luns 05 decembro 2016

JOSELU & BENÍTEZ ASOCIADOS

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

O despertar do Racing de Ferrol no declinar da 1ª volta ligueira no Grupo 1º da Segunda B tivo unha manifestación explosiva onte á tarde diante o Coruxo. Nada menos que cinco goles, que non marcaba na liga o cadro verde dende hai xusto un ano, cando vencía por 6 a 2 ao Celta B. Nos oito compromisos anteriores disputados n`A Malata fixéranse sete... O tetragoleador Joselu (dende a temporada 2004/05 non marcaba un futbolista do Racing catro goles nun mesmo encontro oficial) e o "galáctico" Dani Benítez -tremendo o que fai co balón o balear- foron os grandes protagonistas da cita por execución sumarísima ante a porta de Gerardo e por talento destapado. As bancadas puideron, por fin, disfrutar cun triunfo claro, cómodo e convincente do seu equipo, o segundo na casa no que vai de campionato. Con el, os da Detroit española saltan á décima praza da táboa (a mellor posición até o momento nesta liga 2016/17) e mirarán o compromiso de Boiro (será o primeiro contra ese equipo en "división de bronce") con máis confianza en si mesmos e moitas ganas de continuar co que semella, pouco a pouco, ir tomando forma: un camiño cara á salvación con menos néboas.
O Coruxo tamén saltou onte. Supera a Celta B e Deportivo La Coruña e pasa a ser o rival en activo máis goleado polos nosos (96 tantos en 30 partidos) e o segundo, nesa faceta, entre todos os que competiron oficialmente co Racing ao longo da historia. 

Joselu marcou catro goles onte, algo que non facía un xogador do Racing en partido oficial dende a temporada 2004/05. O de Ribeira suma xa 50 dianas co cadro ferrolán. (foto: Ángel Manso)
 
Pero moi poucos podían esperar que a tarde dominical ía terminar cun 5 a 2 cos antecedentes caseiros que levamos este ano. E, así a todo, a liña de recuperación que vén experimentando o cadro de Tena (50 partidos xa como adestrador verde) é clara nos últimos partidos e vai expresándose onde máis interesa agora, nos marcadores. Pero, iso si, a consecución do obxectivo real de 2016/17 (salvarse) terá aínda moito que turrar sen ápice para relaxarse.

Galán xogou no Racing en 1967/68.
Antes que tarde de goles foino de lembranzas por feitos acontecidos nunha semana máis ben triste. Polos compoñentes do Chapecoense brasileiro que voaban ilusionados a Colombia a confrontaren co At. Nacional de Medellín na ida da finalísima da Copa Sudamericana e atoparon a morte porque o avión no que viaxaban quedou sen combustíbel e se estrelou poco antes de chegar á cidade paisa. E por Josefina Gómez, nai da xerente racinguista Cristina Valiño, a quen dende aquí envío un bico, unha aperta e moito ánimo pola dura perda. Tamén foron horas de recordo polo ex gardameta Juan Galán Bayarri, que integrou o plantel do Racing de Ferrol na 2ª División en 1967/68 baixo as ordes do gran Satur Grech. O valenciano, suplente de Zumalabe, só chegou a disputar 5 partidos ligueiros, encaixando 8 goles. Actuou tamén en cadros como o Mallorca, Espanyol, Sant Andreu ou Levante, cos dous primeiros na máxima categoría. Tiña 75 anos de idade e o seu funeral será hoxe luns na localidade levantina de Alacuás. E, por último, por Antonio Díaz López, coñecido como Ton, que xogou no Racing entre 1954/55 e 1957/58, e nos deixou aos 89 anos de idade. Disputou o defensa lucense 49 partidos oficiais coa Verde marcando un gol.
Canto ao partido ante o Coruxo, vinte minutos para esquecer (os primeiros) e dez para resolver por obra e graza dun enorme Joselu acompañado por outro enorme, Dani Benítez.

Aquí vemos a Ton, segundo xogador de pé pola esquerda (flanqueado por Somoza e José Carlos), nun partido no antigo campo de Zatorre en Burgos correspondente á temporada 1956/57, dentro da 2ª División.
 
Nos primeiros compases do choque o Racing andivo moi perdido e a cámara lenta, fiel á imaxe habitual desta temporada á beira do Sardina. Sensación de frustración causaba nunha bancada silenciosa e atónita farta de ver ao seu equipo non dar unha a dereitas. Froito dese panorama o Coruxo dos ex verdes Antón de Vicente e Iosu Villar navegou cómodo e sacou tallada ao fútbol nada practicado polos de Tena de cinco a cinco e vinte, roubando un balón no medio do campo para ultimar a xogada co gol que os poñía por diante.

Os verdes en pleno minuto de silencio polos futbolistas do Chapecoense e pola nai da xerente racinguista, Cris Valiño. (foto: Ángel Manso)
 
Mais, desta volta, o Racing, este Racing que xa non é o de hai un mes (segue a ter defectos, pero cada vez sabe xestionalo mellor) tiña reservada a súa faciana máis amábel para os minutos seguintes. As pezas semellan xa situadas onde corresponde e case toda a xente empeza a sentirse ben nos seu roles. Bicho deixou para o final as súas mellores intervencións no evento mentras ensaiaba a faceta de organizador. Fallou, e cando se líe menos co balón e lle dea mellor saída todo irá mellor. O sadense, iso si, estivo moi ben nos metros próximos á área e case marca un gol no 2º tempo nunha preciosa xogada individual ultimada cun tiro que marchou rozando a base do pau esquerdo. Català e Cruz voltaron a traballar ben por diante dunha defensa máis dubitativa do que sería de desexar. O Coruxo penetrou demasiado na nosa área, ganou moitos córners e aproveitou varias "segundas xogadas" para meter medo. Cubas foi moi perigoso. Pero os vigueses capitularon cando Joselu remontou en tres minutos e o Racing pasou a controlar e ensinar as súas xoias nun alarde de esplendor na herba sen precedentes na presente liga no coliseo de Serantes.

Dani Benítez non marcou pero foi absolutamente clave no triunfo co seu fútbol exultante. (foto: Mero Barral)

Adrián Armental, unha vez máis, foi referente no lado dereito, tirando ao máximo a corda que polo outro extremo tensaba tamén Dani Benítez para darlle amplitude ao equipo. Abusamos, iso si, do rondó e a fozada pola banda de Danibe no canto de fabricarlle espazo vital ao insular para que saise como unha bala co balón. Menos mal que o extremo mallorquino é quen de facer co esférico o que lle dá a gana, con xestos, movementos e desprazamentos impropios da Segunda B. Con dous extremos como eles, Adrián e Benítez, a pleno rendemento e un Joselu pletórico e concluínte como o que se ollou onte; se este equipo pecha fronteiras atrás será moi difícil que non marque, que non gane, que non vaia cara arriba. Con intensidade, que apareceu só por momentos (niso hai que seguir mellorando), con ritmo sincronizado, con culminación das xogadas. Con fame. E con confianza.
Así ganou o Racing. A asociación Joselu-Dani Benítez é o gran aliciente, a potente receita para o resto da temporada se as mancaduras non fan das súas cos ámbolos cracks. Son dous futbolistas de alto nivel (non descubro nada) e, combinados, van ser capitais na resolución desta temporada. Benítez é un AVE polo extremo zurdo, vaise co balón con excelencia, flota, salta, para o tempo, acelérao, mira, espera, avisa, toca o coiro como ninguén e sempre dá traballo extra a toda defensa que se lle poña diante. Joselu atopou (e atopará) nel a un escudeiro de super luxo, porque o de Palma sabe o que fai, ten unha carta de navegación sobre o céspede incríbel, e o de Ribeira, se actúa como onte, sendo sintético, directo e letal na execución, na terminación, vai disfrutar e facer disfrutar.
Tamén marcou, a pase de Bicho, David Bandera que, por fin, se estreou coa Verde ferrolá na faceta anotadora. A ver se o efecto contaxio se extende no plantel e todo se traduce nesa normalidade de xogo e resultados que anhelamos. 
Agora, Barraña.

luns 28 novembro 2016

SUMAR PUNTOS PARA RESTAR TEMORES

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

Pasou o terceiro Somozas-Racing na Segunda B (e que o ano que vén haxa outro, sería un bo sinal!) con saldo favorábel para un equipo, o ferrolán, que sempre chupa no agora chamado Alcalde Manuel Candocia. Foi unha vitoria redonda, a nº 1.200 no Campionato de Liga en todas as categorías, para un equipo en silenciosa alza, que pouco a pouco semella irse atopando a si mesmo, que onte ganou mesmo sen saír dos marcos da normalidade agardada para un Racing de Ferrol por moi mal que estea. Calquera asinaría e valoraría positivamente o triunfo d`As Somozas se acontecese en calquera das tres temporadas pasadas. Practicidade, seriedade e mono de traballo. E tamén talento e aire puro. Desafogo na evolución. Prudencia e menos medo. Sen cegar, sen sentar cátedra, o Racing soubo a que ía ao campo do Somozas e sumou puntos e sensacións para ollar con boas luces anti-néboa o (aínda) difícil camiño da salvación.
Nun partido con terreo de xogo preñado de xogadores polas súas reducidas dimensións, exposto a disputas, contactos, rexeites, despexes e ritmo sen moito descanso; os branco-verdes de Stili presentaron batalla dende o inicio pero o Racing acabou ganando a guerra con merecemento. A ocasión para manter a boa liña como visitante (foi a terceira vitoria lonxe de Ferrol para os nosos) non era doada pero si absolutamente obrigada. Sumar puntos onde sexa e como sexa é a consigna de aquí a maio. Só así a psicose do descenso será só un pesadelo pero non unha realidade acompañante. Ir á casa do pechaportelos a dous puntos da zona libre de perigos e con tres xornadas sen coñecer a vitoria non exixía outra cousa que ganar. Os dous equipos estaban -e están- necesitados de puntos para fuxir da queima e o choque á beira do rego da Igrexa semellaba dramático, rivalidades comarcais estandarizadas á marxe. 
Despois da lea, entretida, ganou o peso do talento individual con Dani Benítez brillando con luz propia por xestos doutra categoría, por trato do balón, por acometidas definidas con velocidade pura e por execución ante a porta de Mandaluniz. Triunfou o acerto ante a porta contraria que non tivo o Somozas no 1º tempo. E venceu a seguridade defensiva dun Racing moi sobrio e traballador, onde destacou Nano sen esquecerme de Catalá, que en labores de medio centro defensivo (definitivamente, as que mellor lle van neste equipo e nestas circunstancias) estivo case perfecto, sempre co corrector de estilo presto, axudando, axustando, recuperando e poñendo equilibrio na parte ancha do campo para que os seus compañeiros poidesen crear, posuír e sentirse arroupados. 

Antonio ergueuse desafiante entre a defensa ferrolá e puxo a proba os reflexos de Paisa no 9'. (captura: www.crtvg.es)

Todo iso fronte a un Somozas que aínda non sabe o que é sumar tres puntos no seu feudo en 2016/17 pero que, como queda dito, deu traballo a Paisa e á retagarda dos de Miguel Ángel Tena. O gardameta cántabro volveu ao marco logo de varias semanas con Brais Pereiro coas lubas e sacou varios balóns con destino rede. No fútbol a balón parado o central ex verde Antonio subindo aos remates (xa o facía no Racing) e Iván Pérez colocando o esférico con intención e precisión deron que falar. Pero os onte branco-negros de Tena atopaban polo exterior políticas con fundamento e entrega real. Dani Benítez forzou o penalti que supuxo abrir o marcador pouco antes do descanso. E Adrián, que leva tres partidos bastante atinado, nunca renunciou a poñerlle velocidade e verticalidade, con bos centros de postre, ao seu rol pola banda dereita, especialmente no 1º tempo. El foi o primeiro en tirar a porta aló polo 36' con intención certificada. Está no seu mellor momento dende que chegou a Ferrol. Que continúe a progresión para o ex coruxista. 

Adrián disparou no 36' abríndose paso entre a retagarda somocense. (captura: www.crtvg.es)

O Somozas quería a posesión do balón e fabricar argumentos para que Arkaitz dictase sentencia. Viuse a un cadro branco-verde menos agresivo que noutros partidos contra o Racing pero máis perigoso nos metros próximos á nosa área. O Racing, mentras, agardaba atrás sabendo para que e con que liña vermella como referencia. Nada de complicacións e máxima atención. Vemos algunha saída á contra preciosa por parte dos ferroláns, fiando de primeiras e con progresión na procura de Joselu. Tocando con velocidade e co vector apuntando á defensa local. O Racing estiraba o movemento do balón con maior atrevemento que hai semanas. Nótase que navega mellor fóra de Ferrol pero será importante navegar tamén na casa. Reinaron a paciencia e a concentración (case sempre) cando o balón estaba en poder dos somocenses e existiu xenuina intención (e mesmo alegría) para soltarse ao ataque. Poucas veces houbo ocos e espazos baleiros. Certo é que no Candocia é complicado que os haxa. 
Foi un partido de brotes. De aparicións. De momentos lúcidos -nos dous equipos-. O Somozas sempre ten xogadores nos que fixarse. O seu selo é o traballo. Por iso vive na Segunda B e por iso pelexará por seguir até o derradeiro instante. Foi un partido de tensión pola importancia de ganar pero sen ningún propósito de reservar folgos. Houbo erros pero máis paixón e ganas que nada sobre o céspede. Non aburriron Somozas e Racing. Nin deixaron á vista a desesperación por ganar. Foron equipos con dignidade, cada un coa súa calidade, cos seus recursos e co seu acerto.
No Racing, a diferenza en relación cos inicios desta liga está en que agora Joselu non está tan só. Hai máis protagonistas na tarefa ofensiva. Máis colaboración e posibilidades. Que Dani Benítez estea a tope e sen máis problemas físicos até a xornada 38ª sería para asinalo todos nós agora mesmo con estilográfica de Parker. A base da saída da crise e que o remate desta temporada chegue axiña e sen sufrimentos está en que o equipo resulte máis difícil de superar defensivamente. E a partir de aí disfrutar das posesións con sentido e autoridade, sen precipitación, sacar tallada ao talento que si existe e, cando toque, contragolpear como se non houbese un mañá para buscar un final feliz. Porque o que necesitamos son resultados. Non hai que darlle moitas máis voltas. E onte logrouse un resultado por riba de todo.

O perigo de Dani Benítez polo lado esquerdo tiña que dar froitos na área local. No 39' foi obxecto deste penalti. (captura: www.crtvg.es)

Joselu non estivo preciso onte á tarde na captura de balóns enviados á súa xurisdicción, pero non errou dende os once metros para adiantar ao Racing e marcar o seu sétimo gol do que vai de temporada. (captura: www.crtvg.es)

O de Palmeira suma xa 46 goles dende que viste a camiseta verde. O seu tanto foi, asemade, o nº 5.200 de toda a historia do Racing de Ferrol en competicións oficiais. (captura: www.crtvg.es)
 
O Racing segue a ter defectos. Algúns son de fábrica. Outros aínda están por corrixir neste proceso de recuperación discreta que se leva experimentando dende Ponferrada. Atrás seguimos sufrindo en córners e faltas e ás veces rifamos demasiado o balón. Hai que xogar menos cara atrás. Un chisco menos. É certo que non nos complicamos tanto en campo propio como en xornadas precedentes pero hai que facer máis recortes sociais no capítulo da asunción de riscos. Non necesitamos xogar diante da nosa área se sabemos impoñer unha posesión do balón limpa e convincente. Se sabemos sacala, cortar ou recuperala.
O Somozas, volvo a insistir, case sempre deu sensación de perigo cando se aproximou á nosa área. Iso si, máis no primeiro tempo que no segundo, no cal o dominio ferrolán foi máis acusado. Dominio non tanto por acumulación de ocasións de gol como de posesión categórica e seguridade territorial. Pero se no fútbol xogan un papel importante as sensacións, éstas son mellores agora que termina novembro que cando este mes empezaba. Hai que insistir por aí, sabendo que haberá paus, zoupadas e sorpresas desagradábeis polo camiño. 

Paisa estivo atinado en todos os balóns enviados sobre a súa porta por atacantes somocenses. O equipo de Stili, aínda que con menos folgos e ideas no 2º tempo, pelexou até o final por marcar. (captura: www.crtvg.es)

Entre lusco e fusco Dani Benítez pechaba o partido cunha escapada á contra con velocidade de cruceiro para cruzarlle o balón a Mandaluniz. (captura: www.crtvg.es)
 
A esta hora teño claro que os dous grandes problemas do Racing 2016/17 (aparte da mala planificación feita no verán, que só poderá ter algún arranxo no "mercado invernal") son as mancaduras e A Malata. Lembran que nas dúas campañas anteriores eu chamaba merengado con sarcasmo ao noso equipo para ver se así se lograba retirar a camiseta invadida pola cor branca que tanto desvirtuaba os nosos sinais de identidade, as nosas cores? Por sorte o club caeu da burra esta temporada e estableceu unha equipación acorde con todo iso. Pero este exercicio vai haber que poñerlle ao Racing o alcume de manteigado. Porque semella que os nosos futbolistas están feitos de manteiga. Esta semana Pablo Rey chocou adestrando con Álex Felip e din que non volverá a estar dispoñíbel até 2017 por mor do hematoma (non duodenal precisamente) que presenta. Non hai semana sen mancados á beira do Sardina e a ese problema hai que buscarlle couto. Polo menos no capítulo das recuperacións. Quen será o lesionado esta semana? Fagan as súas apostas.
Grazas a este fenómeno (porque hai que calificalo de fenómeno) os canteiráns do Racing van contando con opcións para entraren en convocatorias co 1º equipo. Como en El Toralín, Tena chamou a Luis (que xogou os seus primeiros minutos) e a Da Lama, os cales únense a rapaces como Alberto, Sergio Otero, o porteiro Berea e Borja Freire na lista dos requiridos no que levamos de campaña para tomaren contacto cos maiores. Aínda que está por demostrar que o Racing confía na canteira (Juan Rodríguez..., Aarón Rey..., Pascual,...) é bo que os nenos vaian saboreando a Segunda B, sexa por necesidade provocada polas lesións sexa porque lles toca ir probando o salto de altura.
O gran reto agora está en ver se os manteigados ganarán algún día en Ferrol. Será a vindeira fin de semana diante o Coruxo? Ogallá que si pero non está nada claro. Aínda que sexa porque xa toca, imos confiar en que si.

domingo 20 novembro 2016

ENCONTROS NA TERCEIRA FASE

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

Estamos que nos saímos. Novo partido n`A Malata e... como non!, nova derrota. O Racing de Ferrol estandariza a súa traxedia grega particular desta temporada infumábel brindando o sexto disgusto -terceiro consecutivo- á afección mercede á súa capitulación ante unha inconmensurábel Cultural Leonesa, líder invicta por decreto lei e empreñada de cartos qataríes (o mesmo que o Estado Islámico...) para facer o que lle pete nunha liga adaptada ás súas necesidades. Exultante, potente, sobrada, talentosa, chulesca, mandona, a Leonesa foi como unha xigantesca nave nodriza que se colocou sobre o frío ceo do coliseo de Serantes, tapándoo, e mesmo cancelou o mundo de auga que os expertos predixeran para a tarde ferrolá. A cousa quedou en suave orballada na parte final da traxedia e abofé que iso o decidiu tamén a Leonesa qatarí

Imaxe aproximada da Leonesa sobrevoando como nave nodriza a cidade de Ferrol. (foto: www.forocoches.com)

O rival de onte á tarde á beira do Sardina demostrou non ser deste mundo. Por organización, talentos, orde, ideas e intensidades é un equipo de luxo para a Segunda B. O seu fútbol foi intenso, ambicioso e amplo, con longas posesións, excelentes conduccións, paciente e preciso trato do balón e cunha perfecta colocación. O equipo do ex verde Iván González (que se achegou ao fondo sur a saudar á afección ferrolá antes do comezo) dominou o espazo e despregou unha mobilidade brutal. Froito diso as súas aproximacións á nosa área foron sempre dignas dunha declaración de "alerta vermella". Ortí, Gallar, Colinas, Toni, todos levaban perigo. Nunha das súas accións mesmo aloxaron o balón no fondo da rede pero a xogada quedara invalidada por fóra de xogo. Pois me van permitir dicir que, só pola beleza da xogada, merecía ser válido o tanto. Era un deleite ver ás panteras rosas correndo xenuinamente por cada pelota (até o minuto 90) con ímpetu calculado, con aceleracións medidas, con xogo solidario e cunhas compensacións territoriais sobre o céspede que xa quixera a política autonómica española... Facendo xogadas reais, movendo o errejota dun lado ao outro, por arriba e por abaixo, recuperando o esférico con facilidade apirolante e deseñando autoestradas, vías rápidas, urbanizacións, áreas comerciais e parques temáticos no predio d`A Malata sen licenza de obra porque eles non necesitan papeleo. 

A Malata só foi feliz co gol de Adrián, rematando un centro de Dani Benítez. O resto tivo cor rosa. (captura: www.crtvg.es)

Resultou incríbel que se chegase ao descanso cun 1 a 0 a prol dos verdes logo da arte conceptual dos de León. O fútbol é así cando lle peta. Mais, se o Racing ferrolán fixera un primeiro tempo de ímprobo (aínda que non perfecto) esforzo defensivo, aguantando como podía o tipo, prescindindo de medios centros e apelando ao soño dun contragolpe ben trazado e con velocidade, que chegou pouco antes do descanso cun pase do crack Dani Benítez a un luminoso Adrián que volveu a marcar como en Ponferrada; no segundo, un desacertadísimo Brais Pereiro baixo os paus desempeñou o rol de contactado cos extraterrestres chegados do País Llionés, abraiado ante a sombra da nave dos de Rubén de la Barrera (para min, e xa o dixen outras veces neste blog, un dos mellores adestradores da "división de bronce" española). O porteiro racinguista púxolle en bandexa o triunfo ao poderoso contrincante con tres erros de patio de colexio, de neno co Donut na man en pleno recreo. A derrota non foi culpa de Brais Pereiro, por descontado. Pero tampouco do gato d`A Malata, a ver. O que si está claro é que ex gardameta do Coruxo terá que poñerse as pilas moi seriamente se quere xogar moitos máis partidos na portería verde no que resta desta insufríbel temporada. O olívico leva tres xornadas coa tarrina da manteiga nas mans e a empanada na cachola e onte andivo bastante descentrado non só no segundo período senón dende o inicio do encontro. 
Os alicientes do espectáculo sabático estaban en ver se o de Ponferrada foi a raiola de luz que necesitamos para saírmos do cada vez máis negro pozo no que estamos -e se ante a intratábel Leonesa se podería confirmar en forma de resultado feliz-; e mirar que ten ese equipo que nuns días xogará co Real Madrid no Campionato de España. Pois ben. O traballo do Racing por manter a raia á indomábel Leonesa levaba camiño de acabar en premio. Os culturalistas, sen Benja, dominaban, creaban e chegaban pero non concretaban. Parte da culpa estivo no labor defensivo ferrolán. E, dende logo, o tanto de Adrián podía ser a fiestra á proeza soñada. Defender como se non houbese un mañá deixando facer aos cazurros e saltar nun contragolpe gobernado por Dani Benítez ou Adrián e culminado por algún deles ou por Joselu. Esa era a receita, a folla de rota, a fórmula única para un Racing pírrico e necesitado. 

A primeira de Brais Pereiro. A súa mala incautación do balón inventou unha oportunidade de gol para a Leonesa que o imparábel líder non desaproveitou. (captura: www.crtvg.es)

A segunda de Brais Pereiro. O porteiro verde volve a non ser quen de capturar o esférico...

...fabricándolles outra opción de gol aos cazurros. (capturas: www.crtvg.es)

A terceira de Brais Pereiro, aínda que nesta ocasión quedou máis repartida a infeliz actuación ferrolá entre toda a retagarda. (captura: www.crtvg.es)
 
Pero os do león rampante son moito equipo, señoras e señores, e  resultaría practicamente imposíbel que acabasen derrotados ante un Racing con batería para 45 ou 50 minutos, que se foi rompendo fisicamente -e moralmente- polo camiño, mesmo con mancaduras en cadea. Víctor Vázquez marchaba doente no 23' entrando Sergio Martín e logo éste, tamén doente, era suplido por Álex Felip no 36'. O tema fisico neste equipo é para darlle de comer aparte. Fichamos unha e outra vez xente escarallada, proclive a romper, con medios médicos de medo... pero se o mancado é de casa o deixamos marchar con celeridade. Noraboa Pascual, chegarás a xogar en Primeira co Levante e co equipo que queiras. Merécelo, campión!
No 2º tempo as diferenzas de ritmo, físico, calidade e ideas eran notábeis entre un equipo e outro. Como dirixía De la Barrera dende a banda! E que carreiras se marcaban os cazurros no minuto 85, fiando xogadas e procurando sempre a pelota coa mesma frescura do minuto 1! Nós, que fomos líderes durante meses a pasada temporada e equipo grande da categoría no último trienio, sabemos que todo sae de marabilla cando se está arriba. As pernas van ben, a cabeza funciona de cine, o grupal fenomenal e a brillantez e o atrevemento individual sen igual. Sensacións, momentos, psicoloxía e carreiras a Chamorro. Todo un pack a elixir segundo zoe o vento e a necesidade impoña argumentos. A nós tocanos o sendeirismo con pendente pronunciada. Pero iso non sería abondo. No inverno haberá que facer un esforzo. Ou dous. Ou tres. E acertar, claro. E que o equipo non se veña abaixo xamais. Nin a afección, orfa de vitorias e cansa de despropósitos.
Falando de despropósitos, os de Brais Pereiro unidos á pasividade dos seus compañeiros da retagarda aceleraron de xeito definitivo o (previsto) desenlace deste 59º choque entre racinguistas e culturalistas -todo un clásico da área noroccidental española- a prol da Leonesa. Primeiro nunha falta botada por Gallar que o noso gardameta despexa con tenrura, con cariño, con suavidade na área pequena, deixándolla franca e desexábel ao neerlandés Zuiverloon para establecer o empate. Sete minutos despois noutra falta que Pereiro Troncoso volve a recepcionar con pachorra e sen luces, deixando outra volta a pelota apetecíbel na mesma área chica para que, desta volta Colinas, puxese por diante aos leoneses. E, finalmente, nun contragolpe visitante no que Pereiro esvara ou algo semellante, tírase polo balón ou algo así e Ortí agradece o adianto navideño para marcar o terceiro. Todo isto, tamén hai que dicilo, cunha defensa ferrolá conventual, isto é, contemplativa.
Pese a todo, como dixen logo do choque de Ponferrada, e dentro do malo, as sensacións son mellores que hai tres ou catro partidos. Quédome co Racing dos primeiros tempos ante bercianos e cazurros. E non é pouco visto o visto. Pero temos que ser máis equipo, máis bloque. Máis intensos. E máis minutos. O prantexamento de Miguel Ángel Tena non é que fose bo, regular ou malo. Foi inevitábel. Parar á Leonesa, hoxe por hoxe, non está ao alcance de ninguén neste Grupo 1º da Segunda B. E menos para un equipo mal planificado e estresado ante os malos resultados e a xeografía clasificatoria. Algún día perderá o equipo de León, pero é un equipazo e seguirá séndoo na primavera. Cartos mandan para un cadro feito a golpe de talonario de cheques. Algún día, non lonxano, será ou poderá ser igual en Ferrol, porque ante a falla absoluta de proxecto, ante o baleiro de poder reinante, o futuro do Racing, xa non como equipo senón como club, pasará por que os que máis teñen vendan as súas accións a quen ofreza un plan serio, viábel e sostíbel.
Polo momento, penso que hai que seguir incidindo no "espírito" do bo que se puido ollar en El Toralín e onte n`A Malata. Hai que facer o que sexa necesario para evitar o descenso á Terceira División e toca agarrarse ás cousas positivas, que as hai. Veñen agora partidos contra equipos difíciles (todos o son para nós este ano) pero que non serán a Ponferradina nin a Leonesa... Volvemos a prazas de descenso (é a segunda vez nesta liga) pero xa nos imos curtindo. Cero medo. Que sexa por pouco tempo dependerá dos resultados.
Pensando xa n`As Somozas só vale ganar.

luns 14 novembro 2016

UN PUNTO PARA TRAZAR UNHA LIÑA

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

O empate de onte á tarde logrado polo Racing de Ferrol na terra irmá de Ponferrada é dos que deixan boas sensacións de cara ao futuro. Non só por acadarse ante un dos favoritos a estar na FA2, a Ponferradina de Pedro Munitis, senón polo xenuino traballo de albaneis que os de Miguel Ángel Tena despregaron ata que se lles acabou a masa e tiveron que conformarse con masilla. Un traballo de construción da solidez que necesitamos para sermos máis duros, máis difíciles de derrotar, máis equipo no campo. E con todo iso aspirar a vivir nalgún apartamento do centro da liga 2016/17 xa que o destino non nos deixa facelo nunha urbanización de luxo. Polo momento seguimos na barriada da Promoción de Permanencia.
A semana viviu o, agardemos, derradeiro episodio da comedia de vaidades na que está inmerso o Racing dende hai meses. O capítulo final da serie intentou despexar algunhas dúbidas e aclarou detalles. Todo en pasiva, que non en activa. Silveira Rey apareceu nas pantallas para asumir a culpa da situación evitando maior papeleo e presentou a incómoda situación económica do club provocada polos (provisionais) incumprimentos do Concello de Ferrol -accionista maioritario do Racing- en materia de subvencións. Todo terá arranxo máis tarde ou máis cedo (suponse). Pero o futuro verde pasará por outros escenarios, por actores diferentes, e iso vai quedando moi claro cada día que pasa. Houbo exploracións dende Italia polo verán, si. Tamén dende casa máis recentemente, e dou fe. E agora, segundo me contan, tantéase tamén o terreo dende China. Xa se verá en que quedan estas movidas cando corresponda. Porque o único importante neste momento, e até o 30 de xuño de 2017, é salvarse do descenso. E que todos, consello, cadro técnico, equipo e afección, estean no mesmo barco dándolle ao remo sen descanso. Non por ser obvio todo isto deixa de ser necesario lembralo. Ter claro o que acontece, onde están os erros, que hai que cambiar non é rajar. É ser racinguistas conscientes e comprometidos. Rajar é dicir (cando as cousas van mal, porque cando van ben ninguén fala!) que o Concello non lle debería de dar nin un céntimo ao Racing. Iso é rajar. E ese "deporte" é practicado en público por moita xente en Ferrol que non vai nunca ao coliseo do Sardina. Agás que lle regalen a entrada en tarde de partido de altura...

Ambiente case de 2ª División en El Toralín para este pequeno clásico do fútbol galaico-berciano. (foto: Xian López)

Na procura de puntos-como-sexa (e onde sexa) Miguel Ángel Tena colonizou de cultura defensiva o céspede de El Toralín, con seis homes para traballar na faceta de frear á Ponferradina (pero traballando ben, sen baleiros nin desidias, cos buzos da Bazán ou de Astano, para entendérmonos) e catro para intentar visitar ao romanés Moldovan, gardameta dos bercianos. Para iso colocou a Català e Cruz como paladíns no centro do campo (callaron unha estupenda actuación ámbolos dous), facilitando as actividades á contra de Adrián, Bicho e Pablo Rey con pases creativos e con intención. Sen distancia entre liñas, con apoios, con equilibrio e con sacrificio as cousas saen mellor. E situou o de Almassora ao reaparecido Nano de acompañante de Víctor Vázquez no centro da zaga. Formouse así unha especie de "triángulo isósceles da morte" para os branco-azuis, que viviron no 1º tempo a kilómetros da porta de Brais Pereiro, tocando e tocando (sóanos esta canción, non si?) pero sen profundidade algunha nin capacidade para meter medo aos nosos. O "grande" resultaba previsíbel, lento e ineficaz, merecendo asubíos das moi poboadas bancadas (a afección da Deportiva aínda vive a inercia da 2ª División, xa se lles pasará se non ascenden este ano), e o "pequeno" sentíase cómodo ollando froitos.

Adrián só tivo que empurrar o balón ante a saída de Moldovan cando recibiu o intelixente pase de Pablo Rey. El Toralín arrefriou. (captura: www.crtvg.es)
 
Nas bancadas de El Toralín houbo seareiros racinguistas. (foto: InfoBierzo)
 
Nese primeiro acto da soleada mais fresca tarde berciana apenas houbo ocasións de gol. A Ponferradina intentaba atoparse a si mesma sen éxito e o Racing atopábase intentando perder o medo ás arañas e ás serpes. Intentando ser un equipo seguro de si mesmo. E todo nun festival de centrocampismo con substancia, con fútbol sen brillo pero planificado. O que tería que ser un partidazo entre aspirantes á FA2 (outro ano será, que lle imos facer...) quedaba nun show entre un aspirante desfigurado como un Ecce Homo mal restaurado e un equipo en plena terapia de grupo. Tena foi ao seu cos seus, concentrados todos na materia, e Munitis vía como o seu experimento con gaseosa (xogar con tres no medio, o ex murcianista Chavero, Andy e Cidoncha, e unha parella atacante desconectada, Rayco e o portugués nacido en Luxemburgo Caiado) requiría máis licor café que outra cousa. Botaba en falta a xente como Héctor Figueroa ou Juanto e notábase. Aínda por riba, o primeiro que marcou á beira do Sil foi o Racing, grazas a un sensacional pase de Pablo Rey a Adrián, o cal só tivo que impulsar o esférico cara á rede ante a saída de Moldovan. Foi o primeiro gol coa Verde para o ex coruxista. 
Os ferroláns foron precoces en todo. Aos dous minutos xa recibía Velayos un cartón amarelo (mágoa o ollado por Pablo Rey no 50', que supón o quinto do seu ciclo actual e ser baixa ante a Leonesa) e aos dezaseis xa botaban o primeiro córner do encontro (a Ponferradina no tirou o seu primeiro até o 38'). O tanto sementou a inquedanza entre os do Bierzo. Das probas de mar de Munitis sacaba tallada un Racing co rol de currante que defendía ben e con orde e conducía o gol de vantaxe con esforzo, xestionando o tempo e sen complexos. 
A cousa aínda puido ser mellor porque Bicho, a catro minutos do descanso, tivo a opción dun segundo gol tras recibir un pase de Adrián. Pero o mariñán se entretivo demasiado coa pelota no canto de tirar.

Nano volveu ao once logo de case dous meses por problemas físicos e fixo unha boa actuación dentro do universo defensivo ferrolán. (foto: InfoBierzo)

No 2º tempo o adestrador da Deportiva rectificou o seu desaguisado. A Ponferradina estaba disposta a sacar todos os cabaleiros do castelo templario da cidade para resolver o evento e penetraron no rectángulo, con armadura e adarga antiga Fuster (o ex futbolista do Lleida Esportiu aló polo 73' deulle unha "viaxe" con todos os gastos pagados a Adrián tremenda), Menudo e o ex xogador do Alcorcón Pastrana. Sen coleccionar ocasións, os branco-azuis puxéronse a dominar sen miramentos e o cántaro collía cada vez máis auga. Iso si, o Racing seguía tendo o segundo gol pendente de confirmar pois volveu a perdoalo, desta volta por medio de Joselu. O seu tiro, a pase de Cruz, marchou lambendo o pau no 57'.
Tivo que ser un defensor, Adán, o que lograse o empate para os de casa cando a lúa (que hoxe luns será superlúa) brillaba no ceo de Ponferrada. En cinco minutos ensaiou tres disparos e no segundo deles sorprendeu dende media distancia a un Brais Pereiro que a esta hora aínda non sabe como, cando e porqué entrou a bola na súa porta.

O tanto ponferradino chegou en pleno acoso local pero os verdes xa soñaban coa vitoria. O excelente tiro de Adán entrou pola parte baixa da escuadra esquerda da porta dun Brais Pereiro que quedou como unha estatua. (captura: www.crtvg.es)

Así quedaron os nosos co gol de Adán. Pero as sensacións foron diferentes. Quedémonos con iso. (foto: web oficial da S.D. Ponferradina, SAD)

O resultado desta 14ª xornada ligueira é bo se temos en conta que poucos contabamos con outra cousa en Ponferrada. Pero se este Racing necesita perder medos, ganar actitude, e dispoñerse sobre o campo da maneira máis práctica posíbel para rabuñar puntos até debaixo das pedras (tarefa que seguirá até o final e con sufrimento garantizado); o labor feito en El Toralín, pese ao pau do gol local nos derradeiros momentos, valeu un punto de ouro co que empezar, dunha vez por todas, a trazar a liña que nos leve á permanencia. Nin será doado nin será unha liña contínua. Pero en moitos aspectos, igual que dixemos que non se mereceu perder contra o Valladolid B, hai que dicir que as táboas de Ponferrada saben a triunfo. Estamos como estamos e onde estamos este ano e hai que valoralo así. Un punto máis en feudo de luxo para o noso peto.
Imaxinen agora que o Racing se atreve a prantarlle cara n`A Malata ao intratábel e invicto líder ricachón Leonesa a vindeira fin de semana... Quedemos con ese pensamento mentras a lúa está máis preto de nós.

domingo 06 novembro 2016

A MALATA DECLARADA ZONA CATASTRÓFICA

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

Un Racing de récord. Si señor. Nunca antes na súa historia colleitara cinco derrotas caseiras nas trece primeiras xornadas de calquera temporada ligueira na "división de bronce", ou sexa, a vella Terceira (até 1976/77 incluída) e a actual Segunda B (dende 1977/78 até o presente). O quinto disgusto -e os que quedan!- aconteceu esta tarde n`A Malata ante o Tudelano do xeito que máis doe. No derradeiro minuto dun partido malo con ganas que aburriu aos escasísimos valentes que elixiron voluntariamente pasar frío e mollarse (que ben construído está o campo, meu deus!) esta tarde de domingo.
Os afeccionados racinguistas merecen unha homenaxe xa. Dende aquí pido á confraría pichonera (esa que, como se aburre moito, lle quere cambiar o nome ao campo d`A Malata) se mova por algo máis útil: xuntar cartos para levantar un monumento aos seareiros que acoden ao fútbol, semana tras semana, co soño do renacer do seu equipo. Coa ilusión de velo ganar. Co reto de pensar que sacarse o abono pagou a pena. Co obxectivo de que o Racing, gane ou perda, non abandone nunca a súa identidade no campo e os futbolistas o dean todo por ese escudo. Porque o Racing Club de Ferrol, 97 anos contémplano, feudo de pequenas e grandes lendas e con moitas páxinas propias na longa historia do fútbol español, non é calquera club. Polo tanto, o que aposte por vulgarizalo mellor que marche de contado. E, se pode ser, mañá mesmo tendo en conta que case todos os xogadores do plantel son perfectamente prescindíbeis a día de hoxe.

Imaxe aproximada do Racing de Ferrol esta tarde ante o Tudelano. (foto: www.consolaytablero.com)

Agradecida como un canciño fiel que dá todo por case nada; paciente como un xogador de xadrez; a nosa xente, a esencia do que queda do Racing, non puido aguantar máis e despediu ao seu equipo con fortes e merecidos apupos, farta de tanto e de todo. Que o agradezan as "figuras" da camiseta verde, porque noutros tempos, por menos, a cousa sería brutal. Sorte que teñen.
Choveu quince minutos no coliseo do Sardina e eu non sei se o que caeron foron bágoas dun ceo cada vez máis escuro no canto de auga de simple chuvasco outonal. Bágoas, así a todo, que ulen a preludio da catástrofe que lle agarda a este Racing de Ferrol grotesco, abxecto, ridiculamente desnortado, malo como o "colesterol malo" e deprimente. Sinto falar así do meu equipo, pero teño idade e anos abondo como racinguista de pago e de corazón para alicatar el cuarto de baño (como diría Chiquito de la Calzada) e as grilandas as deixo para mellor ocasión e para outros. Estou enfadado e dóeme o Racing.
Dixen catástrofe, si, porque non lle espera outra cousa a este equipo máis que descender á Terceira División se non se lle pon remedio urxentemente. Non xoga a nada, non pelexa, deambula. Se alguén manda neste club, se alguén ten algunha autoridade aí e un mínimo interese polo que está a pasar, ten que tomar as medidas axeitadas de forma contundente. Porque o cachondeo rematou, señores. As portas teñen que estar ben abertas para que entre aire fresco. E para que os frescos marchen. Abrigados, iso si, que xa vai viruxe.
É certo que nada acompaña ao Racing esta temporada. Fichou mal, non superou a "traxedia" de Astorga, as mancaduras son crónicas... Pero, se aínda por riba, algún xogador importante recae de doenzas pasadas, a cousa xa é de aurora boreal. Dani Benítez, a esperanza verde, non puido xogar porque os problemas físicos volveron a reproducírselle a última hora. E sen o único xogador que canaliza a súa calidade con criterio sobre o céspede o equipo de Miguel Ángel Tena é un fato de amigos xogando unha liga de empresas nun patio de colexio concertado para zombis. Tena, por certo, decatouse na rolda de prensa de que o equipo non está para loitar pola Fase de Ascenso á Segunda División. Dende logo. O equipo está para pechar con candados A Malata polo que resta de temporada prohibíndoselle actuar máis alí e obrigalo a ir xogar como local ao que queda do campo d`O Barato. Para os que non o saiban, O Barato era unha antiga tenda de ultramarinos que había na estrada de Castela, na zona de Fajardo, por detrás da cal existía unha camposa que se usaba para prácticas de conducción. Nela os rapaces d`O Bertón e de Ultramar xogabamos apaixoantes partidos de fútbol. Hoxe toda esa zona está urbanizada.
Falar do partido desta tarde é facelo dun espectáculo patético. Especialmente no 2º tempo. Ante un rival malo a rabear pero coas ideas claras á hora de poñer freo ao inexistente fútbol ferrolán, os nosos andiveron (literalmente) polo rectángulo como pitos sen cabeza. Cando a tarde se cubriu con nubes de grafito e se puxo a chover moitos desexamos que a riada se levase a todos, aos 22, polo río abaixo cara á enseada e de aí á boca da ría rumbo ao Mar Tenebroso.
O Racing só tivo un pouco de vergonza nos primeiros vinte minutos do encontro. Buscaba posesión, amosaba certa intensidade e ofrecía recuperacións con maior puntuación que en tardes pasadas. Pero tirar a porta e concretar nos metros finais non se contemplaba. Só anotamos un tiro desviado de Joselu logo de cobrar un balón co que non contaba.
O Tudelano do ex verde Mato tiña algunha chegada pero os seus balóns pasearon pola área local sen comprador. Queda pouco daquel equipo rochoso e con conceptos defensivos notábeis da temporada pasada. Ben é certo que os navarros xestionaban a visita a Ferrol con baixas a darlle cun pau.
Na parte final do 1º tempo o pouco fútbol que se vía acabou diluído baixo o chuvasco das 17:32. Vemos a un voluntarioso Brais na pelexa e na profundidade, a un Joselu (no seu partido nº 100 co Racing) alternando deambulación e exercicios a cámara lenta con carreiróns para a presión e a un David Bandera moi perdido. O centro do campo estivo en sede vacante, para variar. Álex Felip xogou a ser Iván Forte sen éxito e atrás nin se cometían erros nin o Tudelano os propiciaba. 
No 2º período o Racing caeu nun descontrol total. Chámame a atención a tendencia que ten este estraño grupo futbolístico a concentrar o xogo en palmos de terreo da banda de Tribuna para fozar e fozar alí co rival de turno. Será para saír ben nas fotos... Tendencia a procurar sempre os espazos máis concorridos. A amarrar cando toca soltala e a soltala aloucadamente cando toca conducir e esperar. Non hai presa, hai precipitación. E unha falla de ideas apirolante. Os de Tudela non o facían mellor, pero sabían aguantar máis tempo a pelota. O Racing só a aguantaba cando enviaba balóns a Brais Pereiro... dende campo contrario. Así llas daban a Filipe II... No que ningún dos "equipazos" aprobou foi na terminación de xogadas e na fabricación de ocasións vistosas de gol, mira ti. Son malos nun grupo malísimo da Segunda B no que a "pasta" (Leonesa, Racing de Santander e Ponferradina) manda e marcará distancias.
O partido perpetrado por ferroláns e tudelanos estaba deseñado para un glorioso cero a cero. Tanto desorde, tanto fútbol cochinero, tanta tomadura de pelo e tanta sublimación da nada non merecían outra cousa. O Racing volveu ás distancias entre liñas, aos ocos sen contido, ás guerras particulares. Non estaba falado e superado todo iso? E todo camiñando, facendo o rondó dos xoves, improvisando e aínda por riba mal. Hai xogadores, léano ben, que están de coña. Só hai que fixarse con detalle.
Diablos Verdes cantaban (e ensaiaban) enrevesadas cancións a volume baixo dende o Fondo Sur. Soaban a letanía para un partido lúgubre. Difícil animarse con 8 graos no ambiente e varios graos baixo cero sobre o céspede... Moitos mirabamos ao banco esperando que saisen a quentar Manu Barreiro, Lamatina, Ismael, Mario Bermejo ou Uche. Non estaba ningún deses, por descontado, pero si parte da esperanza no futuro dun club que cedo terá que vivir transformacións obrigadas para subsistir como tal.
Futuro aparte, o único que xa podemos agardar é que o club faga algo. Seis ou sete futbolistas á rúa sería unha opción moi razoábel. Xa sei que non hai cartos pero é preferíbel arriscar e acabar con déficit que terminar en Terceira. Máis claro auga.
Agora, a rica Ponferradina en El Toralín. Que non sexa moito...



mércores 02 novembro 2016

O RACING VOLVE A GANAR UN MES, UNHA SEMANA E UN DÍA DESPOIS

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

Tiveron que pasar 38 días coas súas noites para volver a ver ganar ao Racing de Ferrol. Foi esta tarde nas instalacións que o Atlético Osasuna pamplonés ten xunto ao polígono de Berroa, no concejo de Taxoare, municipio de Aranguren, moi preto da capital. Os verdes souberon reaccionar axiña ao gol navarro por medio de Dani Benítez e acabaron levándose os puntos a base de traballo e practicidade fronte a un rival que creou perigo. O único importante a día de hoxe é ganar sen mirar moito a letra pequena, pero é de salientar que o Racing, sen facer un partidazo nin nada semellante, se amosou un pouco máis firme defendendo e máis cohesionado que en tardes precedentes. Ogallá isto sexa o inicio de algo sostíbel. É o único que se pode esperar logo de visitar os infernos dos que aínda non saiu.

Imaxe do campo principal das instalacións da escola de fútbol osasunista, ubicada en Taxoare (Aranguren), no extrarradio de Pamplona. O Racing xa vencera aquí na temporada 2003/04 por 0 a 1. (foto: @CAOsasuna)

Joselu e Dani Benítez no momento de saltar ao campo esta tarde. O mallorquino logrou o seu primeiro tanto co Racing. (foto: @CAOsasuna)
 
No persoal Miguel Ángel Tena está de noraboa. Non ganaba dirixindo ao Racing dende o 23 de abril, na 35ª xornada da liga pasada, se ben leva só tres encontros á fronte do equipo ferrolán na súa rentrée. Asemade, e en sintonía coa súa tendencia a contar coa canteira alén as necesidades dun plantel sempre mermado polas mancaduras; o técnico castellonenco fixo unha pequena revolución no once presentado en Taxoare. Houbo trocos, debuts e bocetos de estilo. Alternativas. Trazos a lapis do que necesitamos chegue a ser -polo menos en certa medida- o Racing esta campaña. O de Almassora fixo debutar a Brais Pereiro baixo os paus sentando a Paisa no banco, e tamén ao xuvenil Alberto Rodríguez como titular no lateral dereito durante os noventa minutos en detrimento dun Velayos semidesaparecido en combate. Situou ao transhumante Català desta volta no flanco esquerdo da zaga para darlle respiro a Maceira. E restituiu ao seu paisano Álex Felip no ámbito da titularidade por primeira vez dende que substituiu a Míchel Alonso no banco do coliseo de Serantes. Tamén tivo tempo para participar no evento de Navarra o xuvenil Sergio Otero, aínda que o fixo de xeito testemuñal para refrescar a Pablo Rey cando o partido morría e os tres puntos estaban case no maleteiro do autocar.

Os canteiráns Alberto Rodríguez e Sergio Otero -na imaxe nunha convocatoria coa selección galega cadete na Copa Coca Cola- gozaron da oportunidade de vestir a camiseta do primeiro equipo en feudo osasunista esta tarde. (foto: www.fundacionracingferrol.net)
 
A vitoria ante o Osasuna B, equipo que non tivera un mal comenzo ligueiro pero que coa desta tarde suma xa seis xornadas sen ganar, chega nun momento moi importante da 1ª volta para nós. Superado o ecuador do "torneo apertura" (como lle chaman nalgúns países americanos á primeira metade das ligas), na antesala de compromisos aparentemente moi difíciles contra o Tudelano e máis os millonetis Ponferradina e Leonesa (hoxe o seu xogador Benja foi tetragoleador ante o Palencia Balompié para ser máis líder todavía grazas ao empate do Racing de Santander n´As Somozas); o Racing só pode pensar en ganar como sexa todo o que poida sen perder demasiado tempo en ollar unha táboa na que non loce. O tempo está para ser valentes, decididos, atrevidos e sacrificados. Para nada máis. Hai moito terreo perdido por recuperar, e temos que ser conscientes de que será moi difícil lograr gran parte desa empresa. Os triunfos dan puntos e axudan a saltar, pero tamén proporcionan a confianza que tanto necesita o plantel de Tena para desempoar fantasmas, complexos e ambientes adversos. O desta tarde só é iso, un triunfo. Pero queda moito por facer, como rezaba certo slogan político galego nos anos oitenta.

O Osasuna B adiantábase con este gol de Yoldi, que disparou ante unha nube de futbolistas logo dun mal despexe defensivo dos ferroláns. (captura: www.crtvg.es)

De inicio o Osasuna B asumiu o rol de equipo de casa, posuíndo a pelota, pero non creou excesivo perigo. Boas intencións, certa chegada pero sen concretar. O empuxe dun equipo xoven, talentoso en moitos dos seus compoñentes e puramente norteño. E necesitado de triunfos, que aquí ninguén está sobrado, agás a Leonesa. Tivo que ser nun mal despexe dun córner (as xogadas a balón parado, cabalo de batalla para moitos equipos!) como chegase o gol navarrico, obra de Yoldi. Esa foi a parte mala; hai que mellorar, e moito, na xestión defensiva de córners e faltas. A parte boa foi que a resposta ferrolá non se fixo agardar nada. Apareceu a través do virtuoso Dani Benítez cun tiro dende fóra da área coa perna esquerda que terminou na rede da porta de Álvaro. O balear, ninguén pode dubidalo, vai ser, ten que ser, peza capital neste equipo no que resta de liga se as lesións e os servizos médicos non o impiden... Foi capital na xogada que propiciou a falta da que viría o gol de Pablo Rey o domingo pasado. E foino hoxe marcando o seu primeiro gol coa Verde para abrir o camiño da remontada, a segunda da temporada saldada con éxito (a anterior dérase en Palencia) .
O local Miguel Díaz quixo emular tres minutos despois do empate ao crack palmesano cun disparo coa zurda moi poderoso que detivo ben Brais Pereiro. Pero de aí até o descanso o dominio foi infrutuoso nos rojillos. E foi replicado por un novo "recado" de Dani Benítez no 44' que marchou fóra. Para abrir tarde non estivo mal.

O gol de Cruz, resolvendo un barullo ante a porta osasunista. (captura: www.crtvg.es)

No 2º tempo a tónica tivo o mesmo limón. Máis empuxe nos de casa e aguante consistente dos nosos. Javi Martínez enviou fóra un tiro nunha bonita xogada no 53'; pero foi o Racing o máis desperto nunha tarde moi despexada. Nun córner, o andaluz Cruz repetiu remate coa testa como ante o Valladolid B pero nesta ocasión resolvendo unha lea ante a porta local, en cuxa trabe mesmo chegou a estrelarse o esférico, con resultado feliz.
Viñeron entón os trocos no equipo osasunista, Miguel Díaz insistiu disparando a porta e Nuha, un dos incorporados neste segundo período nas ringleiras pamplonesas, case marca o empate en dúas ocasións seguidas a centro de Lorea. O xoven e talentoso equipo de José Manuel Mateo non deixou de intentalo até o remate pero, desta volta, e por sorte para nós, non apareceron casos de polstergeist, nin erros con sorpresa, nin zoupadas irreparábeis nun Racing con mellor compostura, actitude e sociedade no campo, a dicir de todo o mundo, na súa segunda visita á Comunidade Foral no que vai de campaña. 
Tena, fiel ao que pretendía, mantivo o once inicial até o minuto 79. De feito, este foi o partido con trocos máis tardíos do que levamos de liga 2016/17. Entraron Brais primeiro, logo David Bandera e no último minuto o rapaz Sergio Otero para completar o labor de protección dunha vitoria tan necesaria como traballar e comer.
Xa temos doce puntos e abandonamos a praza de PP2B pero, ollo!, son os mesmos doce que 16º e 17º, Arandina e Mutilvera.
Agora a pensar en como ganar ao Tudelano n`A Malata.




domingo 30 outubro 2016

OS ERROS CONDENAN AO RACING A UNHA DERROTA INXUSTA

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

A historia desta desacougante temporada 2016/17 continúa a escribirse con parágrafos torcidos e mala tinta no Racing de Ferrol no declinar deste mes de outubro. Con capítulos anódinos, por repetidos, e títulos confusos. Con produción defetuosa sen asuncións e desencanto global no patio de butacas. Quedan tempo e papel para a salvación da alma pero... hai actores? Hai método? Guión? Argumento? A cousa vai ir algún día? Somos drama clásico, apostamos pola previsíbel e manida comedia española ou isto será unha abstrusa traxedia grega? Sexa como sexa, o noso equipo segue máis perdido que un turista con chancletas nas incomprensíbeis Tombas de Tempo de Hyperion. Xoga pouco, a súa melloría (sendo xenerosos) só se pode ollar con microscopio potente, erra moito e perde sempre. Aburre máis que divirte. Enfada máis que tranquiliza. Desconcerta máis que motiva. Nas aforas da trama na que andamos hai destellos lonxanos para a esperanza no futuro... Dixéronmo unha tarde esta semana. Nos interiores palpábeis hai insertos para a ilusion (falo de Dani Benítez). Hai cousas que só necesitan orde. Pero tamén corremos o risco de que outras acaben sendo enfermidade crónica. Non todo é só mellorábel. Nin todo se poderá corrixir. O inverno, cru, será a derradeira (e obrigada) estación antes de lanzarse, co que haxa e co que veña, e xa definitivamente, no Transiberiano da prioritaria salvación pola estepa da incertidume. Terá que haber movemento si ou si. A crónica, non del alba precisamente senón deste fusco sen lusco, está dominada a día de hoxe polos despropósitos, os nervios, as perigosas negatividades e tamén os infortunios. Un cóctel explosivo para un outono de traca.
Onte sábado fomos, por ocasións de gol, acredores á vitoria. Eu penso que noutra situación de temporada é dos partidos que ganas case sempre. Mais estamos nese punto maldito no que un só erro (e cometemos moitos, demasiados!) o pagamos con impenitente rigor e con intereses escandalosos como os de calquera comisión bancaria. Imposíbel edificar así unha cultura de progreso. Atopar un raio de luz. Seis derrotas nas once primeiras xornadas ligueiras na Segunda B non se ollaban dende o exercicio 2008/09, e iso que naquel campionato lográramos tres triunfos fronte aos dous que levamos no presente.
Miguel Ángel Tena prescindiu de Velayos, consolidou a David Bandera no banco, deixou na grada ao crack Álex Felip e retrasou a Català en relación co once inicial de Villaviciosa para xestionar o compromiso ante o segundo equipo do Real Valladolid. Pediu intensidade pero o equipo non a amosou na medida agardada. Contou, iso si, con boas e suficientes ocasións para vencer a un rival que demostrou moita mobilidade, criterios definidos e, sobre de todo, oportunismo. Pero o problema de fondo radica en que -agás novidades- no plantel verde non hai máis tea que a que arde e o seu fútbol, que espanta aos afeccionados (cada vez máis escasos á beira do rego Sardina) é un pandemonio. Un barullo permanente. Un bucle abracadabrante de fallos inopinados, despistes reiterados, perdas absurdas e pasividades irritantes. Unha mistura de patio de colexio e patio de manicomio. Esa é a realidade. O demais é literatura.
O rival branco-violeta -que me gustou bastante- foi un equipo sempre ben colocado, con xente sempre disposta ao desmarque -algo doado dada a pachorra local para esas esgotadoras tarefas-, con rapidez arriba -especialmente Sinisterra, que fixo dun irregular Maceira un pandeiro-, anticipación e presión. Non tivo máis que sacar tallada ao erro imprescindíbel que a retagarda ferrolá regala cada semana aos seus fieis lectores para fabricar puntos na factoría d`A Malata. Desta volta o premio deuno Català co seu esvarón. Iso propiciou un fastoso contragolpe castelán que terminou, entre rexeites e rebotes, caídas e outras trasnadas ante a porta ferrolá, en nada menos que tres opcións de marcar na mesma xogada (o que se dá en chamar un 3x1), ultimando finalmente Higinio a Paisa para colocar o 0 a 1.

O mallorquino Dani Benítez non vestía a Verde dende a 2ª xornada ligueira, ante o Guijuelo, contra o cal tamén se perdeu na casa. Foi do pouco salvábel nun Racing que non mereceu perder pero que segue ofrecendo pouquísimo sobre o campo. (foto: Mero Barral)

O Racing, máis aloucado que intenso e con poucas ideas consistentes, tivo dúas oportunidades salientábeis no 1º tempo. Un tiro estupendo de Pablo Rey que marchou moi preto do pau esquerdo, e unha cacholada de Cruz nun córner (foi todo un momento histórico ver a un xogador do Racing rematando coa testa un córner) que o porteiro vallisoletano sacou baixo os paus cun despexe formidábel. Pero, se por ocasións puidemos ir mesmo por diante, por xogo, como queda dito, pouco que contar. Somos marabillosos co balón en campo propio (e aínda así nos complicamos ás veces de xeitos incríbeis). Rachadores para facer rondós nas bandas e en espazos reducidos, a kilómetros da área rival. Encántanos xogar como se estivésemos na pachanguiña de metade da semana. Somos sublimes para dar pases cara atrás. Para xogar sempre con máis xente por detrás do balón que por diante. Xeniais deixando tres e catro futbolistas en campo propio... en córners a favor co rival totalmente metido na súa área... Neste equipo de mentalidade ultradefensiva, de fútbol caótico e improvisado, lento e previsíbel, precipitado cando non toca, con distancias entre liñas abismais, con espazos baleiros; neste equipo adepto ao patadón arbitrario e á descompensación, e cunha carrúa autenticamente xenética, non se desmarca nin o gato d`A Malata, non se incorpora ao ataque nin a miña curmá. Segue a haber futbolistas que están de oíntes nesta fermosa historia esmeralda. E outros que corren por correr. Desesperante. O esforzado Juan intentou enviar algún balón con xeito a Joselu e darlle saída de fábrica ao hipotético xogo creativo deste conxunto. Bicho fixo bocetos dese evolucionar coa pelota chamado ao éxito (que quedará, quizais, para outra temporada) pero nunca se atreveu pese a atopar certa adhesión por momentos. Ninguén se atreve a case nada. Hai temor, hai desconfianza e non tanta calidade. Confirmado. O que predomina no mercado de froitas deste Racing son os melóns que o crack de Palmeira, traballador na presión ao gardameta pero desacertado, non recibiu case nunca en condicións. Tena alenta aos seus, anímaos, implícase. Pero ten moita terapia de grupo por diante que levar a cabo. Aínda que eu non sei se necesitan un psicólogo ou un exorcista.

Tras o golazo de Mayoral, os minutos finais transcorriron aí, nese curruncho. Os brancovioletas buscando o asubío final e os verdes caendo na trampa. Minutos do lixo para un partido que quedara decidido no 79'. (foto: Mero Barral)
 
No 2º tempo Joselu tirou á trabe un bo centro de Maceira e a entrada, por fin!, do anhelado Dani Benítez foi o máis positivo na caída da brumosa e mesmo calorosa tarde. O balear fíxose dono da banda esquerda en cuestión de segundos, pediu sempre o balón e depurou con velocidade a circulación por esa zona, dándolle premura á profundidade do noso fútbol rudimentario con calidade doutra categoría. Nunha desas marchou cara ao interior e forzou unha falta nas proximidades da área. Pablo Rey non fallou e lograba o empate enviando co seu selo o balón á rede. A Malata renaceu. Pero as alegrías duran pouco na casa do pobre. Apareceu pouco despois Mayoral e dende lonxe enviou un tiro soberbio ao fondo da porta de Paisa. A Malata quedaba convertida en cemiterio.
O mércores, máis. Volverá o Racing ao concello navarro de Aranguren para competir desta volta co segundo equipo do Atlético Osasuna, nas instalacións deste club na localidade de Taxoare. Que sexa leve.


domingo 23 outubro 2016

ALMAS EN PENA

O Marcador Electrónico de FERROL É RACING.

Esta semana, autenticamente horribilis nun Racing de Ferrol que navega dende hai, polo menos, seis meses ao garete no barco do despropósito, saeu a noticia da publicación por parte do exército español dun documento que sitúa á nosa cidade como escenario do primeiro evento OVNI rexistrado oficialmente en Galicia. O expediente está datado en 1966. Estadounidenses e soviéticos facían das súas naqueles románticos tempos de Guerra Fría, frenéticas carreiras espacial e atómica, experimentos secretos, espionaxe por un tubo e conspiracións a darlle cun pau, e por aí van os tiros da movida... Porque, aínda que é altamente probábel a existencia de vida, mesmo intelixente, noutros lugares da nosa galaxia e do resto do universo; o planeta Terra -desengánense, por favor- endexamais foi visitado por seres doutros mundos, nin tan sequera por arrepiantes réptiles antropoides na procura de ouro chegados do inexistente planeta Nibiru, un dos mitos favoritos da enorme fauna de youtubers que se autoproclaman "investigadores do misterio" e "divulgadores da verdade que nos ocultan" e anuncian fins do mundo, catástrofes planificadas por perversos Iluminatti con carapucha e invasións alieníxenas cada semana. Aínda que, e isto si que non o podemos negar, é verdade que hai moita xente neste mundo que parece chegada doutro lugar da galaxia. Pero esa é outra historia.
Pois ben. Un novo expediente terá que engadirse a ese material desclasificado polo goberno en funcións das Españas: a aparición de almas en pena no flexuoso campo de Las Callejas, en Villaviciosa, este mediodía. O árbitro do partido perpetrado (que non xogado) por Lealtad e Racing estivo a piques de asubiar o final e marchar de contado para a súa casa atribulado, sen dúbida, coa visión desas figuras espectrais chegadas doutras dimensións. De feito, un conato de tal cousa aconteceu ao remate do 1º tempo, porque sinalou este no minuto 44. Así que imaxinen como tivo que ser a cousa de espantosa.

Imaxe aproximada do Racing de Ferrol este mediodía en Villaviciosa. (Verónica Casas)
 
Até aquí o serio. Agora falemos en broma. 
Esta tétrica semana dos coitelos longos na que se lle deu porta a Míchel Alonso como presunto culpábel único do mal que xoga o Racing; foi rescatado de maneira instantánea Miguel Ángel Tena (que levou ao subcampionato de Grupo e á FA2 aos verdes a pasada temporada e marchou por temer a fin do mundo racinguista como un youtuber) cumprindo un guión escrito xa hai moitas lúas; e Juáncar Fernández fíxose o hara-kiri por irreconciliábeis motivos; esta semana lóbrega, digo, quedou certificada a demolición definitiva do pouco que quedaba de todo o que se fora logrando levantar, non sen erros e problemas, dende que os profesionais intentaron voltear cunha "revolución" (tolerada, poderosa pero non perigosa) moitas das formas e maneiras imperantes no presidencialismo reinante no club dende mediados da derradeira década do século pasado. Un presidencialismo con luces e sombras (como todo o que acontece nun planeta que orbita en torno ao Sol) constituído por un excesivo número de figurantes e amigos da casa e marcado por filosofías moi prudentes para algunhas cousas e aloucadas para outras. Porque o problema non está en valorar se a destitución de Míchel foi boa ou mala para a sociedade. Haberá quen pense que é boa e quen pense que é mala. Nin en saber se foi bo ou malo fichar a Tena en substitución do de Caranza, porque tamén haberá gustos variados. O asunto está en saber, con pelos e sinais, unha chea de cousas:

-- Por que marchou Tena ao remate da pasada temporada? Porque simplemente non lle gostaba o proxecto que se aventuraba para 2016/17... ou polo mal rollo con Juáncar polas "fastosas" fichaxes do pasado inverno (especialmente a do groso Rubén Díaz e a do agora estelar en Marbella Kike Márquez), atribuídas por toda a humanidade ao adestrador de Almassora?
-- Por que o club dixo no verán que empezaba algo así como un tempo novo, que ía haber recortes sociais nos orzamentos, e que á hora de buscar un técnico novo se ía trocar o perfil favorito dende o verán de 2000, isto é, técnicos con pouca ou ningunha experiencia, mesmo sen equipo, que sexan de Ferrol e as súas contornas e quizais con pasado verde (con ese nivel de exixencia curricular se terminaba co paro en España en semanas)... se logo se aplica o sota-cabalo-rei fichando a un bo técnico, iso si, como Míchel Alonso, pero acomodábel a ese perfil ao que se quixo renunciar dende as altas esferas?
-- Manifestado en público polo club que houbo desacerto nas incorporacións feitas esta temporada (falo do plantel de xogadores), temos que tomar a dimisión de Juáncar anunciada onte sábado como unha asunción de responsabilidades... ou un querer ceder a dirección deportiva a Tena para non telo preto?
-- Os xogadores fíxéronlle a cama a Míchel porque querían a Tena, porque non lles gostaba a maneira de traballar de Míchel ou porque Míchel ten o costume de non facer a cama? Ou non lle fixeron a cama? Míchel durmía nunha colchoneta, pois?
-- O club dixo, ou deu a entender, que haberá novidades no "mercado invernal". A xente quere sangue. Haberá baixas? Cantas? Tres? Catro? Quince? Quen vai marchar? Dende cando está isto na axenda verde do tempo novo? Dende antes de ser empurrado Míchel polas escaleiras abaixo? Dende o día que caeu? Dende que chegou Tena? Ou dende que Juáncar dixo adeus ríos adeus fontes? Ou é unha proposta exclusiva de Tena? Ou tamén o propuxo o plantel? Ou o propuxeron os italianos?
-- Vai contar algún día o club como estaba Pascual no Racing e o motivo polo que marchou? Quen ten motivos para estar máis amolado no "asunto Pascual"? Está o club contento ao ver marchar nos últimos tempos a "perlas" da nosa canteira como Juan Rodríguez (estreante esta fin de semana na 1ª División co Sporting), Aarón Rey e Pascual sen repercusión algunha para unha entidade que, con independencia de que ante un club de Primeira non hai moito que facer cando nos pretende a un rapaz, non contou a penas con eles cando estaban en Ferrol?
-- Xa que se está niso, haberá máis cambios noutros estamentos do club? Contémplase a posibilidade de facer reformas no ámbito sanitario ou no gremio de figurantes e amigos? Ou as mancaduras dos xogadores e a habitual demora nas recuperacións se estiman como eventos normalísimos no marco da normalidade dun club nada normal?

A impresionante temporada do retorno á Segunda B abría a porta á esperanza nun Racing con futuro. Devolveulle vida, fíxolle reencontrarse coa súa identidade. Equipo e ilusión. Esas foran as dúas palabras clave para definir gran parte do acontecido neste último lustro no club verde. Unha mínima folla de ruta para o porvir. Un selo, un status, un estilo, unha motivación para traballar. O resultado: catro anos seguidos xogando fases de ascenso (unha á "división de bronce" e tres á "división de prata"), algo sen precedentes na historia racinguista, co mérito bárbaro de facelo sen un patacón, cunha afección detrás moi fiel pero moi escasa e nunha cidade sen modelo nin proxecto, decrépita e indixente, na que se levan demasiados anos fritindo os ovos con saliva. Co mérito, tamén, de competir sen servizos médicos razoábeis e eficaces, co hándicap de sermos demasiado camanduleiros á hora de atrevérmonos a dar un paso adiante, a innovar, mesmo a arriscar sen pasar liñas vermellas, sempre por medo á derruba. Ou por simple cansazo.

Míchel Alonso, Isidro Manuel Silveira, Miguel Ángel Tena e Juáncar Fernández. Os catro principais protagonistas desta esperpéntica semana na que todo o mundo toleou no Racing de Ferrol e case nada quedou claro. E o que nos queda...

O Racing, pese á raizame que ten e a profunda experiencia en crises de todas as pelaxes coñecidas pola especie humana, corre o serio risco de que lle empece a pasar o que ao lembrado Club Baloncesto OAR (vinte anos pasaron xa da desaparición da entidade oarista), igualmente gobernado baixo un sistema presidencialista nos seus anos, moitos deles gloriosos, de vida. Cando a súa alma máter, Juan Fernández, multiplicou a súa axenda pública e o club quedou, dende o meu modesto punto de vista, insuficientemente atendido e xestionado ao non contar con recambio real, con refresco verdadeiro, con capacidade de autonomía para seguir adiante con outras persoas á fronte ou en primeira liña, caeu en desgraza. E esta foi rápida e fulminante, ademais.
Os desencontros persoais, a nula asunción pública de responsabilidades por parte de todos os actores desta comedia (digo ben, de todos), a mentalidade pasiva, acomodaticia, da que se fai gala moitas veces, a escasa transparencia dun club con cataratas nos ollos cos que mira ao seu arredor, e a ausencia de proxecto real para un futuro que pasa, ou vai pasar, ineludibelmente por xestión + inversión; obrigan ao Racing a unha análise moi serena e a unha profundísima reflexión. Non me apetece dicir que aínda se pode aspirar á fase de ascenso na presente temporada porque iso só o di o meu corazón, pero xa non o di a miña cabeza. A día de hoxe, mesmo cun plantel recuperado animicamente (ogallá Tena sexa quen de logralo e os "artistas" poñan da súa parte, porque o foco de atención vai estar máis neles que no propio adestrador levantino), non temos potencial para esas empresas. Vivimos nunha civilización fundamentalmente racionalista e é preferíbel ser consecuentes coa realidade e traballar para saír desta crise resolúbel (repito, resolúbel) na que o Racing está dende o pasado "mercado invernal". Porque, como deixei entrever máis arriba, isto non vén do verán, nin do mes pasado, nin desta semana. Isto vén de moi atrás.
Salvar a categoría é a importante misión que nos toca para o exercicio 2016/17 porque descender á Terceira División sería unha tomba definitiva para este club case secular. A pregunta agora é: temos plantel para salvar a categoría? Témolo de verdade? Todo o mundo fala do talento duns de doutros, da calidade formidábel que atesoura o grupo. Eu mesmo estiven convencido de que o Racing ten máis fútbol do que ofrece, máis recursos dos que aparenta sobre o céspede. Aínda conservo restos dese convencemento. Pero o fútbol ten unhas dinámicas moi especiais. Sempre se di que é un estado de ánimo. E é certo. Así que o que máis precisa este equipo -á marxe de reforzos, porque a realidade é esa- é cambiar todo o repertorio psicolóxico. Tena ten que exercer o liderado do que agora carece o plantel. Ten que transmitir carácter
A realidade do cadro ferrolán é pavorosa, pese a ir tan só dez xornadas. Leva só nove puntos de trinta posíbeis. E dúas vitorias. Ocupa praza de PP2B por terceira vez na temporada, cos mesmos puntos que o cuarto pola cola. Pero o máis preocupante é que dá unha sensación moi clara de depresión global. É un equipo sen resposta.

Paisa salvou un gol con 0 a 0 pero non estivo feliz nun dos recibidos. Na imaxe vémolo colocando o balón sobre o curvo terreo de xogo maliaio. (captura: www.crtvg.es)
  
Por defender o Lealtad defendía con barreira até as faltas que botaba contra a porta ferrolá. (captura: www.crtvg.es)

Hoxe o Racing deambulou no desnivelado e pequerrecho campo de Las Callejas. Non soubo ler o partido ante un rival amante do fútbol directo, o centro e o remate. Un equipo, o asturiano, que levaba moitas xornadas sen marcar pero que resulta complicado de superar no seu irregular feudo. Os de Tena fochicaron todo o que puideron co Lealtad nos espazos con máis tráfico, sempre a ritmo de pachanga estival. Case non foron quen de armar unha xogada digna de tal nome e as ocasións de gol de que dispuxeron foron máis mitos deformados que feitos palpábeis. Unha de Joselu, algún tiro de Pablo Rey e paren de contar. Nun campo saturado de futbolistas, con dous equipos apostando primordialmente por defender sen marxe ao susto, o que menos se necesitaba era o talento. Só sacar tallada ao erro do rival. E o Lealtad fíxoo dúas veces.

Boa intervención de Paisa nun ataque maliaio no 2º tempo. (captura: www.crtvg.es)
 
E iso que o labor defensivo ferrolán non resultou tan malo. Tena colocou a Català no medio, fomentou a complicidade entre Bicho e Pablo Rey, incompleta, e recuperou ao mellor dos verdes, Juan. O cedeirés foi ao seu. Defender na "meseta central" dun partido obstruído e carente de argumentos fermosos e axudar, con todo, aos seus compañeiros. Pero o Racing, pánfilo e sen lapiceiros para debuxar, se perdeu en abúlicas elaboracións que falecían doce e inocentemente nas proximidades dunha frontal atestada de astures con escudo e lanza en rebuldainas propias dunha categoría non estatal... Non había fútbol senón patadón, falta e fozada. O Lealtad pensaba que más gorda nun fue al prau con este Racing de miñaxoias. Metido atrás e procurando tirar cara ás bandas con velocidade para sacar centros, intentaba prosperar o equipo negro nun encontro tan malo e aldrabado que facía caducar o vermú e cortar o leite do café. Traballaron moi ben homes como Jandrín, o pequeno Gállego ou Muñiz. E, como non, David Grande, autor dos dous goles e futbolista importante para este reformado Lealtad do melenudo Roberto Aguirre. Os acibeches non buscaban segundas xogadas, senón frear o toque verde. Non querían abrir o xogo senón convidar aos ferroláns a un fútbol de alturas, rexeites e despexes. Facían faltas onde tocaba. Non necesitaban demasiado esforzo para abortar os bocetos ofensivos ferroláns xa que os nosos tomaban sempre o camiño equivocado. Levamos o mando moitos minutos, pero sen facer case dano.
En realidade foi este un partido de cero a cero. Pero neste tipo de escenarios o que erra paga a ronda e non adoita haber nin sitio, nin forzas nin tempo para reaccionar. Moito menos coa situación que vive un Racing tocado.
Queda moitísimo traballo por diante para todos. Dirixentes, técnicos, futbolistas e mesmo para a afección. Hai que salvar a temporada como sexa. Iso é o que hai.