luns, 24 de abril de 2017

TODO MENTIRA

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

Non pagou a pena ver este choque entre Racing de Ferrol e Somozas da 35ª xornada ligueira da Segunda B que algúns chaman coxunturalmente derby de Ferrolterra. Personalmente agardaba un partido disputado, cun Racing mentalizado dende o asubío inicial para ganar e un Somozas disposto a complicarlle a empresa, mesmo a dar a badalada (se é que este ano ganar n`A Malata é unha badalada) como outros anos. Puntos de ouro para consolidar billete copeiro e aspirar ao quinto posto. Veríamos un primeiro tempo tan primoroso como contra a Ponferradina? Ollaríamos un choque de trens (a velocidade de tartaruga, claro está, que para iso falamos de Ferrol) entre veciños? Sería este penúltimo partido na casa dos que fan afección? Alicientes tiña o compromiso pese a que esta liga ten xa tanto interese para nós como un documental sobre Las Campos en Full HD...
Porén, cando unha cousa non pode ser non é. E punto. Café sen leite e sen azucre, mesmo sen auga, resultou este primeiro Racing-Somozas oficial que termina con empate a cero. Non foi derby. Iso deixámolo para outra ocasión. Non foi espectáculo. Foi pachanga estival. Silenciou á Malata. Aburriu aos máis fieis. O prato dos cociñeiros Tena e Stili non estaba para alardes culinarios. Espantaría ao Chicote. Era tapa barata. Ameixas da ría? Non. Miñocas da fochanca, como moito. O Somozas, leal co seu estilo (mágoa que este equipo acabase baixando á Terceira, pero a liga pón a cada quen onde lle toca, é lei de vida) usou a súa bombona de oxíxeno ata que se lle esgotou e empezou a perder tempo. Loitou máis pola Copa que un Racing máis de vacacións que outra cousa... O equipo verde estivo os primeiros 64 minutos da contenda practicando un anti-fútbol atroz, insportábel como unha dor de moas. Vexetando polo céspede como un fato de pólos sen cabeza. Non lle saian as cousas aos nosos ou lle saia todo ao Somozas? Que cousas? Tanto ten. Só sei que Mackay salvou por dúas veces a integridade do seu marco nos minutos 20 e 28 ante Fran Núñez e Pedrosa e o coliseo do Sardina só vía aos do Candocia correr máis, pelexar máis e tocar máis. As pelotas, enténdase. Un pouco máis e acaban salvándose os de Stili. No Racing, ese fútbol de mentira, de rondó intrasemanal, de estar de volta de todo, de puro trámite, de pelotazos sen sentido, de fartura, de proteccionismo sen fundamento, de elaboración caseira interminábel sen desmarques nin verticalidade e con moitos pases atrás (porque no fútbol actual o importante, ao parecer, non é tirar a porta senón ter a pelota); só daba folgos aos somocenses mentras estes tiñan aire. Pero o aire ferrolán desta fin de semana, tinxido polo fume dos incendios perpetrados polo terrorismo forestal galego (que ten denominación de orixe), non aliviaba nin enriquecía. Cheiraba. Era todo fume. Todo mentira.
Os verdes non estiveron onte polo labor de intentar ganar para aspirar ao 5º posto. Aspiramos os afeccionados. Pero este equipo non dá esa sensación. Digan o que digan. Iso de que se buscaría un pleno de vitorias no treito restante desta liga soa ben pero no campo non o demostraron en absoluto. Non o cren nin eles. Atoparon os da Detroit española enfronte a un once descendido a Terceira que batallou moito e ben no 1º tempo e non lle tivo medo aos de Tena. Defendía, roubaba e saia á contra sen pedir permiso. O Somozas non fixo nada doutro planeta. Só posicionarse como é debido e presentar mobilidade e velocidade nas súas evolucións. Ganas. Xusto o que non tivo o Racing. O menú resultou suficiente para poñer en evidencia aos nosos, apáticos e indolentes en grao sumo. Os branco-verdes estaban máis atentos ao partido, no cal non se xogaban nada. Non cometían tantos erros. Fran Núñez abría, Pedrosa axitaba... Chegaban, e provocaban asubíos nunhas bancadas con ganas de mandalos a todos a limpar montes. O Somozas corría. Tiña motivación. O Racing camiñaba. Non tiña motivación. E con algúns xogadores, vacas sagradas intocábeis, restando no canto de sumar, só queda a baza dos que sofren en silencio a dureza do banco. Ou os canteiráns. Así o deixou entrever Miguel Ángel Tena tras o partido. O de Almasora acabou sentando no banco de tanto que se aburría. Non había nada que ver, tal era a vulgaridade da paisaxe. Mesmo os Diablos Verdes trocaron a súa letanía de animosos cánticos haxiográficos por unha chamada de atención (aquelo de botarlle ovos, xa saben) cando o 2º tempo xa tiña minutos celebrados. Así era o panorama fronte á enseada.
Fixo Tena trocos antes do descanso para preparar o futuro pero o máis relevante produciuse mediado o 2º período, cando deu entrada ao loiro Mendi, o único que estivo verdadeiramente metido no partido e disfrutou do 75% das ocasións de marcar dos verdes. Porque el o vale. Por iso sae mediado o 2º tempo mentras outros cubren 90 minutos coas súas vergonzas...
Mendi foi aliciente nos minutos que xogou. (foto: Mero Barral)
Neses minutos máis ou menos salvábeis, nos que o reloxo e a vergonza metían presa ao Racing, Mendi foi protagonista. En todo balón metido na área alí estaba el, por coraxe, por compromiso, intentando rematar, procurando tirar, buscando marcar. Joselu deixou as filigranas estériles no balcón da área e fixo de extremo centrador dende o sitio que ocupara un grisáceo Dani Benítez e o avilesino empezou a dar problemas a Molina. Entroutros, un remate ao pau esquerdo. Logo contaría tamén Nano cunha excelente ocasión de marcar, ao cabecear á trabe un córner tirado por un chato e errabundo Pablo Rey. Como en León, o Racing deuse o atracón no treito final cun Somozas que pedía o comodín do público. Pero a bola non entrou.
Non pasará á historia este partido veciñal. Si á do Somozas, que en tres visitas á Malata na "división de bronce" só sufriu unha derrota. Ogallá regrese máis cedo que tarde.
En Coruxo, a defender posto copeiro ante un rival directo. Ou non. Quen sabe...


luns, 17 de abril de 2017

O RACING SUCUMBE AO MULTICULTURALISMO

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

A liga convidou onte á tarde ao Racing de Ferrol a sentir a vertixe dun reto case imposíbel pero probábel. A derrota do grisáceo Pontevedra (de verdade aspira a ascender á Segunda División?) no terreo do Somozas -xa descendido- e o gol de Laro aos 17 minutos no Reino de León situaba aos verdes a cinco puntos da FA2. Claro que, o fútbol (como a vida) non é unha eterna e acomodábel photo finish, senón un permanente río que flúe sen cesar, dinámico. E ante a potente Leonesa (quen dixo crise?) os de Miguel Ángel Tena xestionaron moi mal a vantaxe que disfrutaron durante dez minutos e interpretaron pesimamente as posibilidades de afondar nas pantasmas culturalistas. Os nosos apareceron no show á beira do Bernesga só ao comezo -para darlle continuidade ao espírito do 1º tempo ante a Ponferradina con orde no campo e mesmo aproximacións- e nos quince minutos finais, nos que coleccionaron a todo meter chegadas e ocasións de gol... xa cun 3 a 1 concluínte e dificilmente solventábel.
Foi o de onte no campo xemelgo (pero mellorado, sobre de todo porque non deixa á vista o cemento e conta con torres de iluminación inclinadas no canto de verticais como en Ferrol...) d`A Malata un Racing moi incompleto, inconstante e demasiado timorato. Non había nada que temer neste choque. Tocaba disfrutar, non si? Pero o Racing non disfrutou. Tivo tanto medo de poder ganar, cría tan pouco nas súas posibilidades, que acabou preso do pánico por perder. E perdeu, claro. O coruñés Rubén De la Barrera (un dos mellores técnicos do bronce español e creo que non é a primeira vez que o digo neste blog) e os seus sacaron tallada das pantasmas ferrolás con exquisitez, con traballada paciencia e atinada execución. Intelixencia, intensidade, traballo colectivo e talento. Todo iso adornou a unha Cultural que controlou a dimensión espazo-temporal do partido de xeito sublime. Xa me gustara moito na 1ª volta en Ferrol e non me decepcionou onte. O Racing foi demasiada pouca cousa nun encontro no que puido facer máis, aínda que mesmo terminase perdendo. Na vida hai que arriscar ás veces. Sobre de todo cando non hai (relativamente) moito que perder.
A confrontación no Reino presentaba a un cadro, o local, moi apurado e necesitado dun triunfo. Estar todo o ano arriba -e, por momentos, arrolando- e caer ao terceiro posto xusto cando a liga enfila a recta final é para tirarse dos pelos. Tremelicaba o culturalismo estas últimas semanas. A competición é así. Que nolo digan a nós. A pasta gansa non sempre soluciona as cousas. Aínda que sexa catarí... O Celta B está como unha moto e o Racing de Santander, sen deslumbrar, amosa absoluta solvencia. A Leonesa, celosa, non podía permitir esa situación. E onte era o día de dar un golpe na mesa.
O Racing apostou de inicio por estar ben colocado e moi atento aos impulsos asasinos dos homes máis rápidos física e mentalmente da Leonesa. No primeiro cuarto houbo chegadas repartidas e moi boas sensacións nos de verde. Laro xogou no sitio do sancionado Bicho, acompañado dun traballador Pablo Rey. Haberia de aproveitar ben o seu concurso neste choque o de Santander marcando o primeiro da tarde, aínda que ao fío do descanso desperdiciou unha ocasión impresionante por non superar o control de alcoholemia. Isto é, por emborracharse co balón. No gol, Brais, que xogou no lateral dereito (por mancadura de De Paz, e con Cruz no banco!), marchou de dous contrarios penetrando na área polo lado esquerdo e o seu centro ao segundo pau foi enviado á rede coa testa polo fillo de Quique Setién.

Laro marcou coa testa o gol que adiantaba aos verdes. É o terceiro tanto do santanderino nesta liga. (captura: www.crtvg.es)

O Racing empezou con boa pintura o partido no Reino de León, ben plantado no campo. Pero renunciou a atacar e duroulle moi pouco o balón tras o 0 a 1, dándolle demasiada marxe de manobra á poderosa Leonesa. (captura: www.crtvg.es)

Mais o erro ferrolán estivo en desaparecer do partido tras o 0 a 1. Os de Tena dedicáronse exclusivamente a defender deixando toda a posesión á Leonesa. Excesivo agasallo para un grande do Grupo. Pero, asemade, o cadro de De la Barrera non só tivo posesión. Pasou a controlar de forma absolutista todas as facetas do xogo. A recuperación, a presión, a agresividade, os espazos, o tempo... Dese xeito entraron en escena con crecente perigo e sen disimulo o artilleiro Benja, o extremo letal Gallar, o non menos bizarro Colinas... A Cultural era como un polbo xigante que extendía e pechaba os seus tentáculos en función das perdas do balón dos nosos e das zonas do campo nas que o esférico tiña que pasar a ser executivo. A velocidade, o trato do balón, a coordinación, eran doutro nivel nos culturalistas. O Racing quería defender e facíao de pena, quería contragolpear e case nunca tivo opción. Porque tardaba demasiado. Porque era lento como un ordenador dos anos noventa. Sen rabia, sen atrevemento. Pesaba máis na cabeza dos da Detroit española o temor á Leonesa, que era a que mandaba. A marea na que ese polbo navegaba empezou a ser tsunami para a retagarda verde. Víctor Vázquez e Nano tiñan que multiplicarse, o de Marín con contundencia e o d`A Coruña con anticipacións providenciais. Brais non subía e só facía pases atrás. E Maceira bastante tiña con pelexar con Gallar e compañía na zona de sombra. O cántaro ía demasiado á fonte do Reino de León e Benja non fallou cando lle caeu un balón na frontal e o disparou ao fondo da rede. Pura lóxica co que estaba acontecendo. E de postre, un minuto máis tarde, Gallar fixo lucirse a Mackay nun durísimo disparo no que o porteiro verde voou para desviar coa luba o balón a córner evitando un gol seguro.
Se o gol ferrolán fora no minuto 17 e o empate leonés no minuto 27, o tanto que poñía por diante aos de De la Barrera foi no minuto 37. Matemático. O suceso aconteceu nun córner botado por Gallar que Colinas aproveitou para bater a Mackay. A nosa defensa estivo na acción como en tantos goles encaixados esta temporada. É o que ten actuar con exclusiva mentalidade defensiva.

Un minuto despois do empate leonés Mackay salvaba o segundo con este despexe a tiro de Gallar. (captura: www.crtvg.es)

Na imaxe, o autor do gol verde e o ex racinguista Iván González. (foto: www.leonoticias.com)
 
Pouco antes do descanso Laro tivo nas súas botas a posibilidade de recuperar as táboas e marchar aos vestiarios con mellor faciana. Pero divagou tanto co esférico, o pensou tanto, deu tantas voltas, que cando quixo tirar xa era luns.
No segundo período entrou Dani Benítez (vendado) e o balear apenas fixo outra cousa que centros pasadísimos. Iso si, na parte final do encontro ensaiou algún tiro bonito e perigoso, descobrindo a súa calidade. O Racing volveu a arrincar con presenza, pero desta volta sen chegada. E a Leonesa deu o tiro de graza nunha falta de chiste, na que Gallar logrou colar a bola por debaixo das pernas da barreira ferrolá e superar así a Mackay. Ah, e foi no minuto 17 do 2º tempo. A cousa seguía sendo matemática...
A partir de aí Tena queimou as naves e deu entrada a David Bandera, que foi recibido con asubíos dende as bancadas polo seu pasado culturalista (se chega a ter pasado ponferradino o tiran ao río, imaxino). Tamén penetrou no rectángulo do coliseo do Bernesga o loitador Mendi. Pero o protagonista do último treito do choque foi Jorge Palatsí, gardameta local, que salvou todo o que se lle puxo por diante neses minutos de relativo relax e alivio leonés e non tan relativas aproximacións dos ferroláns. No minuto 80 Jorge desvía coa vista (é broma) un tiro cruzado de Dani Benítez. No minuto 83 Jorge desvía (desta volta coas mans) un disparo de Joselu. No minuto 85 Jorge usa os puños para enviar a córner un tiro de Dani Benítez. No minuto 87 Joselu recibe un bo pase de Mendi pero conduce mal o balón ante Jorge, que xa era mito viviente no Reino de León e tiña magnetismos pola área. No minuto 89 Dani Benítez centrou e Nano rematou coa testa fóra. E un chisco despois, xa no tempo de prolongación, Pablo Rey tiraba ao pau dereito dándolle un susto a Jorge.
Non podemos dicir que o Racing mereceu máis pese a ese inopinado carrusel de ocasións dos últimos momentos. Para merecer máis había que facer máis a partir do minuto 17. E non se fixo. Elixiuse mal a estratexia. O Reino de León, por moi mal que ande a Leonesa, non é un campo para durmir nin para resistir tantos minutos como pretenderon os nosos. Sobre de todo sen intensidade. Había que estar aí abaixo, certamente. E o cadro catarí ten un potencial que nós non tivemos (nin temos) nesta temporada.
Unha mágoa, por aquelo da emoción, que non se fixese a proeza de ganar e meterlle un chisco de medo ao Pontevedra dun Luisito que cargou no Alcalde Manuel Candocia contra os seus xogadores, creando un ambiente "familiar" e "positivo" de cara á empresa de meterse na FA2... Outra vez será. O obxectivo noso segue a ser a Copa e continúa nas nosas mans logralo. Agora, a despedir ao Somozas e desexarlle que volva cedo á "división de bronce". Será a vindeira fin de semana.

domingo, 9 de abril de 2017

UN GRAN RACING FAILLE A PASCUA Á PONFERRADINA

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

O Racing de Ferrol fixo onte sábado n`A Malata ante á Ponferradina a primeira defensa do seu billete á Copa del Rey 2017/18 con sobresaliente. Cun primeiro tempo soberbio (do mellor da campaña actual), os de Miguel Ángel Tena ganaron con largueza a un equipo decepcionante, que viu diluírse a súa feble ilusión por estar na FA2. Esa superioridade foi clara pero non se manifestou cun resultado ancho porque nos segundos 45 minutos insistiu máis o equipo de Álvarez Tomé (sen éxito) e os nosos durmiron un pouco logo do show habido entre as seis e as sete menos cuarto. Moitos poderán preguntarse onde estaba este exultante Racing meses atrás. Os clásicos dirían que o fútbol son estados de ánimo, momentos, vagas, acertos e erros. Que cada partido é un mundo. Arsenio Iglesias diría que todo isto é moi difícil, me entiendes? Pero podemos engadir que o plantel, á altura de abril, non é o de outubro. Por resultados. E onte, dende logo, por imaxe. Coa salvación no peto xógase mellor. E por aí irán os tiros.

O Racing de Ferrol ganou á Ponferradina con moita claridade sobre o campo e sitúase na 6ª posición da táboa a falla de cinco xornadas para o remate da liga. (foto: Mero Barral)


O Racing do primeiro período foi unha exposición perfecta de como defender con contundencia e criterio. De como xogar coa pelota dominando o espazo-tempo. E de como atacar con xeito. Os nosos correron como nunca, presionaron de fábula, cortaron avances e pases bercianos con prestancia e recuperaron o balón con celeridade. Eran propietarios reais do terreo de xogo e a Ponferradina non sabía onde meterse. O Racing era real e o cadro visitante pululaba. A pelota estaba alugada polos branco-azuis pero os donos do cotarro eran os ferroláns. E todos, sen excepción, ben conectados á causa. Dende Mackay até Joselu.
Xa dende o comezo vemos que o Racing se movía a outro ritmo. A cousa non ía ser como de costume. Había ganas de ganar, ingrediente fundamental. Coas luces de posición limpas e relucentes, os da Detroit española facían case sempre o que querían co balón e a Ponferradina corría tras el sen pegada algunha, sen demostrar orzamento e aspiracións de regresar á Segunda División (leva todo o ano nesas). O Racing chegaba a todo porque soltaba ben e axiña a pelota, porque a xente estaba onde tiña que estar, porque primou un excelente xogo de conxunto.

Estupendo centro de Joselu, facendo de extremo, e non menos estupendo Adrián enviando á rede. (captura: www.crtvg.es)

O remate de Nano neste córner consolidaba o resultado e plasmaba o que se ollaba sobre o céspede á altura do minuto 30. (captura: www.crtvg.es)

O primeiro tanto foi unha consecuencia lóxica do que tiña preparado o Racing ante un rival anódino, errabundo e impotente que soñou até onte con estar arriba. Joselu fixo de Adrián Armental marchando polo lado dereito e Adrián Armental fixo de Joselu para recepcionar o centro do seu veciño e aloxar o esférico na rede. Colofón perfecto do prometedor primeiro cuarto. E o colofón ao segundo cuarto do primeiro tempo nacía dunha ocasión tremenda de Joselu, cuxo tiro fora rexeitado a córner por Moldovan. Córner que o experto Pablo Rey colocou na testa de Nano para establecer o 2 a 0. Foi o primeiro gol nesta liga do ex barcelonista e con 30 minutos de espectáculo só había un equipo no céspede, o Racing. O demais era literatura.
Fascinoume neste partido De Paz, prestixiando con atrevemento e seguridade o lateral dereito e sen renunciar a viaxar a labores construtivos. O ferrolán progresa, gana espazo, apunta e demostra. Gonzalo e Rafa García facturaron todos os balóns no centro do campo sen desperdicio algún. Son pedras angulares o coruñés e o cidaderrealense. Con eles non pode haber vertixe posicional. Bicho regresou á titularidade -non a disfrutaba dende Valladolid- e apareceu só por momentos, pero sacando neles o mellor do seu repertorio (mesmo enviou un tiro ao pau no 1º tempo). Atrás, Víctor Vázquez estaba a todo de banda a banda e sempre moi atento e Maceira permitiuse detalles brillantes. O equipo todo gustábase, traballaba e mandaba.

O ferrolán e ex céltico De Paz é un digno sucesor de Pascual no lateral dereito. (foto: Mero Barral)

O segundo tempo case podemos dicir que sobrou. Non estaba resolto o marcador con 2 a 0 pero mesmo co tímido paso á fronte da Ponferradina na procura dun gol que o metese no match e, sobre de todo, coa gradual relaxación verde; a pintura do partido non variou demasiado. Faltaron convencemento e ideas nos branco-azuis. E os verdes contemplaban o escenario bastante tranquilos. Afloraron, así a todo, nos nosos algunhas imprecisións pero sen pasar apuros serios. O fútbol visitante era primordialmente ficticio, escaso, incompleto. A Ponferradina non meteu medo e os seus afeccionados desprazados tomaban o sol na "gaiola" do Fondo Norte sen ver aparecer ao seu equipo. Había que facer un gran esforzo para achar rastros de calidade grupal no rival. Esperábase moitísimo máis deste cadro agasallado con pasta gansa polo seu descenso á Segunda B que tan pouco ofreceu no coliseo do Sardina. 
O Racing gozaba tanto coa pelota nos pes que, mentras a Ponferradina buscaba a pedra filosofal neste partido, sacou da súa videoteca o DVD de "grandes éxitos" da temporada, esquecéndose das marabillas do primeiro acto. Freándose, retrasando o balón até a área propia en escalonadas cesións e deixadas, surfeando sobre o cronómetro sen vocación de apuro... Recorría cada metro do céspede con deleitación, pasando do rival pero sen perder a brúxula do partido. Os bercianos atopaban algunha marxe de manobra coas concesións locais pero ultimaban todo con tiros sen excesiva convicción, moitos dos cales ían directos á bancada do Fondo Sur, onde os Diablos Verdes (que celebran estes días catro anos de existencia tras a fusión dos grupos Curva Verde e Orgullo Ferrolano) tamén revisaron o seu repertorio cantareiro e mesmo ensaiaron coros a dúas voces. 
Con menos emoción e vistosidade o segundo tempo morría e o gol de Yuri de Souza para os ponferradinos chegaba demasiado tarde. Foi anécdota, como a Ponferradina neste encontro. Nin da honra resultou ese tanto para os de Álvarez Tomé, que terán que conformarse con pelexar pola Copa del Rey, como todo fillo de veciño.
Moi ben o Racing, vencendo e convencendo para sumar tres puntos de prestixio e auparse, tras esta 33ª xornada, á sexta posición -a máis alta do que levamos de liga- con 47 puntos. Como o Pontevedra acabou empatando co vindeiro rival noso, a ultimamente decadente Leonesa, quedamos agora a oito puntos da FA2. Anécdota. O importante é continuar entre os sete principais para non perder de vista a Copa.
O que si vai resultar interesante é ver o que aconteza no Reino de León en sete días. Unha Leonesa que cada vez ruxe menos na sabana e un Racing que leva catro vitorias nos últimos seis partidos.

domingo, 2 de abril de 2017

VIRTUALMENTE SALVADO, O RACING DE FERROL EXPLORA A COPA

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

Cento vinte e seis días despois da última vitoria lonxe de Ferrol (e non fora tan lonxe, xa que acontecera na comarca, n`As Somozas para máis datos) o Racing volveu a ganar. Pola mínima, como os últimos triunfos conseguidos. Un a cero é o estándar. Pinga a pinga. E que siga, que vale tres puntos! Fixo o cadro da Detroit española a fazaña esta tarde na fermosa Tudela mercede a un tanto de Joselu, que se anticipou ben á retagarda local para rematar a porta un pase en profundidade de Adrián tras un roubo de De Paz. O lateral ferrolán, por certo, xogou por primeira vez como titular e con boas sensacións; e tamén Rafa García, que ocupou o sitio habitual de Català na faceta defensiva do medio do campo. Català é Català pero o de Cidade Real, como tamén Gonzalo, non é manco -nin coxo- na tarefa de poñer ladrillos (como digo moitas veces nestes casos) no centro do campo e dar seguridade.

O Racing depende de si mesmo, dende hoxe, para estar na Copa del Rey en 2017/18.

Os de Miguel Ángel Tena marcaron cedo e defenderon o seu castelo con continuidade. Mesmo viron como un balón petaba no pau da porta de Mackay á media hora de encontro. Pero se levaron os puntos aturando debidamente a un equipo, o local, que o intentou por terra, mar e aire sen éxito. Non foi un triunfo doado nin de lonxe. Pero o rival estaba e está pasando un mal momento. O Tudelano do ex verde Chema Mato leva dous meses metendo os pes na lama e laiou coa derrota desta tarde. Ten corenta puntos, a súa situación non é estritamente dramática pero si lle exixe precaucións de aquí ao remate do campionato. A vaga de resultados adversos obrigaralle a pelexar pola permanencia con maior acento do esperado. Unha permanencia que o Racing ferrolán non ten aínda de xeito matemático. Pero como se o fose. Sácalle nove e dez puntos ao quinto e ao cuarto pola cola respectivamente con dezaoito puntos en disputa por diante e non é disparatado dicir que a ten na man, a permanencia, digo, de forma virtual. Con corenta e catro puntos os ferroláns estarian a un só do umbral psicolóxico da tranquilidade e, mentras ésta última se confirma en todos os seus extremos (a cousa chegará en dúas ou tres semanas), entran na festa da Copa del Rey, a nosa Europa League particular neste ano de ovos fritidos con saliva. Sétimos na táboa son os nosos e non o eran dende a 20ª xornada, a única, até hoxe, no que vai de liga. Asemade, o Racing colócase a dez puntos da Fase de Ascenso (simple anécdota, nada máis) e a táboa ten un novo líder, o exultante Celta B, que ganou en León para tirar coa Cultural ao terceiro posto. A loita polo título vai estar tremenda con tres aspirantes igualadísimos. Pero nesa película non saímos.

Os verdes lograron en Tudela a primeira vitoria como visitantes do que vai de 2ª volta ligueira. (foto: Twitter)

O Racing soubo aproveitar a súa oportunidade de marcar no Ciudad de Tudela e resistir a iniciativa local até afogala. (foto: Twitter)

A carón das tapias do cemiterio municipal de Tudela o Racing foi fiel á curta historia dos seus choques oficiais naquela cidade navarra: non encaixar nunca alí e, como na temporada 1977/78, vencer pola mínima (daquela marcaba para os nosos Otero, nun partido de mero trámite xa que o Racing conseguira o ascenso matemático á 2ª División dúas semanas antes, contra o Ensidesa, en Avilés). Para logralo, Tena dispuxo unha poboada defensa, con tres centrais, e dous mediocampistas defensivos, Gonzalo e Rafa García. Ou sexa, practicamente houbo sete xogadores para labores de contención e protección e tres homes dispostos a lanzarse á aventura dalgún contragolpe. De Paz deulle interesante proxección á banda dereita e estivo moi participativo, Adrián fixo o centro na acción do gol, Pablo Rey buscou sempre que puido a Joselu e este no fallou na que lle chegou. Iso si, non enchemos un saco precisamente coas accións na área tudelana porque tocaba defender e reducir á mínima expresión o tempo de ataque. Mais, desta volta, o de Ribeira estivo aí para enchufala cando se presentou a ocasión, como sempre de espera de el, grazas ao labor de grupo. Suficiente.

Joselu volveu a marcar fóra de casa case un mes despois do tanto que fixera en Burgos. O crack de Palmeira acumula xa 54 dianas en partidos oficiais co Racing de Ferrol e 15 no que vai de liga 2016/17. (captura: Youtube, canal "tud1880")
Víctor Vázquez pelexando con Javi Cabezas polo balón. (foto: www.plazanueva.com)

A mellor ocasión tudelana estivo neste remate de Óscar Vega que petou na trabe, no minuto 32. (captura: Youtube, canal "tud1880")

Sen Dani Benítez (no taller das perpetuas reparacións) e con Bicho no banco de inicio, o Racing quixo saír de Tudela puntuando, sen sorpresas, sen grandes experimentos. Polo civil ou polo criminal. Dende novembro sen ganar fóra empezaba a ser excesivo asunto mesmo para esta temporada tan revesgada. O encontro confrontou a paciencia verde e a impaciencia blanquilla. Cando o partido consistía en bombardeos aéreos soaban as alarmas e mesmo un balón rematado por Óscar Vega deu no pau. A pelota foi do Tudelano no primeiro tempo pero non sempre con arte nin xeito. O Racing andaba desta volta desperto na terra do Patxaran, co chip de defender e atallar todo perigo ben instalado no disco duro. E moito máis a raíz do gol. Pero no segundo período o fútbol quedou convertido nunha batalla desigual de faltas, disputas, despexes e recortes de espazos. A pelota prefería o control verde, o reloxo facía tictac ao gusto ártabro e o xogo todo perdeu nivel e momentos salientábeis. Só o 0 a 1 reinaba no Ciudad de Tudela, inmutábel, no decorrer dos minutos. Mesmo a tarde tudelana se foi poñendo aveseda en sintonía coa deriva do partido. Nese berenxenal quedou atrapado o voluntarioso e atribulado Tudelano, que perdeu tensión, equilibrio e orientación. Acabou aburrido ante un rival, o Racing, curtido en amarguras.
Primeira vitoria fóra de Ferrol en 2017, e que haxa algunha máis de aquí á conclusión! León (moi complicada), Coruxo e Aranda de Douro son os destinos que restan lonxe do coliseo do Sardina. Sen relaxarse o máis mínimo, o Racing ten que empezar a focalizar o seu traballo na Copa del Rey, competición para a que ocupa neste momento praza con billete. Non se nos pode escapar!
Agarda a vindeira fin de semana (sábado 8 de abril, 18:00h) a rica Ponferradina, unha das decepcións desta liga. De ganar, os verdes empatarían cos bercianos na táboa e conservarían, como mínimo, esa preciosa 7ª posición que agora posúen. Non pode haber maior motivación.

luns, 27 de marzo de 2017

O GOL DE PABLO REY ACHEGA A PERMANENCIA

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

Un gran gol de Pablo Rey mediado o primeiro tempo e unha salvada de Mackay mediado o segundo permitíronlle ao Racing de Ferrol sumar tres puntos ante o Osasuna B nun partido igual de intragábel que o Pectosan, aquel xarope grumoso de cor rosada que nos daban aos nenos nos anos setenta (creo que aínda segue en circulación) supostamente para curar catarros. O equipo de Miguel Ángel Tena, iso si, está máis perto da permanencia cos seus 41 puntos cando faltan sete partidos para o remate.
Porén, este Racing, do cal se dixo recentemente que vive o seu mellor momento da temporada (?), fai o mínimo esforzo para sacar os partidos adiante. Non por preguiza, nin por desmotivación, nin por temor a perder. É falla de fútbol de conxunto, de mentalidade atacante e ás veces de precisión. Xoga tan pouco que se oxida. Tira tan pouco que sorprende. É algo de fábrica. Un problema de personalidade, segundo as verbas de Tena tras o choque. Este equipo carece do carácter requirido, de liderado real no campo. E iso que homes como Català, Gonzalo ou Adrián son un seguro de vida para evitar vertixes posicionais. Pero o Racing marea tanto o balón, obsesionado coa posesión (a lacra do fútbol actual), que termina mareando aos rivais, aos afeccionados e até o gato d`A Malata. Os nosos non foron quen de superar a barreira de catro da media osasunista e apostaron, ao chou, por xogar con franciscana paciencia cara atrás empequenecendo o campo no canto do contrario. E fomentar así o barullo perenne, o fútbol de patio colexial, o tedio e o silencio sepulcral na bancada. Os verdes convertéronse nesta parte final do campionato -e en certa medida comprendémolo, quede claro- nun equipo hiperprotector, ultradefensivo. Exánime. Xoga sempre no seu campo, deixa espazos baleiros impresionantes, non amosa criterio algún no seu fútbol ermo -agás en bocetos e trazos ocasionais- e só determinadas individualidades van resolvendo os trámites porque calidade si que hai. Hoxe foron Adrián Armental, o único que corre un pouco neste equipo de tartarugas xunto a Dani Benítez (mancado por enésima vez e retirado no minuto 13), e Pablo Rey os que salvaron os mobles deste relativamente intenso (risas) pero verdadeiramente cativeiro partido. O capitán, desta volta situado en posicións máis avanzadas -como pedín aquí hai semanas!-, xogou co de Ribeira, éste devolveulle o balón colgándollo na área e o ferrolán, sen deixalo caer ao chan, elevoullo por riba a Juan Pérez, gardameta pamplonés. Até hai o bo do encontro. O único. Porque o resto foi un aguantar o marcador con descaro, un estarmos metidos na cova platónica. O Osasuna B (non gana fóra de casa dende setembro) explotou os seus recursos tirando das bandas con homes como Barja e Jaime pero andivo case igual de romo que nós. Incompleto, inocente, sen convicción. O primeiro tempo resultou unha exhibición de anti-fútbol na que apenas houbo perigo nas áreas, nin tiros a porta. Mandaron os centrais (volveu Nano nos nosos, non xogaba dende Estella) de ámbolos equipos e o único positivo para nós era o resultado.

Adrián Armental puxo a pouca velocidade do Racing neste partido a base de decididas incursións co balón en terreo rival, pero case sempre terminou atoado na selvática defensa navarra. O pase que lle fixo a Pablo Rey na acción do gol avalou o seu labor neste gris partido. (foto: Mero Barral)

Co seu tanto Pablo Rey sitúase a un só do arxentino Marcelo Iriso, que é o segundo máximo goleador do Racing en todas as competicións oficiais. (foto Mero Barral)

Pablo Rey xogou máis adiantado neste partido e notouse. Fabricou a xogada do gol coa colaboración de Adrián e terminou elevando a pelota sobre o porteiro navarro con acerto. (captura: www.crtvg.es)
 
No segundo período o Racing radicalizou o seu propósito de deixar que pasasen os minutos. Pechado en si mesmo como a divinidade primixenia dos gnósticos deixou facer, pero menos, aos de Pamplona. Iso si, como éramos incapaces de marcar un segundo gol (Joselu estivo máis só que a unha pero tamén desacertado e todo o mundo quedaba atrás, e camiñando), os de José Manuel Mateo empezaron a dar avisos dende o minuto 60. O partido amezaba con perder a compostura e nesas podía pasar de todo. Foi perigoso o tiro de Jaime que marchou cruzado. Provocou exclamacións no coliseo do Sardina. Tivo o empate por partida dobre o Osasuna B no disparo de Álex que petou no pau. O balón foille a Miguel e o seu tiro despexouno con urxencia Mackay de forma e maneira providencial. Novas exclamacións e algún asubío.
Bicho, que segue vivindo estes días vía CNN do seu mega-gol ante o Palencia Balompié, non foi quen de concretar as súas propostas co balón nos pes. Faltoulle definición e soltar a bola no momento axeitado. Non había serenidade e si precipitación. Importaba só defender e defender. E tocar e tocar, especialmente en espazos reducidos e cara atrás. E que os minutos voasen. Tan pouco interese tiña o equipo por atacar que até nos saques de banda non ía ninguén con celeridade a sacalos. 
Ganamos, que é o que importa, pero até aí. Estamos ás portas da salvación e cando se certifique haberá que ver se este equipo pelexará por meterse entre os sete primeiros ou lle dará preguiza. Polo momento vai facendo os deberes con nota moi modesta. De vencer en Tudela (deume un ataque de optimismo aquí, terei que ir ao médico) practicamente estaría solventada a continuidade na Segunda B.

domingo, 19 de marzo de 2017

NEGADOS A DOMICILIO, S.L.

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

Mediodía soleado en Valladolid para este quinto encontro entre os cachorros do Real Valladolid e o Racing de Ferrol en terreo castelán. Pero frío balance para un equipo, o de Miguel Ángel Tena, que non gana lonxe d`A Malata dende que o fixera n`As Somozas o 27 de novembro de 2016. Aquel día os verdes sumaban 1.200 vitorias no Campionato de Liga español e todo. Pero esta temporada o cadro de Rubén Albés, o Valladolid B, lle tivo collido o truco aos nosos, pois venceron nos dous partidos ligueiros.
Como entonces, o pucelano Higinio marcou para os branco-violetas. Fíxoo cedo desta volta, aos nove minutos, aproveitando unha mala recepción dun balón a cargo de Mackay nun córner. Xa é sabido que nas accións a balón parado é onde está o colorao. Mais o pau de encaixar tan cedo (o Racing case sempre recibe goles fóra de casa esta campaña, é fiel a unha tradición labrada con esmero) se viu docificado -é un dicir- coa expulsión de Anuar Mohamed Tuhami no minuto 11. O ceutí fíxolle unha prancha á altura da faciana a Víctor Vázquez que asinaría calquera taller de Navantia.

O Racing amosou moita pachorra no primeiro tempo, reaccionando -un pouco- mediado o segundo. (foto: Twitter)
 
Con doces ou sen eles, o Racing estivo tan durmido no 1º tempo neste partido á sombra do estadio de la pulmonía (como lle chamaban nos anos oitenta algúns xornalistas ao Nuevo José Zorrilla) que nin pisou a área contraria. Inadaptado (excusas, excusas!) á dichosa herba artificial, tardou case toda a mañá en aparecer polas proximidades da porta de Tanis, o gardameta local. Lento como un taxista de Ferrol que te leva a un sitio facendo un rodeo que asinarían en Texas, carente de intensidade, de empuxe, de chegada; o Racing ofrecía o máis do mesmo ollado en moitas saídas por eses mundos. Mentras, os raparigos do Valladolid B, que levaban dende o 5 de febreiro sen ganar, souberon facer, con garra e coraxe (como di o himno racinguista) todo o necesario para que non se notase que tiñan un elemento menos sobre o campo: defendendo ben e contraatacando mellor. Querían vencer e venceron. Ben por eles. O Racing, en troques, non se sabe a que foi a Valladolid.

Bicho foi substituído pouco despois da media hora de xogo. (foto: Twitter)

O equipo ferrolán aburría ás ovellas-bombeiro de El Carpio co seu tocar e tocar sen fundamento, lonxe do perigo (como nos ralis)... e tamén da emoción. E con nula pegada. Fútbol nada exhibía o ex líder indiscutíbel de 2015/16 que ganaba alí mesmo nesa campaña con dous tantos de Joselu. Hoxe só deixou facianas de contrariedade no respectábel. Quien ha visto y quien ve al Ferrol, díxome alguén presente no Anexo Nº 2 zorrillán. Xa virá o verán que todo o modifique... Fronte a ese panorama, o equipo local seguiu explotando o acicate do balón parado e Samanés obrigou a Mackay a lucirse para evitar o segundo gol aló polo minuto 35, en plena hora do aperitivo. Un chisco antes diso, Tena pedira o comodín da chamada sacando do céspede a Cruz e a Bicho (estrela mediática esta semana polo seu super gol ante o Palencia Balompié) para dar entrada a Brais e a Mendi. A retirada do de Sada posibelmente estivo motivada, entroutras cousas, polo cartón amarelo recibido segundos antes. A idea dos trocos introducidos polo de Almasora era que houbese menos elaboración e máis acción. Verticalidade, pases interesantes, movida na área contraria... Pero nada cambiou. O Racing, apoucado e previsíbel, atopaba diante a un contrincante metidísimo na laboura, que defendía o seu gol con fruición e mesmo creando ocasións. A pelota botaba ao chou, non era doadamente controlábel ás veces, exixía moita atención cada disputa, cada rexeite, cada zapatazo. Pero iso era para todos. E entre unha cousa e outra o Valladolid B lograba chegar ao descanso con vantaxe. E merecida.
No segundo acto o Racing non tiña outra que lanzarse con todo para buscar o empate. Ou, senón, coller o autocar e regresar a Ferrol. Pero seguiu sendo o equipo branco-violeta o máis listo. Nun contragolpe montado por Iván Martín estivo a piques de lograr o segundo gol Higinio. Era o minuto 57. A vida non cambiaba ao oeste da cidade do Pisuerga.

Brais Abelenda gozou dunha bonita ocasión de empatar nos minutos do despertar verde, entre o 60 e o 85. (foto: LOF)

David Bandera volveu a ser utilizado nun partido case dous meses despois do seu último concurso, na derrota ante a Mutilvera n`A Malata. (foto: Andrés Domingo)
 
Pouco despois reapareceu nas pantallas, inopinadamente, David Bandera, futbolista que estar está, pero está como se non estivese no plantel. Non sei se me explico. Dado que o Racing non atopaba o xeito de meterlle man á mocidade pucelana, Tena innovou e meteu ao leonés para ver que pasaba. Non tiña moito máis no banco, pois quedaban nel o porteiro Paisa, Nano, Juan e Rafa García, é dicir, homes de perfil defensivo. O certo é que, fose polo "efecto David Bandera" ou polas ovellas-bombeiro de El Carpio, o Racing empezou a deixarse notar por onde corresponde cando queres marcar goles. No minuto 64, pouco despois do momento histórico do regreso de Bandera, Brais estivo a piques de empatar. Por fin unha ocasión para os nachos desprazados dende Ferrol! Tanis, iso si, estivo providencial para tocar o balón e impedir o tanto. Pero pouco despois foi Català o que remataba nun córner enviando o balón a rentes do pau. O levantino nunca desaproveita as oportunidades de subir a rematar o que toque. 
O terceiro e último intento de marcar chegou da man de Mendi, ou, mellor dito, da súa testa, con paradón de Tanis (declarado tras o partido heroe local, en acto solemne) cando se vivía o minuto 83 e os verdes apuraban o amargo vermú. Nesas accións estiveron as opcións racinguistas de marcar e, case seguro, de puntuar. Claro que, no minuto 88, o Valladolid B poñía o epílogo a tanta beleza coa clara ocasión de Dani Vega respondida brillantemente por Mackay nun man a man.
De ter presentada o Racing mentalidade batalladora dende o principio, demostrando que necesita ganar para forxar a súa salvación (que non está conseguida nin moito menos, pois estamos a cinco puntos da PP2B e a sete do descenso, e restan todavía vinte e catro por disputarse), outro galo cantaría na capital de Castela e León. Pero este equipo dá a sensación (é unha opinión nada máis) de que se ve tentado a facer o menor esforzo posíbel sempre que lle é posíbel. E o esforzo, cabaleiros, hai que poñelo sobre o campo sempre e en todo lugar mentras haxa obxectivos importantes por conseguir. Este partido puido ter un guión moi diferente. Pero o Oscar á mellor fotografía foi para un bo conxunto, que está a facer unha liga soberbia: o Valladolid B. E o Racing levouse o Premio Limón. E grazas.
A vindeira fin de semana, como non!, máis. Espera o Atlético Osasuna B. Unha nova oportunidade de superar os 40 puntos. Ou non.

xoves, 16 de marzo de 2017

O RACING SUPERA CON FACILIDADE O MÚSCULO PALENTINO

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

Xa están todos os equipos do Grupo 1º da Segunda B con 29 partidos disputados. Xa temos unha clasificación actualizada e real. Por fin. O Racing de Ferrol cumpriu onte mércores n`A Malata os deberes con boa nota ganando a un Palencia Balompié fráxil e aldrabado, que quedou cedo con dez homes por expulsión de Carrasco, o cal recibiu o segundo cartón cando tan só ían 30 minutos de espectáculo. A esas alturas xa vencían os de Miguel Ángel Tena mediante un gol de Català e o panorama se poñía, aparentemente, franco para os intereses ferroláns.
A noite foi monográfica. O Racing ensinou a súa faciana máis despexada, virtuosa e centrada. Un bo prato combinado de talento privado, bonitos goles e laboura colectiva. Atopou ben e axiña o camiño do triunfo e soubo percorrelo sen desviarse do obxectivo de colocarse na 10ª posición, con 38 puntos, a tres de prazas para clasificarse para a Copa del Rey e a oito e dez da Promoción de Permanencia e do descenso, respectivamente. Todavía temos que seguir remando para acadar a tranquilidade total. Pero se albisca xa no horizonte a resolución desta liga. Con nove xornadas por diante estamos a dúas vitorias de arquivar a temporada.

O Racing de Ferrol saldou con nota o partido pendente co Palencia Balompié, elevándose ao 10º posto con 38 puntos. (foto: www.sextoanillo.com)

Lady Gaga co seu famoso vestido cárnico.
O Palencia Balompié, na súa primeira visita a Ferrol, apareceu disfrazado. A equipación presentada polo equipo de Óscar De Paula, permítanme o comentario de moda masculina, é absolutamente espantosa. Mistura unha lección de anatomía especializada nos centos de músculos que ten o corpo humano e unha emulación subliminal dos filetes de carne vacúa do célebre e inefábel vestido da showgirl Lady Gaga. Serán as cousas do fútbol moderno, esa lacra inevitábel do noso tempo. Mackay, con xersei rosado, confundíase cos xogadores palentinos. Só no cromático, por descontado, porque no (pouco) traballo que tivo sacou nota moi alta. O gol encaixado foi un acerto en ataque dos visitantes na típica acción a balón parado na que a retagarda non logra sacarse de enriba o barullo.
No que o Racing non se confundiu foi na procura da porta de Alejandro para ganar sen excusas nin imprevistos. Aos dezaoito minutos Catalá obtiña o primeiro "filete" da noite rematando moi oportuno un balón colgado sobre a área no lanzamento dunha falta lateral a cargo do especialista, Pablo Rey. O levantino está, sen dúbida, para o que necesite a patria. Defender, poñer ladrillos no centro do campo, rematar a porta se cadra... Falando de defensas, os casteláns demostraron gran candor cando os nosos apertaban con combinacións eléctricas ou con disparos. Antes da media hora Adrián tivo a súa oportunidade rematando de xeito rechamante, pero alto, un centro de Joselu. O Racing exercía de equipo local en sintonía cos cánones e os de De Paula se limitaban a esperar na cova coa anatomía humana ao descuberto e máis perdidos que un polbo n`O Carballiño... 
A inferioridade numérica na que quedou o conxunto de incalificábel segunda equipación (para que a usaron en Ferrol se visten camiseta morada e pantalón negro?) axudou aos verdes a manexar mellor o xogo. Iso hai que telo moi en conta. Tocando e combinando con argumentos palpábeis, con Danibe e Adrián operativos, Gonzalo e Pablo Rey asegurando e dándolle sentido ás evolucións na "meseta" central, Laro facendo de Mendi con personalidade propia e Joselu buscando posturas, terreos e pelotas propicios para dar coiteladas á defensa dos de Palencia; o Racing ía sumando puntos para vencer. Había tendidos eléctricos ben conectados e non se desaproveitaba nin un ápice de luz para crear xogo.
Non hai mellor xeito de crear perigo que facer un uso xeneroso das bandas para centrar e rematar, e logo, se cadra, estar atentos aos rexeites defensivos. Nisto último seguimos tordas (non pescamos un) pero, desta volta, o equipo da Detroit española andivo bastante atinado -e desperto- nos metros finais á hora de concluír accións propias. Joselu subiu o 14º tanto da súa conta no que vai de liga logo de que Maceira centrase un balón e Laro o rematase. O de Ribeira aproveitou con rapidez letal o despexe de Alejandro para poñer o 2 a 0 e, con el, tres cuartos da vitoria no peto.

O Palencia Balompié non tivo opción n`A Malata. (foto: Mero Barral)

Os palentinos demostraron o porqué da súa situación na táboa. Moito músculo pero pouca cabeza...

O Palencia seguiu lucindo músculos e filetes polo céspede ártabro, pero xogo moi pouco. O seu fútbol era como a plastilina de Mariano Rajoy. Disipábase cando o Racing poñía couto aos intentos e non convencía a ninguén. Bastante tiña con xogar con esa horríbel camiseta, con dez no campo e con dous goles en contra! Comprendemos o drama castelán. E iso que o Palencia Balompié conta con homes interesantes e con percorrido, como Guillem Martí, Ibon Gutiérrez (este estaba no Castellón na temporada que baixamos a Segunda B, xa choveu), etc.
O Racing amosouse moi sólido atrás e posesivo no centro, controlando en todo momento a situación. Pablo Rey demasiado retrasado aporta menos, iso si. Un futbolista coma el ten que estar máis perto da área contraria que da propia. A aparición no plantel de homes como Mendi, Gonzalo, Laro ou mesmo Rafa García obriga, certamente, a adaptacións. Así a todo o loiro capitán sempre pode marcar pola escuadra unha falta, xogue onde xogue, ou enviar un pase medido ou lanzar de fábula unha falta porque para iso é un mestre nesas materias. O santanderino Laro gana prestixio dende o partido contra o Lealtad, descubríndose como un futbolista incisivo e traballador. O seu concurso como media punta desafía a Mendi. O fillo de Quique Setién ten visión de xogo e sabe calibrar ben, como unha auténtica bitola, os pases, os espazos e as recepcións. Dani Benítez estivo na súa liña habitual pero tanto el como Adrián se desmarcaron máis nas bandas do que os seus compañeiros aproveitaron. E é que o Racing tivo un mércores sereno, xogaba sen presa, marcando o ritmo que lle conviña, aprendendo a gostarse ante os músculos andantes palentinos. Lidiaba a un rival con xogadores que saben manexar o balón pero teñen un déficit de traballo colectivo galopante, herdado, quizais, do desaguisado vivido na pretemporada. E de desaguisados nós tamén sabemos o noso.

Laro marcou por segundo partido consecutivo. (foto: Mero Barral)

Tres secuencias da xenialidade de Bicho no terceiro gol. (capturas: www.crtvg.es)
 
No segundo tempo, co partido virtualmente decidido, houbo máis do mesmo pero con grilandas dignas de mención. Entrou Bicho e o sadense ofreceu o mellor do seu repertorio. Este é o Bicho que nos gusta. Máis vertical co balón nos pes, cunha mobilidade e unha motivación a proba de bomba, dando pases en profundidade sublimes e, como guinda, rematando co tacón, mirando á porta, o terceiro tanto, nacido dun centro de Joselu. Vaselina fantástica. Golazo. E punto. El, Laro e Mendi (que supliu a Joselu despois do cuarto gol, e iso foi noticia porque o crack de Palmeira non adoita perderse minutos) déronlle vivacidade e máis control a un Racing ridiculamente superior, que non tiña rival. Nin complexos nin medos, tampouco. A noite pasaba tranquila, mesmo silenciosa, dende unhas bancadas sen estrés, caladas e complacidas.
Co 4 a 0 no luminoso chegou o gol da honra dos musculosos e pouco despois Mackay houbo de desviar de maneira formidábel un balón que se colaba pola escuadra dereita. Tremendo o herculino! O segundo tempo vivía por aquel entón o seu ecuador pero o marcador era antártico para o Palencia Balompié. Estaba sentenciado e todo era xa anécdota á beira do Sardina.
Importantísima, polo tanto, esta vitoria que deixa practicamente fóra de combate ao equipo palentino, ao que lle sacamos dez puntos máis o goal-average. De maneira frouxa ante o Lealtad e de xeito convincente onte, o Racing ten a tiro a barreira dos corenta puntos. Barreira que podería superar se vence na mañá do vindeiro domingo na casa do Valladolid B, o antepenúltimo rival clasificatoriamente forte que nos resta. Todo o que alí sexa puntuar saberá ben.

domingo, 12 de marzo de 2017

REMATADAMENTE

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

O Racing de Ferrol deu onte sábado un paso máis cara a permanencia tras vencer con dificultade extrema, con complicacións tremendas, con barullos sublimes, cun déficit de ideas galopante e cunha agonía estremecedora, a un frouxísimo rival que suma xa cinco derrotas seguidas. O Lealtad de Javier Aguirre (e de Villaviciosa, como non!) non foi quen de sacar tallada do formidábel desaguisado futbolístico protagonizado por Miguel Ángel Tena e os seus. Acabou o cadro acibeche capitulando no derradeiro suspiro cando Dani Benítez aproveitou que Joselu non okupaba o seu espazo no contexto do pandemonio reinante para forxar carreira e conducir ao Racing a un éxito cum laude. O seu centro, preciso, claro e diáfano, foi rematado coa testa á rede polo Frodo Bolsón da tarde, Laro Setién, e a xente non o podía crer. O penoso partido quedaba no peto. Eu asegúrolles que aínda non o creo.

José Mª Criado estreou onte no palco (onde estivo, por certo, Rafael Louzán, presidente da FGF) a súa flamante presidencia do Racing Club de Ferrol SAD. (foto: Mero Barral)

O Racing desta parte da liga (sigo pedindo que remate dunha vez) é unha estraña mistura de erros cada vez máis acusados e pasmosa vida contemplativa. Non imos a mellor, senón a peor nese sentido. Nervios? Cansazo? Dá a sensación ás veces de que os xogadores pensan inconscientemente que a permanencia está acadada e a agresividade, a chegada, o tiro a porta e a continuidade na pelexa non deben ser contemplados porque todo está controlado. Iso si, cando o colectivo pisa o acelerador mesmo aparecen detalles vistosos, non o negamos. A pelexa de Mendi ("premiada" cunha substitución incomprensíbel para gran parte do público), o efecto Danibe, a laboura de Joselu un chisco atropelada e paren de contar. Pero todo iso, aínda por riba, acontece cunha frecuencia tan baixa que dá tempo a botar unha cabezada na espera. A afección d`A Malata sofre porque aínda se necesitan unha serie de puntos para a salvación e estes van chegando con máis lentitude da desexada. Abúrrese porque ultimamente non se ve nada no coliseo do Sardina (ni tan sequera tiros decentes no concurso dos descansos que logo os xuices dan como válidos...). E xa asubía porque hai unhas liñas vermellas que toca respectar e a xente, aínda que durmida e farta de todo o que ten que ver con 2016/17, non é tonta. Felices todos polos tres puntos, que conste en acta, porque é o único importante e salvábel do espectáculo deplorábel de onte. Pero até aí, que é adverbio de lugar.

Laro marcou o gol da vitoria. É o primeiro que anota en Ferrol no seu quinto partido coa Verde. (foto: Mero Barral)

Non vou entrar en excesivos detalles do infumábel partido. Non paga a pena falar dos incontábeis erros nas entregas, nos pases, nos rexeites, nos despexes. Por momentos semellaba un partido da antiga Terceira Autonómica, con todos fozando en rebumbios e batifondos sen sentido nin sensibilidade cara ao espectador. A que xogou o Racing o 11 de marzo de 2017 entre as seis e as oito menos cuarto hora local? Que os analistas do futuro o investiguen cos seus hologramas. Renunciando a aproveitar o tamaño do rectángulo de xogo apostouse por fútbol de xenuino patio de colexio, uns a pé e outros camiñando, como na canción de Manolo García. Brais apareceu no lateral dereito e se viu máis perdido que unha agulla nun palleiro. Menos mal que o auxiliou espiritualmente Cruz, reconvertido á súa vez á posición de central pola baixa de Nano. E tamén Víctor Vázquez, que no 2º tempo non se privou de improvisar excursións co balón ademais de axudar ao loiro tinxido. Maceira tivo unha boa ocasión de marcar no 1º tempo, defendeu ben pero sacou mal o balón. Joselu, pola súa banda, era o Axente 007. Con licenza para rular... por todo o campo. Podías velo arriba, polas bandas, atrás... Só lle faltou ocupar a portería e dicirlle a Mackay que se tomase un piscolabis. Algunha vez fíxolle centros a Dani Benítez e todo. O mundo ao revés nun equipo revesgado que clama porque isto acabe.

Mendi sempre pelexa cada balón e intenta darlle contido ao traballo ofensivo. Tena sacouno do campo por Bicho para construír xogadas. (foto: Mero Barral)

Mendi loitou como adoita e, como outras veces, foi o único que intentou poñer criterio á algarada verde. Porque, digámolo claro, o xogo do Racing foi iso. Unha cousa sen xeito, onde case ninguén sabía que facer co balón, agás dar pases atrás e despexes desorientados. Fútbol de tum-tum. Onde ninguén tiña visión de xogo. Daba igual que Adrián Armental ou Danibe (ou quen estivese na súa banda!) incitasen aos compañeiros a que lles pasasen o balón porque se desmarcaban e todo. Ninguén vía nada. Non había velocidade, nin mobilidade nin vistosidade. Só xogar de costas á porta contraria e lonxe dela. O Lealtad sobrevivía sen problemas ante o cacao local. Porque este Racing de fútbol de medio pelo se perdía nos seus anódinos proxectos de tocar e retocar con paredes e tabiques de 2 cms. nun centro do campo no que un Pablo Rey fundido se deixaba querer nas proximidades de área propia no canto de empresas maiores e Gonzalo non conseguiu brillar como outras veces porque non había quen crease algo digno de tal nome. Arriba había moita pasividade e no medio non había saída. A quen pasarlle o balón? Quen o recibe? Quen o quere? Quen o conduce? Quen se desmarca? As grandes preguntas da Humanidade (ademais de porqué a xente di Maxalahonda se é Maxadahonda). Houbo, si, algún tiro a porta pero inofensivo. Había medo a romper as redes ou algo... Mesmo vemos un xogadón no 2º tempo como non se ollaba en meses. De primeiras, en sentido vertical, con proxección, rapidez e culminación, apelando aos cánones. Xusto é comentalo. Chapeau. Pero todo era en tan pequenas doses, tan ocasional, tan fragmentado, que a síndrome de abstinencia estresaba ao respectábel e o partido perdía interese.
Cando a crise se agudizaba, a música de vento (que non é de orquestra sinfónica, iso eran tempos, senón de cuarteto de cámara) afloraba timidamente e o marcador ulía a un glorioso e inservíbel cero a cero baixo un ceo cheo de nubeiros; Tena deu a badalada extirpando do céspede a dous elementos de ataque. Os trocos de Mendi primeiro e de Adrián despois deixaron en evidencia a falla de remate nun par de chegadas nas que o baleiro deixado polos ausentes foi notorio. Tomémolo como mera casualidade... Bicho entrou en realidade para cubrir a necesidade de conducción na parte ancha, pero o sadense deu máis reviravoltas que avances, máis cesións ao contrario que pases executivos e non logrou evitar contaxiarse do ambiente. Iso si, puxo un chisco máis de orde pero todos sabemos como é creativo e perigoso Bicho e apelamos a esa versión, a boa, do futbolista.

Laro Setién rematou coa testa a gol o centro de Dani Benítez cando restaban poucos minutos para a conclusión. (captura: www.crtvg.es)

Rafa García, ex reusense, disfrutou dos seus primeiros minutos co Racing. (foto: Mero Barral)
 
Menos mal que Dani Benítez colleu a súa embarcación d`O Seixo, cruzou a ría para pescar un balón, mandar no extremo esquerdo como só el sabe facelo nesta "división de bronce", tolear aos asturianos con varias cabalgadas e axitacións e poñer a guinda, aló polo 85', co centro que terminou enviando a gol quen menos se podía esperar, o rapaz Laro, que emerxeu entre os defensores lignitos para cabecear ao fondo da porta facendo inútil a estirada de Porrón.
Mal partido do Racing pero tres puntos vitais que teñen que ter continuidade o mércoles ante  Palencia Balompié. Veremos se nese partido o concurso de Rafa García, recén fichado e estreante onte nos últimos minutos, é maior e a súa aportación é apreciábel de aquí a maio. Estamos no momento clave da resolución da temporada e, xogo á marxe, o esforzo de todos é demandado ao máximo nivel para lograr como sexa os puntos necesarios que nos eviten perigos de última hora. Así que en tres días repetimos. Ganar será dar outro paso capital.

venres, 10 de marzo de 2017

JOSÉ CRIADO LABAJO, NOVO PRESIDENTE DO RACING DE FERROL

José Criado, novo presidente. (foto: César Toimil)
Oitenta e seis días despois do falecemento de Isidro Silveira Cameselle, o Racing Club de Ferrol, SAD volve a ter presidente. A nova cabeza visíbel é José Criado Labajo, quen, até hoxe, viña desenvolvendo o cargo de vicepresidente do consello de administración do club verde. O de Criado Labajo será o 74º mandato da historia racinguista (incluíndo aqueles que tiveran presidentes en funcións e xuntas xestoras, que de todo houbo). É o 38º presidente electo ou designado -desta volta é designado polo consello de administración para substituír ao finado Isidro Silveira- e o 49º mandatario (xa fose electo, designado ou en funcións) á fronte da entidade.
Foron oitenta e seis días sen presidente, algo que non ten precedentes na historia case centenaria do Racing ferrolán. Nunca, dende que o 4 ou o 5 de outubro de 1919 fora nomeado Daniel Teijo primeiro mandatario do noso club (nacido esa fin de semana pola fusión dos circulistas do Club Ferrol e os jaimegiraldistas do Racing Club), nunca, digo, estivera a entidade ferrolá sen presidente. A única excepción salientábel, e só en parte, foi a protagonizada por Rogelio Cenalmor Ramos, que dimitira o 23-12-1958 polo balbordo que provocou no seo do club o interese do Real Oviedo polo crack Suco (Cenalmor vía ben a cesión do futbolista ribeirense pero os seus compañeiros de directiva non), e non regresou ao cargo até vinte e un días despois, o 13-01-1959. Iso si, nese período o club formou, con carácter urxente, unha comisión (coñecida como comisión dos tres) integrada polo comandante da Armada Tomás Azpeitia -pai dun xogador verde da época-, Joaquín Evia e José Pedreira Travieso que se contemplou como órgano de goberno provisional -e de procura de persoas para formar unha nova directiva- mentras durou o enfado de Cenalmor.
Ao longo do tempo tivemos trinta e sete presidentes de jure, dos cales dezaseis tamén desempeñaron o cargo de maneira interina unha ou varias veces. E, asemade, once que só o foron en funcións (por certo, un deles, José Rodeiro Allegue, estivo nada máis que dous días no posto, entre o 20 e o 22 de xullo de 1983). Só catro homes dirixiron ao Racing en dúas etapas diferentes cada un deles, xa fose como presidentes electos ou designados polo órgano directivo de turno sen proceso electoral. Falamos de Manuel Yáñez Niebla (electo nos períodos 1920-22 e 1926-27), Rogelio Cenalmor Ramos (electo no período 1957-59, cos mencionados vinte e un días que estivo dimitido polo medio, tempo durante o cal exerceu o mando unha comisión xestora con Tomás Azpeitia como presidente), Ramón Sánchez Dopico (electo nos períodos 1966-70 e 1972-76) e Isidro Silveira Cameselle (electo nos períodos 1996-2001 e 2002-16). E só dous estiveron á fronte da nave verde en dous momentos distintos como interinos: Nemesio Quintía Luaces (en 1979 e no período 1979-81) e o propio Isidro Silveira Cameselle (nos períodos 1995-96 e 2001-02).
O empresario, xa xubilado, José Criado reclutara no verán de 1993 ao equipo de persoas que colleu o mando do club para sacalo da complicada situación económica na que estaba metido. A idea non era botar a Ángel López Sueiro porque si, senón afrontar, con inversión (o que tamén necesita na actualidade o Racing) e cunha capacidade de xestión máis ampla, os problemas existentes naquel momento e abrir unha etapa nova. Naquel grupo estaban industriais da cidade dispostos a darlle un rumbo diferente ao club, xente como Manuel Criado Seselle (que foi presidente entre 1993 e 1995), Eduardo González Pino, José Fernández Gómez, Isidro Silveira Cameselle, Luis Touza Fernández, Juan Ramón Martínez Arbe, Manuel Lorenzo Arribí, Tomás Romero Blanco, José Martínez Vidal, Juan Rivera González, etc. José Criado ocupou inicialmente o cargo de adxunto á presidencia e, posteriormente, unha das vicepresidencias. Coa transformación do club en SAD no verán de 2001 quedou integrado no consello de administración como vicepresidente único até hoxe. Un consello que anuncia tamén a substitución dun dos vocais que representan ao accionista maioritario, isto é, o Concello. O conservador Guillermo Ramón Evia Pérez deixa o cargo para ser relevado por Jesús Basterrechea López (descendente de dous ex xogadores do Racing, Pedro e Román Basterrechea), da formación política Ferrol en Común. Pola súa banda, Juan Manuel Pazos García, até hoxe secretario xeral do club, pasa a ser o novo vicepresidente. E Borja Silveira Rey substitúe a Pazos na secretaría.
Criado foi sempre un home de fútbol. Dende a súa etapa como futbolista no desaparecido Bertón e nos tempos pioneiros do fútbol sala en Ferrol, até a dirección da AFAFE (Asociación do Fútbol Afeccionado Ferrolán), pasando polo cargo de representante dos clubs galegos da Segunda B na comisión desa categoría na RFEF aló polos anos noventa; viviu co Racing fases de ascenso a Segunda (con éxito e sen el), leas con adestradores (como o ruidoso affaire con Manolo Tomé na temporada do Dream Team) e discrepancias cos clubs modestos da cidade, por aquela inserción dun equipo do Racing nas ligas locais que mesmo obrigou a intervir á FGF. E, xa fose nos momentos doces ou nos amargos, sempre co tacto dun home con experiencia nestas lides. Criado nunca quixo ser presidente do club e mesmo declarou non hai moito que marcharía cando Isidro Silveira abandonase a presidencia. Pero as circunstancias vividas no ano 2016 obrigan a que o Racing poña fin á vacante existente dende decembro e o "eterno" vicepresidente asuma dende hoxe o mando.
Non sabemos se será unha presidencia de transición. Cos estatutos na man durará até decembro e logo se verá o que acontece. Pero, alén as cuestións formais, o club necesita cambios profundos e reais e todos pasan por ese binomio chamado xestión+inversión. Polo momento, a experiencia de José Criado ten que garantizar a estabilidade que a entidade necesita para afrontar os retos do futuro, próximos e lonxanos. Porque son moitos e moi importantes. Moita sorte.