luns, 20 de febreiro de 2017

GOL DE OURO ANTE OS GRANATES

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

Ouro puro. Iso vale a vitoria racinguista de onte. Máis dun mes despois da última, os verdes toman un pequeno respiro clasificatorio de tres puntos sobre a praza da PP2B e sete sobre o descenso directo co alentador factor psicolóxico de teren aínda un partido pendente de xogar co Palencia Balompié. Iso si, hai que insistir moito en que se impón relaxación cero porque quedan xornadas moi complicadas por diante e o camiño cara aos 45 puntos teoricamente salvíficos prosegue. Digo esta obviedade porque onte vin fragmentos de relax na película d`A Malata, intres de pouca ambición cando tocaba o contrario e mesmo episodios de parsimonia. E iso non é bo, por descontado. O bo é tirar a porta sempre que se poida e cantas veces sexa necesario, como fixo Dani Benítez para marcar dende longa distancia sorprendendo a todos. O bo é intentar acabar as xogadas e non aplicar a lei do mínimo esforzo e aínda por riba correndo riscos. O bo non é frearse nas accións de ataque porque o que leva o balón non atope compañeiros adheridos á causa. Nin pasear polo céspede esperando polo balón e cunha colocación no terreo de xogo ás veces caótica nin enviar incoherentes pases a Paisa dende campo contrario. Iso non aporta seguridade nin espectáculo.
Se no 1º tempo o Racing non soubo saír coa pelota dende atrás, perdendo as maletas nas aduanas da defensa para logo regalalas con envíos sen remitente a un Pontevedra con liñas adiantadas e até catro homes en funcións ofensivas cos Jacobos, Mouriño, Añón e compañía; no 2º período o cadro ferrolán púxose descaradamente a defender o 1 a 0 ante un rival menos emprendedor pero con maior posesión. Os nosos disimulaban control e tranquilidade pero ás veces semellaba que non sabían onde meterse nin onde poñer o balón con tal de que os minutos pasasen axiña. Cando tiñamos o esférico e sobrepasabamos a liña medular había como un muro invisíbel, acaso construído polo coñecido albanel Donald Trump, que detía as accións locais para brindar "divertidos" rondós e "entretidas" cesións atrás que nin resolvían o partido nin o embelecían. Había disputa no céspede, si, pero reinaba por momentos un anti-fútbol en estado puro. O pouco que ollamos foi en accións polas bandas (poucas), tiros a porta (poucos e frouxos) e contadísimos alardes polo centro, onde os virtuosos non deixaron gran pegada (e falo dos dous equipos). Mandaba a necesidade ferrolá dunha vitoria que xirase a preocupante dinámica da que falaba a semana pasada e a angustia pontevedresa por poñer fin á liña de xornadas a cero.

Dende aí tirou a porta Dani Benítez na acción do gol. (captura: www.crtvg.es)

O lanzamento sorprendeu a Edu, que viu como o balón entraba na súa porta tras petar do pau dereito. (captura: www.crtvg.es)

Neste xogo de miñaxoias, cangrexos e petapoucos, que ademais implicaba perder innúmeros balóns que nin os xuvenís perden e daba opcións a un rival romo e estresado, só Gonzalo, ex granate, puxo criterio e dignidade sostíbel ao fútbol de cables pelados e torcas polo chan dun Racing por momentos unplugged. O herculino pelexaba polo balón, miraba a onde pasalo e enviábao con argumentos. Bicho, pola súa banda, entrou no partido para complementar ao coruñés pero o de Sada se atoou demasiado e non estivo eficiente. No downtown do choque houbo poucas migas. E Brais Copito de Nieve Abelenda, co seu flamante cabelo nórdico, apareceu no cuarto de hora final para esquiar entre os defensores da cidade das celulosas disposto a darlle un pouco de verticalidade ao asunto. Pero, entre apatías e desenfrenos finxidos, viviamos do gol ante un rival sen gol. E Diablos Verdes e os afeccionados desprazados dende Pontevedra cantaban as xestas dos seus heroes mecanicamente mentras o ceo ferrolán se enchía de milleiros de cúmulos de tonalidade laranxa para darlle esplendor, o que non tiña o partido, ao atardecer.
Non resultou, polo tanto, este "clásico" do galaico fútbol correspondente á 26ª xornada ligueira na Segunda B un encontro que producise fotofobia aos espectadores polo brillo da súa luz. Había sol, pero frío. Había cartel e angurias, pero tamén probas desesperadas e desatinos plurais. Chamou a atención o equipo atrevido presentado por Luisito, pero houbo de tragar xarope de pau co golazo de Dani Benítez e logo volver ao que adoitaba nesta liga. Veuse un Pontevedra sen poder, sen terminación. Non me entusiasmou. Non anda ben. Polo momento, no meu ránking, sigo quedándome con Leonesa e Celta B neste Grupo. Dominou moitos minutos pero non convenceu nunca o equipo granate. Faltou, quizais, maior influxo da Pedra Pirámide. Tena, pola súa banda, apostou por un 4-4-2 á antiga usanza con Mendi (que disfrutou da mellor ocasión local do 1º tempo cun remate a centro de Dani Benítez que marchou preto do pau dereito da porta de Edu) á altura dun Joselu un pouco apagado e Català e Gonzalo no centro. Adrián Armental non foi o doutras veces e Danibe cumpriu con algún que outro centro e, obviamente, co gol. Foi un Racing grisáceo, que expuxo pouco, sacou petróleo do gol e soubo, iso si, manexar os problemas do rival.
En liñas xerais a peza deste domingo foi unha fenomenal barullada entre un equipo con pánico a perder (nós, e ata certo punto podemos comprendelo) e outro con trastorno depresivo que incribelmente aínda resiste en prazas FA2. Moito terán que mellorar os pupilos de Luisito se non queren afogar na beira da praia... Así como o Celta B-Racing do futbolín de Barreiro me entretivo, este Racing-Pontevedra non tivo glamour nin moito por onde agarrar. Até o concurso de tiros a porta do descanso resultou anódino e estivo en perfecta sintonía co partido, cun único nacho participante. 
O importante (e o mellor) deste 66º choque oficial entre ferroláns e pontevedreses, como non!, os tres puntos. E punto. Agora, Estella.



domingo, 12 de febreiro de 2017

BOA IMAXE, PERIGOSA DINÁMICA

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

O Racing de Ferrol volve a meterse nunha dinámica de resultados agres -partido pendente ante o Palencia Balompié á marxe, que segue sen ter data e hora- logo de perder onte onde non o facía dende outubro de 1961, cando era derrotado polo entón Turista na "división de bronce". O Celta B, un dos fortes induscutíbeis do Grupo 1º desta Segunda B que alcanza xa a 25ª xornada, sacou tallada á inferioridade numérica na que quedou o equipo de Miguel Ángel Tena pola xusta expulsión de Pablo Rey. Aínda que a calidade, a velocidade e a resolución dos celestes quedou fóra de toda dúbida neste choque e o seu triunfo non se pode considerar inmerecido.
Un enfrontamento, este décimo sétimo Celta B-Racing ligueiro, máis igualado do previsto (se atendemos ao abismo de puntos que media entre uns e outros) e do que se pode supoñer a posteriori. Vigueses e ferroláns repartiron erros e acertos, puxéronlle moito ritmo ao espectáculo (algo non difícil de facer nun campo pequerrecho como Barreiro), tiveron ocasións de marcar (non moitas pero algunhas claras por ámbolos bandos) e non se privaron de disputar cada balón con fruición, por aire, mar e terra.
Resultou entretido este partido. Nun campo grande molaría máis, pero Barreiro é aliado perfecto (e inimigo a un tempo!) do vencellado do Celta. No 1º tempo gustoume o Racing. E nel o concurso do xuvenil Borja Freire, debutante nun once inicial do 1º equipo aproveitando a baixa por sanción de Maceira. Atento, con visión de xogo, concentrado no seu cometido e ben colocado, o rapaz vén pegando forte (e non é de agora). Tamén se estreou Mendi, un pouco acelerado nalgúns lances cando a pelota ía dun lado ao outro entolecida pola paixón pero con claro perfil e evidente disposición de futbolista que probou o sabor da Primeira División e desexa aportar moito ao equipo. Así terá que ser polo ben do mesmo. O asturiano tivo a mellor ocasión de marcar para os nosos no minuto 55 cun tiro que saeu lambendo a base do pau esquerdo da meta de Néstor.
No primeiro acto sureños e norteños alternaron virtudes e intencións. O Celta B está preñado de botas talentosas, de rapaces con viveza inconmensurábel sobre o céspede. E ese "crack" da natureza chamado Borja Iglesias, que coñecemos sobradamente, segue a ser un luxo para esta categoría. Un armario físico, un portento co balón. Na recepción, na parede, na carreira en metros finais, nos tiros. Como os que fixo nos minutos 8 e 30, o primeiro estrelado no lateral da rede e o segundo enviado a córner por Paisa, igual que fixo no tiro do marroquino Hicham no minuto 37.

Dúas accións de Borja Iglesias, con disparos sobre a porta ferrolá nos minutos 8 e 30. No segundo deles luciuse Paisa para despexar a córner. (capturas: CeltaMedia)

O Racing traballou ben defensivamente con Nano e Víctor Vázquez atentos e contundentes na altura, nos despexes e nos ocasionais metros de excursión á liña de tres cuartos para cortar balóns e aforrar problemas; o xuvenil Borjita exercendo unha madurez no campo que a todos encandilou; e Cruz xestionando o perigo á contra pola súa banda e os choques cos ultimadores locais con serenidade, mesmo con elegancia, pero nunca con relaxación. Porque o Celta B ama o balón, rara vez o sortea na tómbola e cando tira a porta faino de verdade.
O perigo verde no show de Lavadores estaba en Dani Benítez, que collía o AVE pola banda esquerda (ás veces facía cambio de raíl á vía dereita) cando lle chegaba algún pase feliz dende lonxe e só cumpría atopar remate. Deseñou unha boa ocasión no centro que se marcou no minuto 36, pero o balón paseou diante da porta e Adrián e Joselu estaban lonxe para conectar a rapidísima xenialidade do mallorquino. Polo outro lado, á sombra da tribuna, había moito barullo e a retagarda viguesa estaba moi atenta. Joselu probou tiro pero lle faltou definición -non só a el-. A súa ocasión do minuto 11 sacouna con vistoso acerto Néstor. E Adrián houbo de lidiar na súa banda cunha retagarda local moi avisada.

Disparo de Joselu ben respondido por Néstor. (captura: CeltaMedia)

Os primeiros corenta e cinco minutos foron dunha falsa tranquilidade. Non semellaban existir vinte e dous puntos de diferenza entre ámbolos contendentes. Cada un aportaba ao partido o que tiña dentro. Defendendo, tocando, proxectando pases, chegando. As disputas do balón eran por momentos como unha partida de pin-ball, coa bola petando en todas partes, saendo despexada a todos os currunchos e logo, inopinadamente, tratada con mimo e calma. Barreiro era como un enorme banco de peixes que vía alterado os seus acompasados movementos sobre a herba cando os tabeiróns encendían o xogo, pisaban o acelerador ou daban pases executivos. E logo se protexía o balón, e se agardaba pola presa. Así foi pasando o tempo entre as catro menos cuarto e as catro e media. O 0 a 0 reflectía o que había no campo. Propósitos, algunhas chegadas e bastantes talentos. Suficiente.

Tremenda ocasión de Mendi. O balón foise caprichosamente a carón do pau. (captura: CeltaMedia)

No 2º acto o Celta B intentou poñer máis voltaxe ao partido. Até a expulsión de Pablo Rey o Racing estaba enteiro, ben posto no campo e presente en todas as parcelas con sobriedade. Os vigueses eran máis perigosos á contra, un chisco máis despertos nos roubos, pero o Racing non daba sensación de derruba inminente nin de temores. A oportunidade de gol de Mendi, xa comentada, puido definir o porvir do partido. Pero os acontecementos se precipitaron entre os minutos 64 e 67. No primeiro deles Pablo Rey (contaxiado de tanta contundencia e tanto fútbol acelerado) recibiu o segundo cartón nunha dura entrada en campo rival a un contrario. Tena reaccionou metendo a Juan por Mendi. Cun menos tocaba retirar tropas aos "cuarteis de inverno". Joselu quedou só arriba e os nove compañeiros restantes houberon de conter a presumíbel ofensiva olívica. E non tardou en traducirse ese panorama no gol que finalmente daría os tres puntos ao Celta B. Na xogada, os de Alejandro Menéndez actuaron con anticipación e velocidade ante un Racing, aí si, moi despistado e contemplativo. Ledes, Borja Iglesias e Brais foron protagonistas nunha acción que decidiu o partido. Porque dende ese momento o dominio local se fixo máis constante, máis intenso e mesmo máis doado.

Na xogada do gol o Celta B sacou talento e acerto na única acción defensiva verde que podemos calificar deficiente. (captura: CeltaMedia)
 
Á espera de saber como queda o Racing tras esta 25ª tirada ligueira, cando se xogará o partido contra o Palencia Balompie, cando terá presidente o club verde, quen mercará (e cando) as accións dos que máis teñen -esta semana uniuse á festa un grupo inversor de Hong Kong- e que pasará coas cubertas d`A Malata; o único claro é que nos quedan catorce partidos por diante dos que necesitaremos ganar arredor de seis para acadar a salvación. Seis triunfos dos que o primeiro ten que ser, como sexa, ante o Pontevedra.

luns, 6 de febreiro de 2017

MORRE GARCÍA DE ANDOIN, TÉCNICO VERDE EN 1964/65

Na imaxe vemos a catro homes claves da década de 1961-70 no Racing de Ferrol. O alacantino Satur Grech (segundo pola esquerda), artífice do retorno verde á "división de prata" en 1966 tras seis anos no N3 ligueiro; Ramón Sánchez Dopico, mandatario entre 1966 e 1970 (na súa primeira etapa no cargo); e o vasco Juan Ramón Santiago, técnico na célebre campaña 1968/69, nal cal se bicou o ascenso á 1ª División. O primeiro pola esquerda é José María García de Andoin Pérez.

Antonte sábado falecía en Miranda de Ebro aos 83 anos de idade -ía cumprir 84 en maio- José María García de Andoin Pérez, adestrador do Racing (daquela Club Ferrol) na temporada 1964/65. Nacido o 22-05-1933 en Bilbao, repartiu sabiduría técnica por toda a xeografía española (tamén adestrou en Guatemala) en bancos como o do At. Osasuna, Real Oviedo, Cádiz, Baracaldo, Deportivo Alavés, Mirandés ou o do R.C.D. Español, ao que dirixiu na Primeira División na temporada 1988/89 durante os últimos nove partidos dunha liga na que os pericos chegaron a ter catro adestradores, Javier Clemente, Josep Mauri, Raúl Longhi e o noso protagonista. Cando recalou no Racing, verán de 1964, só levaba un ano co título de "adestrador nacional" (tivera ao mítico preparador hispano-paraguaio Heriberto Herrera como profesor). Título, ese, que estreara no Indauchu, equipo bilbaíno que militaba na Segunda División e que confrontara nos anos `50 cos verdes nesa categoría.
García de Andoin fora dianteiro nos seus anos de futbolista. Empezara no modesto Villosa e logo actuou en Deportivo Alavés e Rayo Vallecano. Pero cando cumpriu 28 anos de idade colgou as botas para meterse de cheo no labor técnico, comezando cos xuvenís do Erandio. Nesa tarefa, que sería moi longa, chegou a probar o doce sabor da Primeira División moito antes que na etapa españolista. Nomeadamente como axudante do británico Ronnie Allen, o técnico do entón denominado Atlético de Bilbao en 1969/70. Ese mesmo labor de "segundo" repetiuno na máxima categoría co Real Zaragoza do neerlandés Leo Benhakker. E o seu momento de esplendor viviuno xunto ao xa mencionado Javier Clemente no banco do R.C.D. Español de Barcelona dos N`Kono, Pichi Alonso, Orejuela, Zúñiga, Ernesto Valverde, Sebas Losada, Lauridsen e compañía, co que logrou un histórico terceiro posto na liga 1986/87 e un non menos histórico subcampionato da Copa da UEFA na campaña seguinte.

O RAYO VALLECANO PECHOU AS PORTAS
O club verde, presidido na temporada 1964/65 por Juan Antonio Carreño, experimentou co técnico vasco o seu quinto intento consecutivo por regresar á "división de prata" perdida en 1960. E, pese a cubrir unha liga impecábel, ganando todos os partidos como local no Manuel Rivera e só deixando de vencer en catro saídas (na última xornada, xa campión matematicamente, xogou moi relaxado n`As Pontes onde o Calvo Sotelo -actual C.D. As Pontes- loitaba por evitar o descenso á Serie A Rexional); sucumbiu na durísima fase de ascenso ante o Rayo Vallecano logo de deixar na cuneta ao desaparecido Salamanca no desempate de Riazor. É dicir, tivo o mesmo epílogo das temporadas anteriores.
García de Andoin, gran amante do fútbol inglés e apaixoado do traballo coas canteiras, ganou axiña en Ferrol, porén, certa fama de adestrador defensivo. Durante a súa temporada no club verde non foron poucos os comentarios, e mesmo as críticas, ao seu sistema un tanto conservador. Por experiencia, a liga regular non resultaba un infalíbel banco de probas para un Racing que sabía da especial dificultade das fases de ascenso, e os afeccionados do estadio da Estrada de Castela (entón Avenida del Generalísimo) querían máis. Non só ganar case sempre senón facelo convencendo para pensar, con tranquilidade, nun futuro prometedor nos partidos decisivos. Mais non sempre acontecían ámbalas cousas xuntas.

José Mª García de Andoin, as mans na fría pedra do banco do Manuel Rivera, nun partido. No extremo esquerdo o "eterno" masaxista Ramón Miranda, ex futbolista verde nos anos `30 e `40 e adestrador provisional moitas veces. Á esquerda do finado o gardameta suplente Antonio Beltrán, que só disputou dous encontros da FA2, xa que na liga regular Alfredo Otero (ex internacional xuvenil) foi inamovíbel baixo o marco.

O técnico bilbaíno, así a todo, contou cun plantel preñado de calidade. Os esforzos do club por saír da 3ª División non eran disimulados eses anos. E conforme a "urxencia histórica" por subir a 2ª aumentaba, moito menos. Veteranos ilustres retornados ao parque do Inferniño como Tucho De la Torre, goleadores natos como o arxentino Larraz (falecido hai pouco), Víctor Ledo ou Lamelo e homes máis que solventes en todas as liñas como Carlos Muíños (curmán dun futuro "artilleiro" verde, Germán Muíños), Pegaso, Pepiño, Juan Vilar, Zamarripa, Arroyo ou Gorostiola; representaban unha garantía para un Racing que moi cedo daría mostras do seu potencial adxudicándose o Concepción Arenal por segunda vez na súa historia, nun triangular ante Celta (ao que se vence por 1 a 0 con gol de Achiaga) e Deportivo La Coruña (derrotado por 2 a 1, con goles de Larraz para os nosos e de Jaime Blanco para os herculinos). O Racing tamén se levaría, por certo, o outro trofeo ferrolán existente naquela época na cidade, o Nª Sª de Chamorro, tras superar no mes de decembro a un "Primeira", o Córdoba.
No grupo galego da "liga de bronce" o noso equipo foi insuperábel na casa e líder en todas as xornadas agás nas tres primeiras. Só deixou de marcar en dous encontros, en Santa Isabel ante a novel S.D. Compostela (2 a 0) e en Riazor diante o desaparecido Fabril S.D. (1 a 0). Eses, xunto ao C.D. Lugo, eran os únicos rivais que lle podían facer algo de sombra (só algo) ao equipo de García de Andoin. Un cadro que tiña como formación máis ou menos "tipo" a Otero; Vilar, Pegaso, Gorostiola; Tucho De la Torre, Pepiño (ou Zamarripa); Carlos, Larraz, Valentín (ou Ledo), Roberto (ou Lamelo) e Arroyo.  
O Racing fixo o necesario para ser dono e señor do Grupo, pero sen saírse da táboa. As sensacións non foron todo o boas que era de desexar pensando na FA2. O ferrolán foi un equipo moi sólido defensivamente e baixo os paus (Otero só recibiu 16 goles en 30 partidos) pero en materia ofensiva callou unha actuación máis ben discreta se temos en conta o importante nivel do plantel para unha "división de bronce" e as indiscutíbeis aspiracións de ascenso da entidade.
Unha vez conseguido o título de campión do Grupo 1º o Salamanca foi o rival na primeira eliminatoria da fase polo ascenso, xogada en maio de 1965. Resultou un óso complicado o equipo salmantino, aínda que a fortuna tampouco estivo do lado verde nalgúns momentos. Na ida, na cidade do Tormes, Zamarripa marcaba un gol en propia porta -rapidamente equilibrado por Lamelo-, Roberto adiantaba á media hora aos nosos, o público lanzou pedras e almofadiñas ao campo para liberar tensións e, finalmente, Octavio selaba para os charros o empate a dous final cando o encontro morría. Na volta, Platas poñía por diante ao Racing mediado o 2º tempo pero o cadro leonés (para os da Logse, Salamanca era provincia da antiga rexión de León naquel entón) conseguía as táboas no último minuto por obra, como non!, de Octavio sacando partido ao feito de que os de García de Andoin xogaban con dez no campo pola expulsión de Roberto no minuto 74.

García de Andoin foi adestrador de fútbol durante máis de 40 anos, un deles en Ferrol dirixindo ao Racing en 35 partidos, cinco deles na Fase de Ascenso á 2ª División. (foto: Alejandro Mateos)

No desempate, disputado no estadio coruñés de Riazor, os nosos conseguían desfacerse dos de Fuentes por 2 a 3 nun encontro intenso. Lamelo, Crispi e Ledo marcaban os tantos verdes e Salazar os do Salamanca.
Na 2ª rolda o Rayo Vallecano de Pedro Eguiluz non deixou excesiva opción a un Racing romo no ataque e nada sólido atrás. O 3 a 0 de Vallecas na ida deixaba vista para sentenza unha eliminatoria (en Ferrol perdeuse logo por 0 a 1) na que os de García de Andoin semellaran quedar fundidos tras a "batalla" co Salamanca.

Coa derrota o 01-06-1965 en Vallecas por 3 a 0 quedaban practicamente disoltas as opcións verdes de ascender a 2ª División.

Clubs como Cádiz, Espanyol ou Alavés recollen nas súas webs oficiais a noticia da morte de José María García de Andoin. Na do Racing de Ferrol séguese á espera de que pase o temporal... Pola miña banda quede aquí este pequeno pero sentido recordo a un dos últimos técnicos racinguistas da década dos sesenta que aínda estaban entre nós, José María García de Andoin.

NOTA: Para máis datos da temporada 1964/65, na que o Racing foi adestrado por García de Andoin, consultar páx. 387-404 do meu libro Historia do Racing Club de Ferrol. Tomo 2 (1939-1969), Ed. Embora, Ferrol, 2010.

sábado, 4 de febreiro de 2017

APRÁZASE O RACING DE FERROL-DEP. PALENCIA BALOMPIÉ POLO FORTE TEMPORAL

Imaxe d`A Malata cos efectos do forte temporal de vento e chuvia que está a desenvolverse a estas horas sobre Ferrol e o resto da costa galega. (foto: Web Oficial do Racing Club de Ferrol, SAD)

As pranchas das cubertas d´A Malata víronse afectadas polo forte vento caendo no céspede algúns fragmentos das mesmas. Hai elementos do estadio en risco de caer e rompéronse os vidros de varias fiestras interiores. (foto: Daniel Alexandre)

Por primeira vez nos últimos 84 anos un partido oficial do Racing de Ferrol é aprazado por condicións meteorolóxicas moi adversas. O encontro previsto para hoxe sábado n`A Malata ás seis da tarde diante o Deportivo Palencia Balompié (que visitaría Ferrol por primeira vez) non se celebrará polos desperfectos que o temporal de vento e chuvia que azouta dende o xoves o litoral galego (foi declarada a alerta vermella nas provincias coruñesa e pontevedresa) causou nas cubertas do coliseo do rego Sardina. Tras o pertinente informe do Concello, que enviaba onte a dous técnicos ao estadio para certificar os danos e aconsellar a non celebración do partido por motivos de seguridade; o club verde solicitou á RFEF por medio do vicepresidente José Criado o aprazamento do mesmo. A media tarde o C.D. Palencia Balompié anunciaba na súa conta oficial da rede social Twitter que non ía xogar en Ferrol. E horas máis tarde o Racing confirmaba que o encontro desta 24ª xornada ligueira no CL2B non se poderá disputar.
Reprodúcese, polo tanto, o acontecido aquela inesquecíbel noite do venres 23 de xaneiro de 2009 co ciclón Klauss, que sementou literalmente o caos na costa norte de Galicia con ventos tremendos (na bisbarra ferrolá oscilaron entre os 150 e os 200 kms/hora), chuvias moi severas e numerosos estragos. Como os ocasionados nas cubertas da bancada de Preferencia n`A Malata, que obrigaron a realoxar aos abonados desa localidade á Tribuna nos partidos contra Barakaldo, Leonesa e o desaparecido Ciudad de Santiago. O destas horas non chega a tanto como o de hai oito anos (creo que aquelo é case irrepetíbel) pero a cousa é suficientemente seria como para facer uso da sensatez e evitar riscos maiores. E así se procedeu.
A Malata tras o paso do Klauss, en 2009. (foto: Diario de Ferrol)
Como dixen ao comezo, é a primeira vez en máis de oito décadas que un partido de competición oficial do Racing en feudo ferrolán ten que cancelarse polo mal tempo. O domingo 15 de xaneiro de 1933 tiñan que xogar no Inferniño, dentro da 6ª xornada na "división de bronce", o Racing e máis o Stadium Avilesino (logo denominado Real Avilés). Pero esa fin de semana unha vaga de frío acompañada de fortes chuvias e salpedrés obrigou a adialo. Non houbo que esperar demasiado, iso si, porque ámbolos clubs e máis a FEF acordaron que se xogase o día seguinte. O choque terminaba con vitoria ferrolá por 2 a 1 con tantos do "artilleiro" chegado do Celta Cupóns e Miranda, facendo o tanto asturiano Jesús. Foi moito público, pese a ser luns.

El Correo Gallego, 15-01-1933.



Noutras dúas ocasións atopamos aprazamentos de partidos oficiais do Racing no seu terreo por causas de forza maior, aínda que non por condicións adversas de carácter meteorolóxico, polo menos na nosa cidade. O 25 de xaneiro de 1948 o entón chamado Club Ferrol non puido confrontar no Inferniño contra o desaparecido Badalona (no CL2) porque quedara "atrapado" dende a fin de semana anterior nas Illas Baleares (xogara contra o Mallorca) debido a un duro temporal no Mediterráneo que lle impediu regresar á península. O encontro contra os cataláns tivo que disputarse o 14 de marzo con triunfo verde por 3 a 1, marcando para os nosos Maza, Sánchez de penalti e Caeiro, e Morenza (que adiantaba ao seu cadro) para os badaloneses. E o 27 de outubro de 1957 catorce futbolistas do plantel verde estaban aqueixados da gripe e o club ferrolán pediu un aprazamento do seu partido (do CL2) contra o fenecido Real Avilés. O partido xogouse o 24 de novembro rexistrándose un empate sen goles.
Por razóns directamente relacionadas coas instalacións d`A Malata temos que lembrar, por último, un feito que só se deu unha vez en toda a historia do Racing: a suspensión decretada polo colexiado de turno, nomeadamente Tristante Oliva, do partido ligueiro (do CL2) que tiña que celebrarse o 16 de decembro de 2000 contra o Albacete Balompié polo calamitoso estado do terreo de xogo. Houbo de disputarse o mércores 21 de febreiro de 2001, ganando os racinguistas por 3 a 2 con dous goles de Pazolo e un de Fran Nogueira (José e Míkel anotaron para os manchegos).

Marca, 17-12-2000.

Polo tanto, hoxe sábado non haberá fútbol n`A Malata. Que o temporal pase sen causar danos irreparábeis e a agardar o que dea de si esta 24ª xornada de liga na Segunda B na que os nosos terán descanso obrigado.

luns, 30 de xaneiro de 2017

O RACING COLLE PULO EN SANTANDER

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

O Racing de Ferrol sumou un difícil pero merecido punto en El Sardinero. O choque de Santander, o nº 50 ante os cántabros en competicións oficiais -case todos en Segunda e tamén algúns copeiros-, presentaba as dificultades de afrontalo con mancados (Dani Benítez e De Paz); coa necesidade, diríamos imperiosa, de puntuar logo da inesperada derrota ante a Mutilvera n`A Malata; e de facelo ante un dos "grandes" do Grupo, o subvencionado Real Racing, que sobre a herba non demostrou máis que calidades individuais -e de xeito ocasional-, moito empuxe tras o descanso e certa confusión canto á maneira máis axeitada de facerlle dano ao noso equipo ao longo de case todo o match. Puido ganar o Racing santanderino, iso é totalmente certo, pero para ser un aspirante á FA2 e mesmo ao ascenso á "división de prata" hai que amosar moito máis cando remata xaneiro. O "mercado invernal", iso si, terá que definir de aquí a maio os movementos feitos polos equipos. No noso Racing o último en chegar foi un vello coñecido das axendas verdes, Mendi, da U.D. Logroñés. Pero, aínda que poida soar a loucura ou a apaixoante exaxeración, vexo anos luz de distancia entre o fútbol e os argumentos da Leonesa e o show do Racing de Santander. Iso si, a "grandeza" do fútbol está en que ao mellor ascenden os de Ángel Viadero aló polo mes de xuño e os culturalistas non.
Nos Campos de Sport houbo catro versións diferentes dos contendentes. Polos de casa dúas. Unha, a boa. Cando empuxaban á contra e sacaban tallada aos rexeites defensivos ferroláns para buscar centros. Viuse iso especialmente en case todos os fragmentos dun 2º tempo no que levaron moitas veces o cántaro á fonte. Lográrono correndo máis que antes do recreo. Outra, a menos boa. Cando se vían obrigados a construír ante un rival en estado de boa esperanza, principalmente no 1º tempo. Aí estaba o complicado para o equipo favorito do meu amigo e colega historiador José Manuel Holgado. Sergio Ruiz brillou con luz moi propia no centro do campo montañés pero nos extremos a electricidade do noso Héber ou o concurso de Jara só apareceron cando o equipo local imprimía velocidade e deixaba de intentar un fútbol bonito que non lle pegaba nin con cola. Ao principio Adrián, Maceira e Cruz mantiñan a raia aos exteriores locais. Logo empezaron os problemas. Pero os ferroláns sabían practicamente todo o que ía pasar. Dalgún xeito estaban previdos.

Non foi un gran partido este 50º Racing de Santander-Racing de Ferrol. Tivo emoción, presas, desatinos e final feliz para nós. (foto: Twitter)
 
No primeiro tempo, en suma, divagou o Racing de Santander entre as ganas de xogar a dominar e marcar a toda costa e as dificultades de facelo cun fútbol lento e combinativo que contra os nosos non lle reportou grandes beneficios. Os cántabros mesmo terminaron por desarrimarse dos seus roles para dotar ao partido dunha atmosfera de igualdade na que os de Tena flotaban cómodos. No segundo acto o equipo de Viadero puxo máis ritmo, adiantou posicións pero terminou atrapado nun bucle de acción-rexeites-acción con final feliz para nós.
No que atinxe aos de Miguel Ángel Tena, aguantaron ben esa saída molto vivace (tipo Federer nos xogos finais ante Nadal no Aberto de Australia) dos de casa e logo souberon cambiar a decoración e mesmo aproveitar unha escapada de fin de semana de Català para conseguir o primeiro gol da tarde (e primeiro do de La Vila-Joiosa dende que xoga en Ferrol, porque o de Guixuelo foi de Julià en propia porta), osixenándose cunha posesión do balón máis temperada e incluso con mellor criterio que o estresado rival santanderino. 

O gol de Catalá. O seu centro acabou na rede sen que chegase a tocar Joselu, destinatario do mesmo, o cal deixa que o balón siga o seu curso cara a portería, con lixeiro efecto. (captura: Web Oficial do Real Racing Club, SAD)

Os nosos celebrando o gol co que abrían o marcador de El Sardinero no minuto 20 de xogo. (foto: Alberto Losa)

No noso Racing debutaba onte o ex granate Gonzalo e fíxoo para demostrar que pode ser o que se necesitou -e se necesita- esta temporada alí onde os Maikel Mesa, Dani Rodríguez ou Borja Domínguez aportaban moitas das claves dos éxitos verdes na primeira metade desta década. Con Català, que xa é case insustituíbel na parcela central do terreo de xogo (mágoa da súa expulsión, que lle fará ser baixa ante o Palencia Balompié), e Bicho; o centrocampista chegado de Pontevedra pode ser determinante para que o balón circule mellor e caia nas botas dos que teñen que asumir o mando na parcela central dándolle unha saída nítida e plural e, sobre de todo, axeitada, ao fútbol creativo. Iremos ollando estas hipotéticas marabillas nos próximos partidos, porque as mancaduras e os difíciles compromisos exixirán unha importante xestión psicolóxica e deportiva de todo para alcanzar o mes de maio cos puntos necesarios e concluír dunha vez esta dichosa liga sen alteracións sensíbeis.

Pouco máis de sete milleiros de afeccionados déronse cita neste encontro en El Sardinero. Para a Segunda B española todo un luxo. Para Santander, pouco. (foto: Twitter)
 
En El Sardinero faltou a maxia dun partido con moita historia detrás. A paixón da igualdade coa que se viron as facianas ámbolos equipos nestes últimos anos no bronce español. O Racing de Santander está, sen cegar, onde lle toca pero nós estamos este ano noutros cometidos. Ir formando, sen facer moito ruído, a base do plantel para 2017/18, por exemplo. En todo caso que nos quiten lo bailao con tres temporadas seguidas na FA2, non si?
O certo é que os puntos en disputa eran igual de importantes para os dous. Os denominados verdiblancos para non perderen a estela da potente Leonesa e do non menos puxante Celta B. Os verdes, desta volta de negro (xa me dirán porqué non usamos a Verde se, total, a equipación do Celta se confundía onte coa do Leganés en Butarque e non pasou nada!), para botarlle azucre á cullerada de xarope amargo do último resultado. Sacar algo de Santander tiña que supoñer unha inxección para o que vén por diante, así que o empate vale moito.

Nano foi un dos destacados no Racing. (foto: www.tercerequipo.com)
 
No 1º tempo deste Rac-Rac os nosos estiveron presentes en El Sardinero. Sen medo e sen complexos, usaron un bo paraugas nos primeiros quince minutos, nos cales os de Viadero intentaron montar un chuvasco de fútbol sobre a nosa área. En realidade non foi para tanto. Ademais, Nano e Víctor Vázquez (especialmente o coruñés) traballaron horas extra e por fóra Maceira andivo moi participativo e valente. Enchufado ao que se aveciñaba. Así saeu o Racing ártabro e así sobreviviu á "treboada de verán" dos de casa de cinco a cinco e pico. Logo, aínda por riba, o globo santanderino se foi desinflando. Castelo na area con marea alta era o seu fútbol. E por se non querían caldo, nun contragolpe, Catalá marchou pola banda, ollou a Joselu prosperando na área local e o seu envío acabou penetrando directamente ao fondo da rede. E non pasou moito máis até o descanso digno de recordación, salvo un tiro de Héber que marchou lambendo o pau e unha posíbel man na área ferrolá.

Un córner dende o lado esquerdo do ataque local terminou asi, co balón chegando ao segundo pau e con Peña ultimando a xogada para establecer o empate no minuto 68. (captura: Web Oficial do Real Racing Club, SAD)
 
No 2º tempo era previsíbel que o Racing de Santander xurdise con máis agresividade, con maior velocidade nas súas evolucións. Disposto a merendarse á Fragata esa da que falaban a temporada pasada, e tal. Foi así, certamente, e os nosos repregaron ringleiras por decreto lei. Erro? Máis ben non, porque os de casa estaban dispostos a estirar o partido como un chicle e a deixar o papeleo para outra ocasión. Tocaban 45 minutos de resistencia obrigada ao estilo Numancia, Masadá, Medulio... A gusto do consumidor, vaia. O Racing de Ferrol desapareceu das pantallas como nun número de maxia de David Copperfield pero sen perder o norte do partido; e os de Viadero pasaron a acosar á area verde sen vergonza e sen cesar. Balóns colgados, tiros a porta, córners por un tubo, rexeites e máis rexeites (cantos fixo Nano? douscentos polo menos), pases con severo perigo... Héber coa súa bicicleta, Aquino ou Peña sacando billetes de talento privado no metros do medo, Abdón incordiando moito á nosa retagarda, obrigada a un duro labor de concentración; todos os da camiseta branca, afoutados polas bancadas de El Sardinero, converteron o partido nun monólogo local que a ninguén sorprendeu. Todo estaba no guión á beira da praia.
Nun córner, tirado por Jara, mediado ese 2º período, chegaba o empate, obra de Peña. A cousa quedaba a punto de caramelo para unha remontada do enriquecido club santanderino. Por favor, que termine isto, pensamos os verdes. Pero a realidade foi que, se o dominio cántabro resultou claro o seu desacerto e a mala resolución presentada tamén o foron. E o marcador, caprichoso e implacábel, non se moveu. E o Racing de Ferrol sumaba o seu primeiro punto en El Sardinero en "división de bronce" (porque na de prata o fixo moitas veces, por descontado). E cobrou folgos para non facer o parvo ante os palentinos e sumar un triunfo no arrinque futbolístico de febreiro que nos meta, dunha vez por todas, dentro da trintena de puntos. 


domingo, 22 de xaneiro de 2017

A MUTILVERA CONSTIPA A UN RACING XEADO

O Marcador Eléctrico de FERROL É RACING.

A tarde sabatina estivo chea de frialdades e xaropes para este primeiro Racing-Mutilvera que se disputa en Ferrol, correspondente á 22ª xornada da Segunda B. Á sempiterna seca de afeccionados n`A Malata uniuse a, desta volta, mala imaxe dos esmeraldas -corrixida a todo meter nos últimos vinte minutos- ante un contrincante moi rochoso, bastante desperto e altamente oportunista no derradeiro momento para levarse o (excesivo) premio de tres puntos. Os equipos navarros, con patxaran ou sen el, téñenlle collido o truco ao Racing esta temporada, pois tamén venceron na Detroit española o Izarra e o Tudelano (e o simpático Atlético Cirbonero de Cintruénigo o eliminou da Copa del Rey logo dun glorioso 0 a 0 con prórroga e todo). 
Por se todo iso fose pouco, Dani Benítez abandonaba o rectángulo de xogo nos inicios do 2º tempo por problemas musculares que xa levaba na mochila durante a semana. Saltaron as alarmas (como días atrás, cando un fulano tuiteou dende Palma que o excelso futbolista era pretendido polo Mallorca, algo minutos despois desmentido polo fulano) pero Miguel Ángel Tena comentou tras o partido que o veciño d`O Seixo podería regresar á actividade co grupo o mércores ou o xoves. Outra cousa será que o crack estea dispoñíbel para o mega-choque de El Sardinero.
O evento contra a Unión Deportiva Mutilvera supuxo un revival dos inicios da temporada. Pouco fútbol e poucas noces. Os verdes tardaron arredor de cincuenta minutos en tirar a porta con fundamento e non foi até o minuto 64 cando gozaron da súa primeira ocasión clara de gol, na "bota de ouro" do capitán Pablo Rey. Isto indica claramente que o primeiro tempo foi todo o que vostedes queiran menos bonito e proveitoso para a sociedade. A representación do alumnado da Compañía de María non creo que disfrutase demasiado do espectáculo pese a velo dende o palco. Porque foi un Racing, o de onte, con moita pachorra, tremendo desorde, escasísimo ritmo e nulas ideas fronte a un equipo que defendía e presionaba con todas as partes do corpo humano e cunha intensidade galvanoplástica. Por momentos o "precioso" primeiro período parecía un choque entre un equipo de fútbol sala en xornada de adestramento con balón e un cadro de rugby preparando o Seis Nacións. Os mutilveiros non só exercían de clásico equipo norteño, con homes correúdos e dispostos á loita, senón que mesmo facían cousas co balón interesantes. Fiaban ben, combinaban chulamente, recuperaban con prestancia, roubaban con descaro e avanzaban con verticalidades rechamantes. Non sempre era así, pero durante moitos fragmentos do encontro evidenciaron cualidades pese á modestia. A defensa ferrolá, mentras, fabricábase apuros a si mesma con xogos de cartas na frontal (esas cesións en horizontal co dianteiro a escasos metros, por favor!) e só Nano, contundente, e Víctor Vázquez mantiñan a compostura ante os ocasionais atrevementos dos visitantes.

Onte non levou polainas Nano, pero si luciu un ollo que meteu medo. (foto: Mero Barral)
 
O Racing tiña a pelota lonxe de onde lle amolaba á Mutilvera. Todo era lento como un ordenador dos anos oitenta. Bicho non aparecía o suficiente no medio, as bandas (Dani Benítez e Adrián) estaban pero non se contemplaban demasiado e existía tan pouca mobilidade que a pelota circulaba con escaso xeito. Non había desbordamento, non se atopaban ocos e as distancias entre liñas superaban o permitido pola lexislación vixente. Parte da culpa de todo ese drama estaba no haber visitante. Unai Jáuregui soubo atoar aos nosos pero logo había que dalo todo en cada pelota. E os seus fixérono mentres tiveron folgos. Gustáronme especialmente Laborda e Ederra.
O mellor do primeiro tempo foi cando o castelán-leonés Román Román (que pitou co piloto automático, deixando facer demasiado nun choque por momentos moi embarullado e moi físico) enviou aos vinte e dous nachos aos vestiarios.

Edu desviou con acerto o excelente tiro de falta de Pablo Rey no 64'. A pelota ía para dentro. (captura: www.crtvg.es)
 
No segundo tempo, era sabido, o Racing foi a máis. Tardou, iso si, en arrincar o motor, conxelado co frío imperante. Dani Benítez dicía adeus cedo entre aplausos da bancada pero o equipo despertou conforme os minutos crecían. Máis ritmo, máis verticalidade e máis aparición dos futbolistas con talento. Iso precisábase, porque o demais sería seguir na inopia. A partir do minuto 64 o pretendido camiño da vitoria empezou a trazarse con argumentos reais. Pablo Rey lanzaba maxistralmente unha falta, o balón ía penetrar pola escuadra dereita (é dicir, o tantas veces ollado no loiro capitán), pero Edu, o gardameta da Mutilvera, meteu unha man e evitou o gol. Aquelo fixo prender un pouco de lume ao siberiano ambiente á beira do Sardina. Minutos máis tarde, no 71', foi Joselu o que recibiu a tarxeta de visita de Edu, que salvou o tiro do ribeirense. E un chisco despois repetía o crack de Palmeira estrelando o esférico no pau. Xa tocaba ir por diante no electrónico.
Os navarros escaravellaban cada balón con fruición. (foto Mero Barral)
Nese cuarto final o acoso verde foi de xulgado de guardia. A Mutilvera facía horas extra para conter as aparicións de Adrián (menos notábeis que en partidos anteriores), o concurso dese obreiro cualificado que é Juan, as presenzas de Joselu (non tan brillantes como noutras ocasións, pouco asistido e moi vixilado), o perigo a balón parado de Pablo Rey e a circulación, agora si como a min me gosta nel, de Bicho, ampliando o fútbol, sacando partido ao rectángulo, tirando liñas, tocando aos espazos, convidando á incorporación que non houbera no 1º tempo. Todos pensabamos que haberia que ganar no derradeiro suspiro, en plan épico, un partido que se prometía menos dificultoso. Pero nesta categoría o único doado é perder. E quen perdoa adoita facelo.

Grande ocasión de Joselu, cuxo tiro petou no pau dereito da porta navarra. Intres antes o gardameta visitante desviara outro lanzamento do de Ribeira. (captura: www.crtvg.es)

O equipo do Val de Aranguren vía despertar a besta pero tiña aínda pílulas que ofrecer para saturar de emocións a parte final deste partido grisáceo de choques e barullos. No 80' obriga a Paisa a salvar nun man a man cando se cantaba o gol. Pero o Racing era o que procuraba, ás veces con precipitación, un gol que se resistía. Un peiteado de Brais Abelenda é abortado por Edu, para variar... E cando o telón ía caer, co mal menor dun empate que permitise sumar sete tiradas sen perder, chegou a gran cagada dunha tarde que xa era nocturna a esas horas. A Mutilvera gana unha falta na zona central, recupera con facilidade o rexeite defensivo ferrolán, o tiro subseguinte peta no pau e o novo rexeite é recollido por Gorka Laborda para aloxar na rede o balón. E a defensa verde? Ben, grazas. A ledicia impresionante dos mutilveiros e as facianas de contrariedade dos racinguistas constituíron o capítulo final da trama.

Laborda, atentísimo, aproveitou o balón rexeitado polo pau para anticiparse á retagarda verde e marcar no derradeiro minuto. Paisa salvara pouco antes un gol nun man a man perigosísimo. (captura: www.crtvg.es)
 
Importante será que o Racing recupere o ton perdido nestes dous últimos encontros. Vin relaxación e vida contemplativa en moitos momentos do partido. Cero confianzas, porque nin estamos salvados nin estamos que nos saímos. Ollo, pois. Achégase un segmento moi complicado no que tocará xogar, case seguidos, con Racing de Santander, Celta B e Pontevedra. E aínda restan rivais de altura como Valladolid B, Ponferradina ou Leonesa. E duelos contra rivais directos que non o porán nada doado (Guijuelo e Mutilvera foron unha boa mostra diso). Queda, en suma, moito por facer para asegurar a permanencia. Queda todo por facer. Que o mercado invernal se complete con acerto (polo momento aí están Laro, De Paz e Gonzalo e a ver se chega alguén máis). Que o equipo restableza o feeling de choques anteriores. Que o club designe dunha vez un presidente, por certo. E que Dani Benítez nin se manque nin marche. Por pedir, que non quede, non si?
A vindeira fin de semana o clásico. Rac-Rac.


luns, 16 de xaneiro de 2017

O RACING LÉVASE PETRÓLEO DA NEVEIRA DE GUIXUELO

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

O Racing de Ferrol fíxose rico onte á tarde en Guixuelo. Atopou petróleo na localidade salmantina. O "ouro negro" dun punto que durante 20 minutos mesmo fixo soñar (pero só iso, soñar) con tres. A realidade, que sempre é a que manda, impuxo unhas táboas que podemos considerar xustas nun encontro de actitudes contrapostas, erros repartidos e reaccións medidas.
O Guijuelo estaba baixo sospeita. Por moito que estivesen con baixas, Miguel Ángel Tena e os seus non se fiaban un pelo dos de Jordi Fabregat, xa que, estando como están na táboa -só dúas vitorias na casa no que vai de liga, metidos na zona infernal e cunha necesidade existencial de ganar como sexa- e cun terreo de xogo pequerrecho e con herba de ficción; non semellaba ser un domingo de pícnic, relax e alivio. Os porcinos inxectaron intensidade dende o asubío inicial e os da Detroit española non tiveron máis laboura que defender. Nun campo como o Municipal os ataques son como curtametraxes repetidas e as ocasións de gol entregas dos Oscar. Quen pon máis ritmo e ganas leva máis aplausos. E quen saca tallada ao xogo a balón parado pode resolver o espectáculo. Por aí haberia de estar a clave da película.

O Guijuelo adiantábase no marcador con este tiro de Antonio Pino, que resolveu ben ante a pasividade da defensa ferrolá. (captura: www.crtvg.es)
 
Foi o Guijuelo o primeiro en mollar na xélida tarde no Campo Charro. Antonio Pino, baza atacante sempre inquietante para o Racing, solucionaba con éxito unha xogada ben fiada, tirando raso dende a frontal lonxe do alcance de Paisa. Puideron ampliar os verdes guixuelenses o menú preto da media hora nun disparo de Ángel Sánchez. Chegaban, forzaban córners, dominaban... Pero aí acababa o repertorio dun cadro local máis desperto, comprometido e incisivo pero lento na construción e con escaso tino nos metros finais. Tocoulle logo ao Racing reaccionar pese á maiola e o frío. No último cuarto do primeiro tempo Nano enviaba á trabe unha falta botada polo mestre Pablo Rey. E logo chegaba o gol en propia porta de Julià (o árbitro non llo concede a Català na súa acta, porque dá a sensación de que remata Juliá) nun córner tirado por Dani Benítez. O fútbol a balón parado marcaba estilo.

O empate a un gol, obra de Julià en propia porta ao cabecear, xunto a Català, o córner botado por Dani Benítez. (captura: www.crtvg.es)

Non estivo desacertado Miguel Ángel Tena ao regreso do descanso no troco dun gris Bicho por De Paz, a máis recente incorporación verde no mercado invernal (o ferrolán chega cedido polo Celta até o 30 de xuño). Colocou a Cruz, que facía de lateral dereito, xunto a Català para poñer ladrillos na zona ancha, onde o resío contrastaba co verde. Con iso o partido repartiu a intensidade dos inicios, con máis presas, con renovados plans, cos mesmos erros. Antonio Pino seguía dando avisos por burofax. Pero a conexión Dani Benítez-Adrián Armental (de extremo a extremo e tiro porque me toca) serviu no 52' para poñer inopinadamente por diante ao Racing. E como? Coa maestría do balear centrando directamente ao segundo pau para o remate do ex coruxista á rede.

Adrián remataba así o excepcional centro de Dani Benítez dende a esquerda. Era o 1 a 2. (captura: www.crtvg.es)
  
Co 1 a 2 no marcador, pero non no peto, Joselu tivo nas súas botas a opción dun terceiro gol, pero a bandeirola do auxiliar de turno abortou a posibilidade. A partir de aí o Racing cometeu o erro de deixar o temón do partido ao Guijuelo. Os nosos preferiron Numancia, Medulio, Masadá, que buscar o gol tranquilizador. Marcharon aos camarotes a tomar algo quente deixando que outros tocasen o violín aínda que fose de oído. A retagarda ferrolá apretou os dentes disposta a aguantar media hora de presumíbel asedio, e o veterano Jonathan Martín puxo aduana no centro da defensa local. Por aquí non pasa ninguén, dixo, e o Racing de Ferrol desapareceu para sempre ofensivamente. Os de Tena retiráronse aos "cuarteis de inverno" soñando con algún contragolpe que non chegou. Os de Fabregat sacaron os tanques e os xamóns ao campo atacando con xenital empeño. Non sempre con ideas brillantes, non sempre superando o muro ferrolán. Entrou o canario Dimas aló polas seis de cuarto e o Racing sufriu máis. Pero foi Julià o que, desta volta en portería contraria, lograba un empate que se viña cantando. Carmona meteu un balón no corazón da nosa área, peiteouno Antonio Pino e o valenciano, sen oposición, tirou a gol dende a frontal facendo berrar de ledicia aos afeccionados. Debeu de oirse en Béxar.

Dende aí, libre de marca, disparou Julià tras tocar Antonio Pino o centro de Carmona cara ao interior da área. Era o 2 a 2 definitivo. (captura: www.crtvg.es)
 
Todo un mundo quedaba aínda por diante. Moito máis nun campo complicado de amornar como o de Guixuelo. O cadro de casa apelaba á epica, igualiño que os nosos xuvenís na Liga Nacional esta fin de semana, vencedores en Monforte ante o Calasancio con nove xogadores sobre o campo (Edu Blanco, debutante co 1º equipo ante o Caudal, tivo que poñerse baixo os paus por expulsión de Fran López -Berea foi convocado a Guixuelo- e mesmo detivo un penalti). Pero entre precipitacións, propostas confusas e punterías desafinadas as iniciativas locais morrían ante Nano, Víctor Vázquez, Maceira e un De Paz que deixou detalles interesantes para argumentar unha defensa con garantías do lateral dereito no que queda de campionato.

Que mordeu o frío en Guixuelo demóstrano as polainas de Nano. (foto: La Gaceta de Salamanca)

O ferrolán Sergio De Paz regresou ao Racing, cedido polo Celta, e demostrou a cualidades polas que nunca debeu marchar d`A Malata. (foto: La Gaceta de Salamanca)

Non se moveu máis o electrónico e o Racing conseguiu sumar seis xornadas consecutivas sen perder. A boa dinámica de resultados continúa (a imaxe de equipo foi máis discreta) pero agora tocará ratificar o valor deste punto ante un rival directo vencendo a outro, a Mutilvera, o sábado vindeiro. Chegar á barreira dos trinta puntos terá algo de psicolóxico. E sumar como sexa e onde sexa é capital para lograr os obxectivos desta liga por riba do xogo. Vemos como nesta 21ª xornada todos os equipos da zona media o fixeron. O Lealtad empatou coa Ponferradina, o Tudelano afondiu un chisco máis ao Somozas ganando no Candocia, o Coruxo venceu ao Osasuna B, o Boiro ao Valladolid B e o Izarra desfíxose do Palencia Balompié. Se o soño é clasificármonos para a Copa del Rey terán que ser poucas as xornadas nas que non puntuemos de aquí ao remate. Todo vale. Todo serve. Porque todo o mundo apreta sen disimulo nunha liga moi igualada.

luns, 9 de xaneiro de 2017

A ARTE DO CONTRAGOLPE

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

Non hai mellor xeito de empezar algo que facelo ao grande. O Racing de Ferrol empezou o ano 2017, e tamén a 2ª volta ligueira da Segunda B, cunha goleada n´A Malata ante o Caudal de Mieres (que leva 62 anos e 9 meses sen vencer en Ferrol, e a de onte á tarde foi a súa 19º visita oficial) labrada nun segundo tempo excepcional. Homes como Bicho (bigoleador e golosamente brillante), Adrián Armental (extremo dereito que xa ten cromo propio no Racing), Dani Benítez (como mira o fútbol, e as cousas que fai co pelotón este home!) ou Joselu (se non marca premia con asistencias marca da casa e punto) confabuláronse para solventar cum laude un partido que no primeiro período fora monocolor pero sen faíscas. Con catro escapadas perfectamente fiadas e maxistralmente ultimadas en tempo e forma, o equipo verde esnaquizou a un rival que a penas se deixou notar polo céspede do Sardina. A pregunta flota no ambiente: onde estaría este equipo de comezar a liga así?
Non imos caer, baixo ningún concepto, en euforias nin fantasías. Pese ao comentado estes días polo técnico do Pontevedra, o ex verde Luisito, o Racing pelexará de aquí a maio por cubrir o expediente coa mellor letra posíbel. A permanencia segue vixente como meta. Acontece, iso si, que a liña dende mediados de novembro non é xa a dos inicios. Metía medo o Racing de agosto a novembro. No castelo d`A Malata aparecían fantasmas polas noites. Pero iso semella superado en grande medida. Con Miguel Ángel Tena atopou motivación pola vida, achou un estilo, simplificou cousas e vai indo. Segue a ter defectos de fábrica (sobre de todo en materia defensiva, onde ás veces hai barullos e erros innecesarios) pero a melloría global é evidente. O cadro ferrolán, que agora é sétimo (a posición máis elevada do que levamos de liga 2016/17), vai a máis. Indubidábel. Mais a fenda de sete puntos que o afasta da Ponferradina (sexta) é unha liña vermella que obriga a ter os pes no chan. Estamos ben na clasificación, ben a nivel de resultados (que é o principal en temporadas precarias ou irregulares) e demostrando, a nivel de xogo, que xa sabemos disimular as carencias, sacar partido á calidade, actuar sen medo. Pero temos que ser conscientes das nosas posibilidades reais nesta liga, que pasan por ir metendo terra polo medio co "inferno", tomar a Copa del Rey como referencia e, a partir de aí, o que a competición diga.
O Racing foi ante o Caudal un dominador, un equipo con mentalidade ganadora, que se gustou por momentos practicando detalles, exhibindo matices e ensaiando beleza. Ese Bicho no centro do campo levando o balón como un piloto de ralis leva o seu volante en tramo puntuábel... Ese Dani Benítez ofrecendo imaxes de Primeira División en aberto... Ese Adrián brutal no dominio do seu extremo, valente, rápido e intelixente para tratar o balón como se merece o respectábel e meter lume na área rival... Onde estaba este Racing aló por setembro ou outubro se é a mesma xente?
Púxolle o equipo esmeralda franciscana paciencia no primeiro tempo a un partido de telenovela decimonónica, isto é, frío, melancólico, repetitivo, interminábel. Case se escoitaba o tictac do vello carillón da miña avoa. O frío mordía en Ferrol baixo un ceo xelidamente azul e só os Diablos Verdes poñían calor dende o Sur do coliseo. Os de Tena, con Pablo Rey como novidade estelar, exerceron de modistos, dándolle ao gancho e calcetando o partido sen atopar o oco máxico, o momento de tirar a porta con boletos para o éxito. Esquerda, dereita, dereita, esquerda. E arriba e abaixo. O Caudal quentaba os pes con carbón da conca mineira mentras vía ao Racing marear a pelota na dichosa telenovela preto dun millón de veces. O dominio era ridiculamente claro dos nosos, recuperando, roubando, tendo, indo, pasando, pero a resistencia mierense primaba.

Bicho foi un dos protagonistas da tarde con dous goles e marchou entre grandes aplausos substituído polo estreante Laro Setién, fichado do Racing de Santander. (foto: José Pardo)

Os racinguistas gardaron o último tarro de arroz con leite repartido antonte en Armas para a reanudación do show. Como se de Popeye coas espinacas se tratase, os da Verde sairon ás sete da tarde con enerxía imperecedeira para derrotar a Brutus. Fixérono cun módulo de Belas Artes composto por catro contragolpes de fábula. O primeiro nacía no 52' dun pase de Cruz a Adrián, que marchou co balón como lle deu a gana e o seu centro foi conectado á rede por Bicho dende a sala de espera da frontal. A fantasía de sumar en Ferrol que sostiñan os de Iván Ania (un equipo anódino onde os haxa) quedou derrubada. 
A segunda peza xurdiu no 63' da oficina de correos de Joselu, que enviou un balón dende campo propio con destino ao buzón do señor Armental para repetir a escena do primeiro tanto. Carreira, centro e novo gol de Bicho superando a saída de Bussmann. Só restaba erguerse da cadeira e berrar yeah! a plenitude como nun campo inglés. 

Dani Benítez marcou o seu terceiro gol co Racing. (captura: www.crtvg.es)

Pablo Rey non xogaba dende o 13 de novembro e reapareceu pechando a conta de goles enviando á rede este pase de Joselu. (captura: www.crtvg.es)

Quedaba máis arroz con leite. A terceira cullerada tocoulle no 70' a Dani Benítez, que recibiu o seu paquete postal dende lonxe, controlou co peito e bateu a Bussmann tras petar o esférico no gardameta do Caudal. E a cuarta deulla no 82' Joselu a Pablo Rey culminando outro contraataque de curta duración e alta eficacia. Como homenaxe ao Racing, o árbitro prolongou tres minutos máis o evento por se quedaba algún contragolpe artístico por executar, pero o equipo da miña cidade tivo abondo e pechou a tarde coa maior vitoria do que levamos da presente liga. 
En Guixuelo, xamón. E ogallá os tres puntos.

domingo, 18 de decembro de 2016

O MINUTO 73 MÁIS EMOTIVO DA HISTORIA DO RACING

(captura: www.crtvg.es)
(captura: www.crtvg.es)
(captura: www.crtvg.es)
(foto: @Diablos Verdes)

A Malata descargou na fría tarde sabatina o caudal de emocións vividas nunha semana histórica e fundamentalmente moi triste para o Racing e para todos os racinguistas. E fíxoo con silencio e recordo baixo os habituais acordes dunha das adaptacións musicais do poema Negra sombra, de Rosalía de Castro. E con aplausos que soaron distintos a outras tardes. E cunha vitoria con sabor moi especial. A primeira sen Isidro Silveira, a quen foi dedicada, como non podía ser doutro xeito, por Miguel Ángel Tena e os seus xogadores. Semana na que o fútbol español (coa RFEF á cabeza) sentiu a morte do mandatario verde e expresouno con numerosas mostras de condolencia. De Pamplona a Murcia, de Vigo a Vilarreal, de Cerceda a Soria, de Sarria a Valencia. Pola súa banda, a FGF decretou para esta fin de semana minutos de silencio en todos os partidos da súa xurisdicción. Imaxino que, por ser de LaLiga Santander, en Riazor, no partido La Coruña-Osasuna, non haberá minuto de silencio salvo que o pedise o club navarro, que foi un dos que amosou o seu pésame ao Racing por medio da súa conta oficial na rede social Twitter. 
Mais ningún dos minutos de silencio gardados ou por gardar nesta xornada futbolística en Galicia foi nin será como o vivido onte á beira do rego Sardina. E non haberá ovacións como a irrepetíbel do minuto 73, suxerida nas redes sociais polos afeccionados esmeraldas para condensar neses sesenta segundos un sentimento colectivo en pleno partido. Quérese facer iso, ademais, en todos os que restan na casa da presente campaña.
Elixiuse ese minuto para coincidir simbolicamente coa idade coa que nos deixou o noso presidente o pasado mércores. Non foi arbitrario, polo tanto, e tampouco desacertado, porque foi nel cando marcaba Brais Abelenda o gol que abría o electrónico e o camiño á vitoria ante o Arandina
En realidade, agora que non nos escoita ninguén, todos sabemos que foi Isidro Silveira quen o marcou...

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

Non foi este Racing-Arandina (segundo na historia, o único precedente é o 3 a 0 da pasada temporada) un partido lustroso pero os tres puntos foron xustos para os nosos. E xa sabemos que de aquí ao remate deste campionato só queremos puntos. Xuntamos catro xornadas sen perder e iso é o importante cando se notou a calor da boca do inferno. Para ir buscando acougo en zonas máis calmas da táboa.
Empezamos o espectáculo tirando a mal, sen moitas ideas nin frescura, atoados, cun centro do campo moi inactivo, que apenas tocaba o balón con substancia, unha retagarda un tanto nerviosa que fabricaba oportunidades inopinadas para os arandinos, e un Paisa exposto ante ese panorama, dando algún balón con sorpresa. Porén, na 2ª parte do encontro as cousas melloraron cos trocos introducidos por Tena, a actitude foi outra e a vitoria, non sen dificultade, chegou merecidamente.
O Racing, que vestiu a súa segunda equipación en sinal de loito (totalmente negra agás a parte frontal da camiseta, que imaxina un raiado branco-negro), presentaba como principal novidade unha parella de medios defensivos formada por Català e Juan (Cruz tivo que cumprir partido de sanción polo 5º cartón ollado en Boiro). O de La Vila-Joiosa volveu a demostrar que esa demarcación lle vai de fábula, e foi dos poucos que se salvaron no gris primeiro tempo ofrecido. Mesmo axudou a solventar os líos defensivos de maneira expeditiva. E o de Cedeira, pola súa parte, puxo, como sempre, traballo físico de alta voltaxe que logo houbo de exhibir (con menor brillantez) dende o lateral, cando supliu a Velayos.
Os nosos sairan con ganas nos primeiros compases, intentando roubar axiña o balón e movéndose a moitas revolucións, pero moi cedo se perderon nunha grande indefinición e mesmo en erros absurdos atrás que deron algún que outro susto. O Arandina prantárase moi ben e deixaba facer a un Racing a cámara lenta, que exploraba e realizaba pases e centros sen moito xeito. Cando eran os burgaleses os que exploraban, saian  da cova con capacidade para crear perigo grazas á velocidade dalgúns dos seus elementos, especialmente Omar, e á pachorra ocasional dos nosos. Nano andivo un pouco lento e despistado (nada que ver con Boiro) especialmente no 1º tempo, e Paisa contaxiouse aínda que saldou todo o que lle veu con moito acerto. A máis perigosa das situacións que se lle presentaron ao de Santander aconteceu no 28', cando un erro nun pase a un compañeiro propiciou unha ocasión tremenda para os branco-azuis. Pero o noso gardameta xestionouna ben evitando unha seria posibilidade de gol. Víctor Vázquez, pola súa banda, sempre apareceu, valente e contundente, nos cortes, nas correccións e no peche de espazos de penetración. 

Paisa estivo un pouco impreciso no 1º tempo, especialmente nos pases a compañeiros da retagarda, pero mantivo a súa porta a cero. (www.crtvg.es)
  
Outra perspectiva da ocasión anterior do Arandina. (captura: www.cyltv.es)

Os de Aranda aproveitaron a coxuntura dun Racing sen fibra óptica para facer máis do que tiñan pensado cando viaxaron a Ferrol. Foron un equipo con criterios defensivos interesantes, pero non quedaban só niso. Sabían esperar, roubar e presionar (con e sen faltas, algunhas delas fortes). E cando contragolpeaban o facían con bos desmarques, procurando sempre terminar as súas accións ante unha defensa ferrolá que papexaba como un flan de chocolate. Chegaron a forzar seis córners os de Emilio Ferreras en pouco máis de media hora de xogo. E no sétimo, a cinco minutos do descanso, obrigaron a despexar co puño a Paisa un balón envelenado.

Joselu dispuxo de varias ocasións de marcar neste partido, pero non tivo sorte ante Zabal. Como nesta do 1º tempo. (captura: www.cyltv.es)

No Racing, as opcións de gol situáronse case en exclusiva nas botas de Joselu. O de Palmeira tivo varias claras no 1º tempo. A do 22' foi formidábel, pero Zabal estivo atinado desviando ante o xigante barbancés. Dani Benítez, dende a esquerda, poñía esféricos de longa e curta distancia medidos e ao espazo axeitado, pero faltou precisión nos metros executivos. Joselu tivo outra só ante Zabal pero a pelota se lle foi alta. A Malata exclamou e o futbolista sorriu contrariado.
Non aparecía o suficiente Bicho no downtown verde aínda que algunha asociación con Adrián deu que falar positivamente. Así a todo, o exceso de toque e elaboración dos nosos morría sen conclusións. Xogaban máis co balón os de atrás que os de diante, poucos pedíano, case ninguén buscaba o desmarque, e Dani Benítez quedou moitas veces composto e sen bola pese a esmerarse en colocacións pertinentes. O partido tornábase aburrido.

Dani Benítez deu un susto pouco antes do descanso, pero puido seguir sen problema. (foto: Mero Barral)

No segundo tempo o Racing mercou terreo n`A Malata e xurdiu o reformado concurso de homes como Brais, Bicho ou Adrián, que lle deron un aire importante ao partido. Substituído Velayos un chisco antes do recreo, Juan pasou ao lateral dereito e Bicho tivo máis cancha para el, e moveuse mellor. O sadense demostrou que sabe conducir o balón cara a diante, e cando o fai, sen a burocracia do toque e o retoque, o fútbol prospera. Juan e Brais, pola súa banda, cooperaban polo lado dereito dándolle contido ao xogo destro, onde Adrián empezou a aparecer como o está a facer nas últimas semanas, isto é, con atrevemento, profundidade e presenza na área. Con eses ingredientes un pouco máis alentadores, pero aínda co cero a cero nos luminosos do park, o Racing puliu os defectos do 1º tempo e estandarizou, máis ou menos, o control do partido. Sen baños, sen esmagar ao rival nin nada semellante, pero indo, agora si, polo bo camiño. 
No 57' empezou o equipo verde a súa colección de oportunidades. Adrián fixo unha incursión na área moi notábel e acabou empuxado levemente por Rubén Garcés. Para min posíbel penalti, pero o cántabro López Toca dixo que non tocaba asubialo. No 58' Joselu disparou dúas veces a porta e as dúas encontrou resposta de Zabal. 

Puido existir penalti nesta acción de Rubén Garcés a Adrián, aló polo minuto 57. (captura: www.cyltv.es)

Puido non haber fóra de xogo nesta oportunidade do Arandina no 60'. Rubén Garcés non está máis preto de Paisa que Català cando recibe o balón. (captura: www.cyltv.es)
O gol de Brais, no minuto 73. Oportuno e eficaz para facer o seu primeiro tanto no que vai de liga 2016/17. (captura: www.cyltv)

No 71' Bicho probou a tirar e Zabal rexeitou o ensaio do xogador verde con acerto pero tamén con apuros. Era o preludio do primeiro tanto. Terminando o minuto 72, un tiro de Dani Benítez foi rexeitado por Zabal e Brais, atentísimo, foi quen de pescar o balón no centro da área para impulsalo á rede. Os aplausos das bancadas fusionáronse acto seguido coa ovación planificada para homenaxear a Isidro Silveira e a cousa durou preto dun minuto moi emotivo.

Quen ben lla cede Joselu a Adrián nesta acción, preludio do segundo gol. (www.crtvg.es)

A resolución de Adrián foi estupenda, tirando a porta con escaso ángulo e dominando o espazo ante unha defensa castelá superada. (www.cyltv.es)

A partir de aí só quedaba ultimar ao Arandina cun segundo gol tranquilizador. Fabricouno Joselu, cun pase excelente a Adrián Armental que o seu veciño aloxou na rede de forma espectacular cun tiro cruzado pola escuadra dereita.
Á espera do que aconteza no resto de encontros desta 19ª xornada, o Racing pode terminar noveno esta primeira volta. Todo dependerá do que fagan Caudal, Lealtad, Osasuna B e Tudelano. Por riba diso, agardemos acontecementos no plano deportivo e no institucional (a xunta xeral ordinaria de accionistas terá lugar o día 28 e nela pode haber novidades). Saber se haberá reforzos no "mercado invernal" (todo indica que si e mesmo fálase dalgúns nomes concretos, como por exemplo un ex verde, Peláez). E saber quen será o novo presidente do Racing de Ferrol. O novo, claro, porque o eterno xa sabemos que é Isidro Silveira. 
Dende aquí aproveito para lanzar unha proposta. Antes que pedir, como fixeron algúns, que se lle poña o nome do finado presidente á Malata (xa manifestei moitas veces que a min non me gosta que os estadios leven nomes de persoas, sexan quen sexan) sería interesante establecer un trofeo que podería disputarse no verán ou noutro momento do ano. Un trofeo chamado, por exemplo, Memorial Isidro Silveira, que perpetuaría a súa lembranza. Quede aí a idea.