorio. Tomémolo como mera casualidade... Bicho entrou en realidade para cubrir a necesidade de conducción na parte ancha, pero o sadense deu máis reviravoltas que avances, máis cesións ao contrario que pases executivos e non logrou evitar contaxiarse do ambiente. Iso si, puxo un chisco máis de orde pero todos sabemos como é creativo e perigoso Bicho e apelamos a esa versión, a boa, do futbolista.

Laro Setién rematou coa testa a gol o centro de Dani Benítez cando restaban poucos minutos para a conclusión. (captura: www.crtvg.es)

Rafa García, ex reusense, disfrutou dos seus primeiros minutos co Racing. (foto: Mero Barral)
 
Menos mal que Dani Benítez colleu a súa embarcación d`O Seixo, cruzou a ría para pescar un balón, mandar no extremo esquerdo como só el sabe facelo nesta "división de bronce", tolear aos asturianos con varias cabalgadas e axitacións e poñer a guinda, aló polo 85', co centro que terminou enviando a gol quen menos se podía esperar, o rapaz Laro, que emerxeu entre os defensores lignitos para cabecear ao fondo da porta facendo inútil a estirada de Porrón.
Mal partido do Racing pero tres puntos vitais que teñen que ter continuidade o mércoles ante  Palencia Balompié. Veremos se nese partido o concurso de Rafa García, recén fichado e estreante onte nos últimos minutos, é maior e a súa aportación é apreciábel de aquí a maio. Estamos no momento clave da resolución da temporada e, xogo á marxe, o esforzo de todos é demandado ao máximo nivel para lograr como sexa os puntos necesarios que nos eviten perigos de última hora. Así que en tres días repetimos. Ganar será dar outro paso capital.

venres, 10 de marzo de 2017

JOSÉ CRIADO LABAJO, NOVO PRESIDENTE DO RACING DE FERROL

José Criado, novo presidente. (foto: César Toimil)
Oitenta e seis días despois do falecemento de Isidro Silveira Cameselle, o Racing Club de Ferrol, SAD volve a ter presidente. A nova cabeza visíbel é José Criado Labajo, quen, até hoxe, viña desenvolvendo o cargo de vicepresidente do consello de administración do club verde. O de Criado Labajo será o 74º mandato da historia racinguista (incluíndo aqueles que tiveran presidentes en funcións e xuntas xestoras, que de todo houbo). É o 38º presidente electo ou designado -desta volta é designado polo consello de administración para substituír ao finado Isidro Silveira- e o 49º mandatario (xa fose electo, designado ou en funcións) á fronte da entidade.
Foron oitenta e seis días sen presidente, algo que non ten precedentes na historia case centenaria do Racing ferrolán. Nunca, dende que o 4 ou o 5 de outubro de 1919 fora nomeado Daniel Teijo primeiro mandatario do noso club (nacido esa fin de semana pola fusión dos circulistas do Club Ferrol e os jaimegiraldistas do Racing Club), nunca, digo, estivera a entidade ferrolá sen presidente. A única excepción salientábel, e só en parte, foi a protagonizada por Rogelio Cenalmor Ramos, que dimitira o 23-12-1958 polo balbordo que provocou no seo do club o interese do Real Oviedo polo crack Suco (Cenalmor vía ben a cesión do futbolista ribeirense pero os seus compañeiros de directiva non), e non regresou ao cargo até vinte e un días despois, o 13-01-1959. Iso si, nese período o club formou, con carácter urxente, unha comisión (coñecida como comisión dos tres) integrada polo comandante da Armada Tomás Azpeitia -pai dun xogador verde da época-, Joaquín Evia e José Pedreira Travieso que se contemplou como órgano de goberno provisional -e de procura de persoas para formar unha nova directiva- mentras durou o enfado de Cenalmor.
Ao longo do tempo tivemos trinta e sete presidentes de jure, dos cales dezaseis tamén desempeñaron o cargo de maneira interina unha ou varias veces. E, asemade, once que só o foron en funcións (por certo, un deles, José Rodeiro Allegue, estivo nada máis que dous días no posto, entre o 20 e o 22 de xullo de 1983). Só catro homes dirixiron ao Racing en dúas etapas diferentes cada un deles, xa fose como presidentes electos ou designados polo órgano directivo de turno sen proceso electoral. Falamos de Manuel Yáñez Niebla (electo nos períodos 1920-22 e 1926-27), Rogelio Cenalmor Ramos (electo no período 1957-59, cos mencionados vinte e un días que estivo dimitido polo medio, tempo durante o cal exerceu o mando unha comisión xestora con Tomás Azpeitia como presidente), Ramón Sánchez Dopico (electo nos períodos 1966-70 e 1972-76) e Isidro Silveira Cameselle (electo nos períodos 1996-2001 e 2002-16). E só dous estiveron á fronte da nave verde en dous momentos distintos como interinos: Nemesio Quintía Luaces (en 1979 e no período 1979-81) e o propio Isidro Silveira Cameselle (nos períodos 1995-96 e 2001-02).
O empresario, xa xubilado, José Criado reclutara no verán de 1993 ao equipo de persoas que colleu o mando do club para sacalo da complicada situación económica na que estaba metido. A idea non era botar a Ángel López Sueiro porque si, senón afrontar, con inversión (o que tamén necesita na actualidade o Racing) e cunha capacidade de xestión máis ampla, os problemas existentes naquel momento e abrir unha etapa nova. Naquel grupo estaban industriais da cidade dispostos a darlle un rumbo diferente ao club, xente como Manuel Criado Seselle (que foi presidente entre 1993 e 1995), Eduardo González Pino, José Fernández Gómez, Isidro Silveira Cameselle, Luis Touza Fernández, Juan Ramón Martínez Arbe, Manuel Lorenzo Arribí, Tomás Romero Blanco, José Martínez Vidal, Juan Rivera González, etc. José Criado ocupou inicialmente o cargo de adxunto á presidencia e, posteriormente, unha das vicepresidencias. Coa transformación do club en SAD no verán de 2001 quedou integrado no consello de administración como vicepresidente único até hoxe. Un consello que anuncia tamén a substitución dun dos vocais que representan ao accionista maioritario, isto é, o Concello. O conservador Guillermo Ramón Evia Pérez deixa o cargo para ser relevado por Jesús Basterrechea López (descendente de dous ex xogadores do Racing, Pedro e Román Basterrechea), da formación política Ferrol en Común. Pola súa banda, Juan Manuel Pazos García, até hoxe secretario xeral do club, pasa a ser o novo vicepresidente. E Borja Silveira Rey substitúe a Pazos na secretaría.
Criado foi sempre un home de fútbol. Dende a súa etapa como futbolista no desaparecido Bertón e nos tempos pioneiros do fútbol sala en Ferrol, até a dirección da AFAFE (Asociación do Fútbol Afeccionado Ferrolán), pasando polo cargo de representante dos clubs galegos da Segunda B na comisión desa categoría na RFEF aló polos anos noventa; viviu co Racing fases de ascenso a Segunda (con éxito e sen el), leas con adestradores (como o ruidoso affaire con Manolo Tomé na temporada do Dream Team) e discrepancias cos clubs modestos da cidade, por aquela inserción dun equipo do Racing nas ligas locais que mesmo obrigou a intervir á FGF. E, xa fose nos momentos doces ou nos amargos, sempre co tacto dun home con experiencia nestas lides. Criado nunca quixo ser presidente do club e mesmo declarou non hai moito que marcharía cando Isidro Silveira abandonase a presidencia. Pero as circunstancias vividas no ano 2016 obrigan a que o Racing poña fin á vacante existente dende decembro e o "eterno" vicepresidente asuma dende hoxe o mando.
Non sabemos se será unha presidencia de transición. Cos estatutos na man durará até decembro e logo se verá o que acontece. Pero, alén as cuestións formais, o club necesita cambios profundos e reais e todos pasan por ese binomio chamado xestión+inversión. Polo momento, a experiencia de José Criado ten que garantizar a estabilidade que a entidade necesita para afrontar os retos do futuro, próximos e lonxanos. Porque son moitos e moi importantes. Moita sorte.

luns, 6 de marzo de 2017

O BURGOS FAI TREMELICAR A UN RACING OBTUSO

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

Que termine esta temporada xa, por favor! Con todo por resolver nela -aí está o problema- o Racing de Ferrol está metido nun curioso segmento da súa amarga liga. Sufriu onte en El Plantío ante o Burgos a terceira derrota dos últimos doce encontros disputados (non está mal) e a cuarta fóra de casa no que vai de competición (tampouco está mal). Pero leva tan só unha vitoria nos últimos sete partidos celebrados. E iso non está tan ben, senón todo o contrario. Co dichoso partido pendente ante o Palencia Balompié, que lle dá un carácter incompleto a calquera análise da traxectoria verde; os de Miguel Ángel Tena seguen sendo donos da resolución desta liga 2016/17 pero as marxes de erro empezan a non ser tan anchas. A 28ª xornada ligueira non foi mala, porque perderon os palentinos, a Mutilvera, o Guijuelo e o Arandina. E non pasaron do empate nos seus compromisos cadros como Caudal e Boiro. Porén, os ferroláns teñen que contemplar unha reacción que lles faga aproximarse canto antes á corentena de puntos. E os vindeiros choques, ante o Lealtad o domingo e fronte ao Palencia Balompié o mércores seguinte, non deben significar outra cousa que avanzar nesa idea. 
O partido ante o Burgos, pasado por auga, puxo de manifesto as carencias do noso equipo. A súa pachorra defensiva, que brota inevitabelmente como nunha enfermidade crónica, e a pouca mordente ofensiva, fundada nunha insuficiente agresividade que a empresa na que andamos exixe. Sen quitar mérito ao cadro local, os seus goles foron auténticos agasallos da retagarda racinguista. Pero o que si está moi claro é que os de Manix Mandiola estiveron pletóricos á hora de atacar con todo, de defender con todo e de sufrir en comunidade. Traballaron por un triunfo que lles sabe a moito porque superan ao Racing na táboa e no goal-average. Os de Tena, entroques, só despertaron no 2º tempo, coa entrada de Mendi, pero o gol de Joselu, a centro do avilesino, foi insuficiente para remontar. 

O Burgos demostrou ser un bo equipo da zona media da táboa, que por circunstancias está pelexando pola permanencia. Soubo desempeñar o rol que lle correspondía nun partido importante e ganou merecidamente.

No equipo verde, a baixa de Nano obrigou a Tena a experimentar. Colocou a Cruz como parella de Víctor Vázquez no centro da zaga e a Juan no sitio do andaluz coa finalidade de non ter que situar a Català atrás. Dani Benítez regresou ao extremo esquerdo pero apareceu pouco e Gonzalo e Pablo Rey (de ter marcado onte un gol sería o nº 67 coa Verde e superaría ao mítico Víctor Ledo na táboa histórica de realizadores do Racing) estiveron na parte central. Porén, a proba non resultou. No primeiro tempo dominou un Burgos máis incisivo e ben armado defensivamente. Homes como Armiche ou Chevi deron moito traballo. Mandou o equipo blanquinegro algúns cántaros á fonte ártabra ata que Odei remataba no minuto 20, totalmente libre de marca, un centro formidábel dende a esquerda. Era un 1 a 0. Lonxe de reaccionar o Racing, o Burgos case fixo o segundo gol ao minuto seguinte, sacando co pé Mackay un remate de Adrián Hernández, o punta local.

O primeiro gol do Burgos. Odei remata a placer. (captura: www.crtvg.es)

Tena non quixo esperar máis e introduciu, con carácter de urxencia, un troco. Mandou a Cruz aos vestiarios e deu entrada a Bicho. Dende Burgos dicían que o técnico racinguista lle fixo pagar os pratos rotos ao defensa cordobés. Fose así ou non, a xestión do primeiro gol non foi para arroxar serpentinas aos nosos nin moito menos. Coa modificación, Català retrasou posicións para deixar sitio ao sadense. Pero non serviu de moito. No minuto 37 o Burgos volvía a asestar unha coitelada que ríanse vostedes da boca da nosa ría. Conta a lenda que cando mellor xogaban os de verde chegou o equipo local e lles amargou a festa. Empuxaba con corazón, pero sen demasiada cabeza, o Racing. Algunha cousa de Bicho, algún intento de Joselu, pero tiro a porta e presenza con fundamento na área contraria... nada de nada. O remate en prancha de Carlos Ramos a un centro dende a dereita foi categórico, deixando en evidencia a unha defensa, a ferrolá, máis branda que as culleres do mentalista israelí Uri Geller. Era o 2 a 0 e tiro porque me toca. Igual que Adrián Hernández perdoara o segundo pouco despois do primeiro gol, Prosi tivo o terceiro no minuto 44 nun remate coa testa que marchou fóra por pouco. O primeiro tempo remataba cun marcador xusto para os burgaleses ante un inoperante Racing ferrolán.

O segundo gol castelán. Remate espectacular de Carlos Ramos. A defensa verde, contemplativa. (captura: www.crtvg.es)

No segundo acto, os nosos saltaron co ímpetu que non amosaran no primeiro. E con Mendi, que debera de ter entrado no partido dende o minuto inicial. O asturiano deulle ritmo e melodía á proxección ofensiva verde e Joselu atopou un amigo. Tanto foi así que un centro fenomenal do ex xogador da U.D. Logroñés lle permitiu ao crack de Palmeira marcar o seu primeiro tanto do ano 2017. De paso, o Racing metíase no partido. E alimentou esperanzas. Pero o veterano do Vietnam Manix Mandiola soubo atar o cotarro masificando a súa defensa cun terceiro central na persoa de Ramiro e ordenando a todos os seus homes un sacrificio extremo para preservar a vantaxe. O Racing pasou a ter máis posesión e non lle deixou ter a iniciativa ao rival. Pero seguiu sendo o Burgos o máis perigoso onde toca. Como no minuto 52, cando Català salvaba baixo os paus o que puido ser o 3 a 1 nun remate dun Armiche que volvería a ter unha boa ocasión dous minutos máis tarde. 

Joselu só tivo que empurrar á rede o centro de Mendi. Era o 2 a 1 definitivo. (captura: www.crtvg.es)

Català salvou o que puido ser o terceiro tanto burgalés neste remate de Armiche. (foto: www.burgosconecta.com)

Na última media hora non pasou gran cousa. Trocos, un Burgos esforzado defensivamente e un Racing incapaz de romper a muralla medieval dos de Manix. Por se fose pouco, Català recibiu un excesivo cartón vermello directo cando o partido morría. O de La Vila Joiosa leva tres expulsións esta temporada e será sensíbel baixa ante o Lealtad, ao que hai que ganar polo civil ou polo contencioso-administrativo.



domingo, 26 de febreiro de 2017

"M"

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

O título deste artículo, "M", así, como soa, resume moi ben o que foi o partido en Estella. O Izarra-Racing de Ferrol desta 27ª xornada ligueira na Segunda B (é impresionante, pero só restan once tiradas para o remate do campionato, doce en Ferrol e Palencia, iso si) estivo marcado pola citada letra do abecedario. Merkatondoa, Mackay, Mutilva, Mutilvera, Mendi, Maestresalas e maleficio son as palabras clave que, co eme como letra inicial, conflúen nesta "película" rodada en Navarra nunha tarde de sol. 
O primeiro dos termos é o escenario de herba de ficción que acolleu o terceiro choque en liga regular entre branco-azuis e verdes en terreo foral. Campo complicado Merkatondoa, pequeno, difícil de manexar este feudo que ten nome de desenfadado centro comercial e de ocio. Non é doado marcar alí, nin vencer. Para ninguén. Só ganou o Caudal até o momento, e iso que xa tributaron visita cadros como a Ponferradina, a Leonesa, o Celta B ou o Pontevedra. Por algo será. 

Un olla este taboleiro tan singular, entrañábel e carismático e só agarda atopar que tapas e pinchos hai para merendar. (foto: Twitter C.D. Izarra)

O segundo termo é Mackay. Un dos protagonistas felices da tarde dende a óptica ferrolá, claro está. Tiveron que pasar 176 días para volver a ver ao coruñés de orixe escocesa defendendo a porta racinguista. Mancárase en Mutilva, xogando contra a Mutilvera e, que curioso!, regresou á actividade na mesma comunidade autónoma que o vira lesionarse de gravidade. Alegrámonos polo bo de Ian, e que as mancaduras, que tamén se escriben con eme e sempre son malas, non volvan.

Mackay volveu a entrar no equipo tras a grave mancadura do 03-09-2016 en Mutilva, que obrigou ao club a retirarlle a ficha mentres permaneceu no "dique seco". (foto: Facebook C.D. Izarra)
 
O quinto termo é Mendi. O avilesino marcou o seu primeiro gol coa Verde e fíxoo cando os minutos de xogo se contaban con todos os dedos dunha man. O Racing entrara no espazo cultural e de ocio estellés bravo, centrado e con mentalidade ofensiva, tocando a pelota con criterio e sen divagacións. Sen Dani Benítez, recuperándose dos seus problemas físicos, e con Pablo Rey retornado tras a súa xornada de sanción ocupando o seu sitio, Miguel Ángel Tena practicamente non introduciu novidades no seu once. A cousa empeza a ir de memoria, con eme de meridiana claridade. Gonzalo e Català van formalizando unha parella de feito no centro do centro que funciona; Mendi gana puntos no ámbito máis próximo á punta de ataque e xa marca; Cruz, Víctor Vázquez, Nano e Maceira xa forman unha liña de álbume de cromos, erros puntuais á marxe; e Adrián é intocábel na á dereita, aínda que o ribeirense non anda ultimamente todo o fino que el é capaz. Esperemos con ansia viva o regreso dese Adrián Armental atrevido, partícipe, veloz e perigoso de semanas atrás que tanto nos gusta.

O Racing sumou un punto en Estella pero segue sen saber o que é ganar ao Izarra. (foto: Facebook C.D. Izarra)

O taboleiro de marcas despistaba con ese nove para os locais. (Facebook C.D. Izarra)

Maestresalas é o sexto termo. El foi o autor do empate no polígono industrial lizartarra. Non tardou moito o equipo de Borja Jiménez en conseguir as táboas, aconteceu no minuto 15, pese a que lle custou atopar o seu sitio na súa propia casa. Cando empezou a ter o balón a súa proposta foi envialo a Julen Goñi e Joan, os seus rápidos extremos, e prosperar ao máis puro e tradicional estilo norteño: centro, remate, segunda xogada e tiro. Mais, desta volta, os nosos laterais (Cruz e Maceira, con eme de magníficos) andiveron toda a tarde bastante atinados, e polo centro Nano e Víctor Vázquez volveron a combinar atención e contundencia ante as aproximacións de Pito e compañía. Deste xeito, as ocasións foron escasas e repartidas nun partido con vocación de igualdade. No 1º tempo Adrián tivera nas súas botas, antes do empate de Maestresalas, o segundo gol verde. E o remate de Briñol a centro de Pito do minuto 37 deixou pegada nas crónicas. Pero pouco máis houbo nese acto.

As flores empezan timidamente a agromar neste declinar do inverno nun dos fondos de Merkatondoa. (foto: Facebook C.D. Izarra)

O canadiano Piette reecontrouse co seu ex equipo. (foto: Facebook C.D. Izarra)
 
No 2º período o Izarra mandou máis e o Racing contivo a carga cargándose de cartóns pola causa. Así a todo, non houbo excesivas novidades nas áreas porque o match foi enchéndose de cremosidade e acabou estancado. O empuxe do equipo do ex verde Samuel Piette (o de Repentigny non leva xa o cabelo ao estilo hipster senón con coleta "casual") foi evidente, pero o Racing se mantivo bastante seguro de si mesmo. Tena meteu no cuarto final a Bicho e a Brais para ganar verticalidade. E Jiménez fixera o propio con Galán ou Polaco. Pero as cousas non cambiaron na decoración principal. Tanto foi así que o segundo tempo empezou case igual que o primeiro. Con ocasión de gol do asturiano Mendi, repelida por Aitor. Pero, agás a ocasión de Briñol a pase de Pito do minuto 79 (facéndolle dende a súa casa unha vaselina a Mackay que terminou por riba da trabe), ningún dos equipos fixo gran cousa para quedar cos puntos en xogo. Iso si, nos derradeiros compases os ferroláns reclamaron un posíbel penalti sobre Català.
Termino co sétimo termo. Maleficio. Porque semella que o Racing está ameigado contra o Izarra. Só é unha casualidade estatística... tampouco competiron tantas veces uns e outros..., que non cunda o pánico..., diría unha mente racionalista. E é totalmente certo. Algún día os verdes ganarán ao Izarra, sexa en Merkatondoa ou n`A Malata e o meigallo, de existir (que non é tal), rematará.
Polo momento, o equipo de Tena está con 32 puntos na 11ª posición, a uns trece da Terra Prometida da salvación eterna e aínda cun partido menos, que terá lugar o 15 de marzo ante o Palencia Balompié. En Burgos, vindeira estación, non haberá meigallos. A ver se a letra que prevalece é o V. De vitoria.

luns, 20 de febreiro de 2017

GOL DE OURO ANTE OS GRANATES

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

Ouro puro. Iso vale a vitoria racinguista de onte. Máis dun mes despois da última, os verdes toman un pequeno respiro clasificatorio de tres puntos sobre a praza da PP2B e sete sobre o descenso directo co alentador factor psicolóxico de teren aínda un partido pendente de xogar co Palencia Balompié. Iso si, hai que insistir moito en que se impón relaxación cero porque quedan xornadas moi complicadas por diante e o camiño cara aos 45 puntos teoricamente salvíficos prosegue. Digo esta obviedade porque onte vin fragmentos de relax na película d`A Malata, intres de pouca ambición cando tocaba o contrario e mesmo episodios de parsimonia. E iso non é bo, por descontado. O bo é tirar a porta sempre que se poida e cantas veces sexa necesario, como fixo Dani Benítez para marcar dende longa distancia sorprendendo a todos. O bo é intentar acabar as xogadas e non aplicar a lei do mínimo esforzo e aínda por riba correndo riscos. O bo non é frearse nas accións de ataque porque o que leva o balón non atope compañeiros adheridos á causa. Nin pasear polo céspede esperando polo balón e cunha colocación no terreo de xogo ás veces caótica nin enviar incoherentes pases a Paisa dende campo contrario. Iso non aporta seguridade nin espectáculo.
Se no 1º tempo o Racing non soubo saír coa pelota dende atrás, perdendo as maletas nas aduanas da defensa para logo regalalas con envíos sen remitente a un Pontevedra con liñas adiantadas e até catro homes en funcións ofensivas cos Jacobos, Mouriño, Añón e compañía; no 2º período o cadro ferrolán púxose descaradamente a defender o 1 a 0 ante un rival menos emprendedor pero con maior posesión. Os nosos disimulaban control e tranquilidade pero ás veces semellaba que non sabían onde meterse nin onde poñer o balón con tal de que os minutos pasasen axiña. Cando tiñamos o esférico e sobrepasabamos a liña medular había como un muro invisíbel, acaso construído polo coñecido albanel Donald Trump, que detía as accións locais para brindar "divertidos" rondós e "entretidas" cesións atrás que nin resolvían o partido nin o embelecían. Había disputa no céspede, si, pero reinaba por momentos un anti-fútbol en estado puro. O pouco que ollamos foi en accións polas bandas (poucas), tiros a porta (poucos e frouxos) e contadísimos alardes polo centro, onde os virtuosos non deixaron gran pegada (e falo dos dous equipos). Mandaba a necesidade ferrolá dunha vitoria que xirase a preocupante dinámica da que falaba a semana pasada e a angustia pontevedresa por poñer fin á liña de xornadas a cero.

Dende aí tirou a porta Dani Benítez na acción do gol. (captura: www.crtvg.es)

O lanzamento sorprendeu a Edu, que viu como o balón entraba na súa porta tras petar do pau dereito. (captura: www.crtvg.es)

Neste xogo de miñaxoias, cangrexos e petapoucos, que ademais implicaba perder innúmeros balóns que nin os xuvenís perden e daba opcións a un rival romo e estresado, só Gonzalo, ex granate, puxo criterio e dignidade sostíbel ao fútbol de cables pelados e torcas polo chan dun Racing por momentos unplugged. O herculino pelexaba polo balón, miraba a onde pasalo e enviábao con argumentos. Bicho, pola súa banda, entrou no partido para complementar ao coruñés pero o de Sada se atoou demasiado e non estivo eficiente. No downtown do choque houbo poucas migas. E Brais Copito de Nieve Abelenda, co seu flamante cabelo nórdico, apareceu no cuarto de hora final para esquiar entre os defensores da cidade das celulosas disposto a darlle un pouco de verticalidade ao asunto. Pero, entre apatías e desenfrenos finxidos, viviamos do gol ante un rival sen gol. E Diablos Verdes e os afeccionados desprazados dende Pontevedra cantaban as xestas dos seus heroes mecanicamente mentras o ceo ferrolán se enchía de milleiros de cúmulos de tonalidade laranxa para darlle esplendor, o que non tiña o partido, ao atardecer.
Non resultou, polo tanto, este "clásico" do galaico fútbol correspondente á 26ª xornada ligueira na Segunda B un encontro que producise fotofobia aos espectadores polo brillo da súa luz. Había sol, pero frío. Había cartel e angurias, pero tamén probas desesperadas e desatinos plurais. Chamou a atención o equipo atrevido presentado por Luisito, pero houbo de tragar xarope de pau co golazo de Dani Benítez e logo volver ao que adoitaba nesta liga. Veuse un Pontevedra sen poder, sen terminación. Non me entusiasmou. Non anda ben. Polo momento, no meu ránking, sigo quedándome con Leonesa e Celta B neste Grupo. Dominou moitos minutos pero non convenceu nunca o equipo granate. Faltou, quizais, maior influxo da Pedra Pirámide. Tena, pola súa banda, apostou por un 4-4-2 á antiga usanza con Mendi (que disfrutou da mellor ocasión local do 1º tempo cun remate a centro de Dani Benítez que marchou preto do pau dereito da porta de Edu) á altura dun Joselu un pouco apagado e Català e Gonzalo no centro. Adrián Armental non foi o doutras veces e Danibe cumpriu con algún que outro centro e, obviamente, co gol. Foi un Racing grisáceo, que expuxo pouco, sacou petróleo do gol e soubo, iso si, manexar os problemas do rival.
En liñas xerais a peza deste domingo foi unha fenomenal barullada entre un equipo con pánico a perder (nós, e ata certo punto podemos comprendelo) e outro con trastorno depresivo que incribelmente aínda resiste en prazas FA2. Moito terán que mellorar os pupilos de Luisito se non queren afogar na beira da praia... Así como o Celta B-Racing do futbolín de Barreiro me entretivo, este Racing-Pontevedra non tivo glamour nin moito por onde agarrar. Até o concurso de tiros a porta do descanso resultou anódino e estivo en perfecta sintonía co partido, cun único nacho participante. 
O importante (e o mellor) deste 66º choque oficial entre ferroláns e pontevedreses, como non!, os tres puntos. E punto. Agora, Estella.



domingo, 12 de febreiro de 2017

BOA IMAXE, PERIGOSA DINÁMICA

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

O Racing de Ferrol volve a meterse nunha dinámica de resultados agres -partido pendente ante o Palencia Balompié á marxe, que segue sen ter data e hora- logo de perder onte onde non o facía dende outubro de 1961, cando era derrotado polo entón Turista na "división de bronce". O Celta B, un dos fortes induscutíbeis do Grupo 1º desta Segunda B que alcanza xa a 25ª xornada, sacou tallada á inferioridade numérica na que quedou o equipo de Miguel Ángel Tena pola xusta expulsión de Pablo Rey. Aínda que a calidade, a velocidade e a resolución dos celestes quedou fóra de toda dúbida neste choque e o seu triunfo non se pode considerar inmerecido.
Un enfrontamento, este décimo sétimo Celta B-Racing ligueiro, máis igualado do previsto (se atendemos ao abismo de puntos que media entre uns e outros) e do que se pode supoñer a posteriori. Vigueses e ferroláns repartiron erros e acertos, puxéronlle moito ritmo ao espectáculo (algo non difícil de facer nun campo pequerrecho como Barreiro), tiveron ocasións de marcar (non moitas pero algunhas claras por ámbolos bandos) e non se privaron de disputar cada balón con fruición, por aire, mar e terra.
Resultou entretido este partido. Nun campo grande molaría máis, pero Barreiro é aliado perfecto (e inimigo a un tempo!) do vencellado do Celta. No 1º tempo gustoume o Racing. E nel o concurso do xuvenil Borja Freire, debutante nun once inicial do 1º equipo aproveitando a baixa por sanción de Maceira. Atento, con visión de xogo, concentrado no seu cometido e ben colocado, o rapaz vén pegando forte (e non é de agora). Tamén se estreou Mendi, un pouco acelerado nalgúns lances cando a pelota ía dun lado ao outro entolecida pola paixón pero con claro perfil e evidente disposición de futbolista que probou o sabor da Primeira División e desexa aportar moito ao equipo. Así terá que ser polo ben do mesmo. O asturiano tivo a mellor ocasión de marcar para os nosos no minuto 55 cun tiro que saeu lambendo a base do pau esquerdo da meta de Néstor.
No primeiro acto sureños e norteños alternaron virtudes e intencións. O Celta B está preñado de botas talentosas, de rapaces con viveza inconmensurábel sobre o céspede. E ese "crack" da natureza chamado Borja Iglesias, que coñecemos sobradamente, segue a ser un luxo para esta categoría. Un armario físico, un portento co balón. Na recepción, na parede, na carreira en metros finais, nos tiros. Como os que fixo nos minutos 8 e 30, o primeiro estrelado no lateral da rede e o segundo enviado a córner por Paisa, igual que fixo no tiro do marroquino Hicham no minuto 37.

Dúas accións de Borja Iglesias, con disparos sobre a porta ferrolá nos minutos 8 e 30. No segundo deles luciuse Paisa para despexar a córner. (capturas: CeltaMedia)

O Racing traballou ben defensivamente con Nano e Víctor Vázquez atentos e contundentes na altura, nos despexes e nos ocasionais metros de excursión á liña de tres cuartos para cortar balóns e aforrar problemas; o xuvenil Borjita exercendo unha madurez no campo que a todos encandilou; e Cruz xestionando o perigo á contra pola súa banda e os choques cos ultimadores locais con serenidade, mesmo con elegancia, pero nunca con relaxación. Porque o Celta B ama o balón, rara vez o sortea na tómbola e cando tira a porta faino de verdade.
O perigo verde no show de Lavadores estaba en Dani Benítez, que collía o AVE pola banda esquerda (ás veces facía cambio de raíl á vía dereita) cando lle chegaba algún pase feliz dende lonxe e só cumpría atopar remate. Deseñou unha boa ocasión no centro que se marcou no minuto 36, pero o balón paseou diante da porta e Adrián e Joselu estaban lonxe para conectar a rapidísima xenialidade do mallorquino. Polo outro lado, á sombra da tribuna, había moito barullo e a retagarda viguesa estaba moi atenta. Joselu probou tiro pero lle faltou definición -non só a el-. A súa ocasión do minuto 11 sacouna con vistoso acerto Néstor. E Adrián houbo de lidiar na súa banda cunha retagarda local moi avisada.

Disparo de Joselu ben respondido por Néstor. (captura: CeltaMedia)

Os primeiros corenta e cinco minutos foron dunha falsa tranquilidade. Non semellaban existir vinte e dous puntos de diferenza entre ámbolos contendentes. Cada un aportaba ao partido o que tiña dentro. Defendendo, tocando, proxectando pases, chegando. As disputas do balón eran por momentos como unha partida de pin-ball, coa bola petando en todas partes, saendo despexada a todos os currunchos e logo, inopinadamente, tratada con mimo e calma. Barreiro era como un enorme banco de peixes que vía alterado os seus acompasados movementos sobre a herba cando os tabeiróns encendían o xogo, pisaban o acelerador ou daban pases executivos. E logo se protexía o balón, e se agardaba pola presa. Así foi pasando o tempo entre as catro menos cuarto e as catro e media. O 0 a 0 reflectía o que había no campo. Propósitos, algunhas chegadas e bastantes talentos. Suficiente.

Tremenda ocasión de Mendi. O balón foise caprichosamente a carón do pau. (captura: CeltaMedia)

No 2º acto o Celta B intentou poñer máis voltaxe ao partido. Até a expulsión de Pablo Rey o Racing estaba enteiro, ben posto no campo e presente en todas as parcelas con sobriedade. Os vigueses eran máis perigosos á contra, un chisco máis despertos nos roubos, pero o Racing non daba sensación de derruba inminente nin de temores. A oportunidade de gol de Mendi, xa comentada, puido definir o porvir do partido. Pero os acontecementos se precipitaron entre os minutos 64 e 67. No primeiro deles Pablo Rey (contaxiado de tanta contundencia e tanto fútbol acelerado) recibiu o segundo cartón nunha dura entrada en campo rival a un contrario. Tena reaccionou metendo a Juan por Mendi. Cun menos tocaba retirar tropas aos "cuarteis de inverno". Joselu quedou só arriba e os nove compañeiros restantes houberon de conter a presumíbel ofensiva olívica. E non tardou en traducirse ese panorama no gol que finalmente daría os tres puntos ao Celta B. Na xogada, os de Alejandro Menéndez actuaron con anticipación e velocidade ante un Racing, aí si, moi despistado e contemplativo. Ledes, Borja Iglesias e Brais foron protagonistas nunha acción que decidiu o partido. Porque dende ese momento o dominio local se fixo máis constante, máis intenso e mesmo máis doado.

Na xogada do gol o Celta B sacou talento e acerto na única acción defensiva verde que podemos calificar deficiente. (captura: CeltaMedia)
 
Á espera de saber como queda o Racing tras esta 25ª tirada ligueira, cando se xogará o partido contra o Palencia Balompie, cando terá presidente o club verde, quen mercará (e cando) as accións dos que máis teñen -esta semana uniuse á festa un grupo inversor de Hong Kong- e que pasará coas cubertas d`A Malata; o único claro é que nos quedan catorce partidos por diante dos que necesitaremos ganar arredor de seis para acadar a salvación. Seis triunfos dos que o primeiro ten que ser, como sexa, ante o Pontevedra.

luns, 6 de febreiro de 2017

MORRE GARCÍA DE ANDOIN, TÉCNICO VERDE EN 1964/65

Na imaxe vemos a catro homes claves da década de 1961-70 no Racing de Ferrol. O alacantino Satur Grech (segundo pola esquerda), artífice do retorno verde á "división de prata" en 1966 tras seis anos no N3 ligueiro; Ramón Sánchez Dopico, mandatario entre 1966 e 1970 (na súa primeira etapa no cargo); e o vasco Juan Ramón Santiago, técnico na célebre campaña 1968/69, nal cal se bicou o ascenso á 1ª División. O primeiro pola esquerda é José María García de Andoin Pérez.

Antonte sábado falecía en Miranda de Ebro aos 83 anos de idade -ía cumprir 84 en maio- José María García de Andoin Pérez, adestrador do Racing (daquela Club Ferrol) na temporada 1964/65. Nacido o 22-05-1933 en Bilbao, repartiu sabiduría técnica por toda a xeografía española (tamén adestrou en Guatemala) en bancos como o do At. Osasuna, Real Oviedo, Cádiz, Baracaldo, Deportivo Alavés, Mirandés ou o do R.C.D. Español, ao que dirixiu na Primeira División na temporada 1988/89 durante os últimos nove partidos dunha liga na que os pericos chegaron a ter catro adestradores, Javier Clemente, Josep Mauri, Raúl Longhi e o noso protagonista. Cando recalou no Racing, verán de 1964, só levaba un ano co título de "adestrador nacional" (tivera ao mítico preparador hispano-paraguaio Heriberto Herrera como profesor). Título, ese, que estreara no Indauchu, equipo bilbaíno que militaba na Segunda División e que confrontara nos anos `50 cos verdes nesa categoría.
García de Andoin fora dianteiro nos seus anos de futbolista. Empezara no modesto Villosa e logo actuou en Deportivo Alavés e Rayo Vallecano. Pero cando cumpriu 28 anos de idade colgou as botas para meterse de cheo no labor técnico, comezando cos xuvenís do Erandio. Nesa tarefa, que sería moi longa, chegou a probar o doce sabor da Primeira División moito antes que na etapa españolista. Nomeadamente como axudante do británico Ronnie Allen, o técnico do entón denominado Atlético de Bilbao en 1969/70. Ese mesmo labor de "segundo" repetiuno na máxima categoría co Real Zaragoza do neerlandés Leo Benhakker. E o seu momento de esplendor viviuno xunto ao xa mencionado Javier Clemente no banco do R.C.D. Español de Barcelona dos N`Kono, Pichi Alonso, Orejuela, Zúñiga, Ernesto Valverde, Sebas Losada, Lauridsen e compañía, co que logrou un histórico terceiro posto na liga 1986/87 e un non menos histórico subcampionato da Copa da UEFA na campaña seguinte.

O RAYO VALLECANO PECHOU AS PORTAS
O club verde, presidido na temporada 1964/65 por Juan Antonio Carreño, experimentou co técnico vasco o seu quinto intento consecutivo por regresar á "división de prata" perdida en 1960. E, pese a cubrir unha liga impecábel, ganando todos os partidos como local no Manuel Rivera e só deixando de vencer en catro saídas (na última xornada, xa campión matematicamente, xogou moi relaxado n`As Pontes onde o Calvo Sotelo -actual C.D. As Pontes- loitaba por evitar o descenso á Serie A Rexional); sucumbiu na durísima fase de ascenso ante o Rayo Vallecano logo de deixar na cuneta ao desaparecido Salamanca no desempate de Riazor. É dicir, tivo o mesmo epílogo das temporadas anteriores.
García de Andoin, gran amante do fútbol inglés e apaixoado do traballo coas canteiras, ganou axiña en Ferrol, porén, certa fama de adestrador defensivo. Durante a súa temporada no club verde non foron poucos os comentarios, e mesmo as críticas, ao seu sistema un tanto conservador. Por experiencia, a liga regular non resultaba un infalíbel banco de probas para un Racing que sabía da especial dificultade das fases de ascenso, e os afeccionados do estadio da Estrada de Castela (entón Avenida del Generalísimo) querían máis. Non só ganar case sempre senón facelo convencendo para pensar, con tranquilidade, nun futuro prometedor nos partidos decisivos. Mais non sempre acontecían ámbalas cousas xuntas.

José Mª García de Andoin, as mans na fría pedra do banco do Manuel Rivera, nun partido. No extremo esquerdo o "eterno" masaxista Ramón Miranda, ex futbolista verde nos anos `30 e `40 e adestrador provisional moitas veces. Á esquerda do finado o gardameta suplente Antonio Beltrán, que só disputou dous encontros da FA2, xa que na liga regular Alfredo Otero (ex internacional xuvenil) foi inamovíbel baixo o marco.

O técnico bilbaíno, así a todo, contou cun plantel preñado de calidade. Os esforzos do club por saír da 3ª División non eran disimulados eses anos. E conforme a "urxencia histórica" por subir a 2ª aumentaba, moito menos. Veteranos ilustres retornados ao parque do Inferniño como Tucho De la Torre, goleadores natos como o arxentino Larraz (falecido hai pouco), Víctor Ledo ou Lamelo e homes máis que solventes en todas as liñas como Carlos Muíños (curmán dun futuro "artilleiro" verde, Germán Muíños), Pegaso, Pepiño, Juan Vilar, Zamarripa, Arroyo ou Gorostiola; representaban unha garantía para un Racing que moi cedo daría mostras do seu potencial adxudicándose o Concepción Arenal por segunda vez na súa historia, nun triangular ante Celta (ao que se vence por 1 a 0 con gol de Achiaga) e Deportivo La Coruña (derrotado por 2 a 1, con goles de Larraz para os nosos e de Jaime Blanco para os herculinos). O Racing tamén se levaría, por certo, o outro trofeo ferrolán existente naquela época na cidade, o Nª Sª de Chamorro, tras superar no mes de decembro a un "Primeira", o Córdoba.
No grupo galego da "liga de bronce" o noso equipo foi insuperábel na casa e líder en todas as xornadas agás nas tres primeiras. Só deixou de marcar en dous encontros, en Santa Isabel ante a novel S.D. Compostela (2 a 0) e en Riazor diante o desaparecido Fabril S.D. (1 a 0). Eses, xunto ao C.D. Lugo, eran os únicos rivais que lle podían facer algo de sombra (só algo) ao equipo de García de Andoin. Un cadro que tiña como formación máis ou menos "tipo" a Otero; Vilar, Pegaso, Gorostiola; Tucho De la Torre, Pepiño (ou Zamarripa); Carlos, Larraz, Valentín (ou Ledo), Roberto (ou Lamelo) e Arroyo.  
O Racing fixo o necesario para ser dono e señor do Grupo, pero sen saírse da táboa. As sensacións non foron todo o boas que era de desexar pensando na FA2. O ferrolán foi un equipo moi sólido defensivamente e baixo os paus (Otero só recibiu 16 goles en 30 partidos) pero en materia ofensiva callou unha actuación máis ben discreta se temos en conta o importante nivel do plantel para unha "división de bronce" e as indiscutíbeis aspiracións de ascenso da entidade.
Unha vez conseguido o título de campión do Grupo 1º o Salamanca foi o rival na primeira eliminatoria da fase polo ascenso, xogada en maio de 1965. Resultou un óso complicado o equipo salmantino, aínda que a fortuna tampouco estivo do lado verde nalgúns momentos. Na ida, na cidade do Tormes, Zamarripa marcaba un gol en propia porta -rapidamente equilibrado por Lamelo-, Roberto adiantaba á media hora aos nosos, o público lanzou pedras e almofadiñas ao campo para liberar tensións e, finalmente, Octavio selaba para os charros o empate a dous final cando o encontro morría. Na volta, Platas poñía por diante ao Racing mediado o 2º tempo pero o cadro leonés (para os da Logse, Salamanca era provincia da antiga rexión de León naquel entón) conseguía as táboas no último minuto por obra, como non!, de Octavio sacando partido ao feito de que os de García de Andoin xogaban con dez no campo pola expulsión de Roberto no minuto 74.

García de Andoin foi adestrador de fútbol durante máis de 40 anos, un deles en Ferrol dirixindo ao Racing en 35 partidos, cinco deles na Fase de Ascenso á 2ª División. (foto: Alejandro Mateos)

No desempate, disputado no estadio coruñés de Riazor, os nosos conseguían desfacerse dos de Fuentes por 2 a 3 nun encontro intenso. Lamelo, Crispi e Ledo marcaban os tantos verdes e Salazar os do Salamanca.
Na 2ª rolda o Rayo Vallecano de Pedro Eguiluz non deixou excesiva opción a un Racing romo no ataque e nada sólido atrás. O 3 a 0 de Vallecas na ida deixaba vista para sentenza unha eliminatoria (en Ferrol perdeuse logo por 0 a 1) na que os de García de Andoin semellaran quedar fundidos tras a "batalla" co Salamanca.

Coa derrota o 01-06-1965 en Vallecas por 3 a 0 quedaban practicamente disoltas as opcións verdes de ascender a 2ª División.

Clubs como Cádiz, Espanyol ou Alavés recollen nas súas webs oficiais a noticia da morte de José María García de Andoin. Na do Racing de Ferrol séguese á espera de que pase o temporal... Pola miña banda quede aquí este pequeno pero sentido recordo a un dos últimos técnicos racinguistas da década dos sesenta que aínda estaban entre nós, José María García de Andoin.

NOTA: Para máis datos da temporada 1964/65, na que o Racing foi adestrado por García de Andoin, consultar páx. 387-404 do meu libro Historia do Racing Club de Ferrol. Tomo 2 (1939-1969), Ed. Embora, Ferrol, 2010.